Του Ελληνα ο τράχηλος κασκόλ δεν υπομένει

Η ανυπακοή, σύμφωνα με τους κώδικες του εθνικού μας θυμικού, είναι σπουδαίο πράγμα. Είναι ηρωικό, είναι λεβέντικο, είναι κιμπάρικο. Σαν μια «ανυπόταχτη» θεία που υπάρχει σε όλα τα σόγια και η οποία, στα οικογενειακά τραπέζια, χορεύει παραδομένη με το κεφάλι πίσω και τα μάτια κλειστά «Θα σου δώσω μια να σπάσεις αχ βρε κόσμε γυάλινε και θα φτιάξω μια καινούργια κοινωνία άλληνε». Γιατί αυτό; Διότι, διακόσια χρόνια μετά την Επανάσταση, μηρυκάζουμε ακόμη τις τελευταίες (ελπίζω) μπουκιές του ραγιαδισμού μας. Και εκλαμβάνουμε τους νόμους ή τους κανόνες στους οποίους πρέπει, έστω και προσωρινά, να υπακούσουμε ως ένα είδος δουλείας. Ακόμη και αν είναι για το κοινό καλό. Αλλο όμως το «Του Ελληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει» – άλλωστε είναι από σατιρικό ποίημα του Σουρή και ο προηγούμενος στίχος λέει «κι αυτός ο έσχατος Ρωμιός για όλα κάτι ξέρει» – και άλλο το «Του Ελληνος ο τράχηλος κασκόλ δεν υποφέρει».

Ισως λοιπόν να είναι η πρώτη φορά στη σύγχρονη Ιστορία μας που κερδίσαμε, σε συλλογικό επίπεδο, το στοίχημα με την ανυπακοή. Διότι ακόμη και εκείνος ο μικρούλης ο Ζορμπάς που έχουμε μέσα μας, υποχωρεί μπροστά στον φόβο του θανάτου. Ωστόσο οι εξαιρέσεις που υπάρχουν – και όχι πάντα για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα – μας θυμίζουν αυτήν την υπαρξιακή σχέση με την άνευ όρων ανυπακοή. Οπως και πριν χρόνια με το Μνημόνιο, έτσι και τώρα με τους περιορισμούς, οι «αγανακτισμένοι – ανυπότακτοι», αυτοί που, μάλιστα, ιδεολογικοποιούν την ανυπακοή τους, προβάλουν, στην ουσία, τον κοινωνικό ναρκισσισμό τους. Ανήμποροι να συνταχθούν με το «κοινό καλό» μιλούν, γράφουν και φέρονται ως να έχουν την εντύπωση ότι η Μέρκελ και ο Σόιμπλε τότε, ο Νίκος Χαρδαλιάς τώρα, έχουν κάτι προσωπικό μαζί τους. Οτι τα μέτρα λαμβάνονται με στόχο αυτούς τους ίδιους. Ας το προσέξουν. Ή ας δουν τον καινούργιο κύκλο του Casa di Papel να ξεθυμάνουν.

Οι τραγωδίες των Κένεντι
Οι μεγάλοι αστικοί μύθοι, τα θρίλερ της ζωής υπερβαίνουν ακόμη και την πανδημία. Να τρέχεις να γλιτώσεις από τον κορωνοϊό και να σε προλαβαίνουν – και εσένα και τον ιό – αυτές οι συμπτώσεις που στην παγκόσμια συνείδηση έχουν καταγραφεί ως «οικογενειακή κατάρα». Στο περιθώριο της μονοθεματικής ειδησεογραφίας, σκάει η είδηση του θανάτου της 40χρονης Μέιβ Κένεντι ΜακΚιν, εγγονής του Ρόμπερτ Κένεντι, και του 8χρονου γιου της. Είχαν απομονωθεί στο σπίτι του στο Μέριλαντ, μητέρα και γιος έπαιζαν μπάλα στην παραλία, η μπάλα έπεσε στη θάλασσα, οι δύο τους μπήκαν σε ένα κανό για να την πιάσουν και, ώρες αργότερα, η ακτοφυλακή βρήκε μόνο το κανό να επιπλέει. Πριν από ένα χρόνο, η αδελφή της Μέιβ πέθανε σε ηλικία 22 ετών από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Πώς το έλεγε η γιαγιά μου; «Οποιου του μέλλει να πνιγεί, ποτέ του δεν πεθαίνει».

Για τη Χελίν
Η Χελίν Μπολέκ, μέλος της μουσικής κολλεκτίβας Grup Yorem άντεξε 288 μέρες την απεργία πείνας. Ο θάνατός της, προχθές, ήταν ένα παγκόσμιο μήνυμα αντίστασης εναντίον του αυταρχισμού και του ολοκληρωτισμού. Μόνο που, στην προκειμένη περίπτωση, ο αυταρχισμός και ο ολοκληρωτισμός έχουν την ταυτότητα του καθεστώτος Ερντογάν. Δεν είναι γενικώς και αορίστως όπως – επιμελώς θεωρώ – αναφέρθηκαν σε επίσημες δηλώσεις, αυτής του πρώην πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένης. Επίσης, θα περίμενα μια αναφορά και από κυβερνητικά στελέχη.