Το νέο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης

Η εικόνα μιας κοινωνίας όρθιας είναι μια από τις εικόνες που αρέσουν πολύ στην ελληνική ριζοσπαστική Αριστερά. Την κυβερνητική περίοδό της, η συνθηματολογική υπόσχεση ήταν να μείνει η κοινωνία όρθια. Εν πάση περιπτώσει, η ορθοστασία τελείωσε στις 7 του περασμένου Ιουλίου, με τη συντριπτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, αλλά ο ακάθιστος ύμνος συνεχίζει να είναι ο αγαπημένος ύμνος του και την εποχή της πανδημίας. Πιο αγαπημένος κι από τον «Μπεζεντάκο».

Σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας μαζί με τον Αλέξη Χαρίτση, και τρεις από τους εγκεφάλους του οικονομικού θαύματος που υποσχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ (Τσακαλώτος, Αχτσιόγλου και Νίκος Παππάς), θα ανακοινώσουν μια πρόταση για τη θωράκιση, λέει, της ελληνικής οικονομίας και την ενίσχυση, επίσης λέει, της ρευστότητας. Είναι το πρόγραμμα μιας νέας ορθοστασίας: «Μένουμε Ορθιοι: ΣυνεχίΖουμε μετά την πανδημία. Μη μαζεύουμε πάλι συντρίμμια. Για τον εργαζόμενο και την επιχείρηση, για την κοινωνία και την οικονομία». Το πρόγραμμα αυτό, που όπως φαίνεται εμπνέεται από την οικονομική πρόταση Τσίπρα για ευρωομόλογο των φτωχών η οποία δημοσιεύτηκε στη γαλλική «Μοντ», θα είναι κατά τον ΣΥΡΙΖΑ «ολιστικό και κοστολογημένο».

Δεν μου επιτρέπεται να αμφισβητήσω την οικονομική δεινότητα των επιτελών του ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος είμαι εγώ που θα αμφισβητήσει έναν Τσίπρα, επίτιμο διδάκτορα πολιτικής οικονομίας στο İzmir Ekonomi Üniversitesi, έναν Τσακαλώτο που έχει διαπρέψει στην πλατεία των αντιμνημονιακών Αγανακτισμένων πριν μετατραπεί στον υπουργό εφαρμογής του τρίτου Μνημονίου, έναν Παππά που πριν από μερικές μέρες απέδειξε στη Βουλή ότι παίζει στα δάχτυλα την αριθμητική της τετάρτης δημοτικού.

Απλώς, θυμάμαι πάντα το επίσης ολιστικό, επίσης κοστολογημένο «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης», με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ έκλεψε τις καρδιές και κέρδισε την ψήφο των Ελλήνων, τον Ιανουάριο του 2015. Αυτό που θα καταργούσε το Μνημόνιο και τον ΕΝΦΙΑ, που υποσχόταν «νέα Σεισάχθεια» στα κόκκινα δάνεια, που θα πήγαινε το αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ και τον κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ, που θα αποκαθιστούσε τις χαμηλές συντάξεις και θα έδινε τσάμπα ρεύμα σε 300.000 νοικοκυριά…

Και δεν ξεχνώ τη μαρτυρία του Γιάνη Βαρουφάκη, καταγραμμένη στο βιβλίο του «Ανίκητοι ηττημένοι», σύμφωνα με την οποία, σε επικοινωνία του με τον Παππά, εκείνος του έλεγε ότι το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» δεν ήταν το «πραγματικό» οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που θα έβαζε τέλος στη λιτότητα, αλλά μόνο ένα «κάλεσμα στον αγώνα». Οτι δηλαδή το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης δεν ήταν καν αυταπάτη αλλά ένα εσκεμμένο ψέμα, απευθυνόμενο σε μια κοινωνία που κοιμόταν όρθια.

Τόσα χρόνια μετά, θα πείτε, και με τον Τσίπρα να έχει αλλάξει και να αναζητά τον ρόλο του στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, έχει νόημα να θυμίζει κανείς τι διέπραξε ο ΣΥΡΙΖΑ; Εχει, επειδή οι αναλογίες των δύο εποχών έχουν πολλά κοινά – και όχι μόνο ορισμένα κορυφαία πρόσωπα. Και τότε υπήρχε μια μεγάλη κρίση, η διαχείριση της οποίας δεν επέτρεπε διαφορετικές επιλογές – κάτι ανάλογο συμβαίνει σήμερα, μόνο που οι επιλογές της σημερινής κυβέρνησης έχουν φέρει αποτέλεσμα και έχουν συσπειρώσει τους πολίτες γύρω της.

Τι γίνεται λοιπόν εδώ. Οπως στο διάστημα μετά το Μνημόνιο, ο ΣΥΡΙΖΑ ροκάνιζε τις μνημονιακές λύσεις για να καταλήξει να διαχειριστεί, από χειρότερη θέση, το δικό του Μνημόνιο, έτσι σήμερα επενδύει στη δυσαρέσκεια που πιθανολογεί ότι θα φέρει η αναμενόμενη ύφεση μετά την υγειονομική κρίση. Και από πού ξεκινάει μια καλή επένδυση; Από το γνωστό λεφτόδεντρο, που πάντα θαλερό μπορεί να χρηματοδοτήσει ένα νέο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης.