Ανησυχία για το Πάσχα

Ανησυχία για το Πάσχα

Η χώρα μετράει απώλειες, την ώρα που όλοι εμείς οι υπόλοιποι μετράμε τις μέρες του (αυτο)εγκλεισμού, και μοιάζουμε κάπως με τους φαντάρους, που βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της θητείας τους, και έχουν πάρει μια τσατσάρα και με το σύνθημα «μέρα που περνάει δεν ξαναγυρίζει» σπάνε κι από ένα δόντι. Στο τέλος της ξεδοντιασμένης τσατσάρας, αν είναι τυχεροί θα έχουν «καθαρίσει» και με τον στρατό και με τις υποχρεώσεις τους στη «μαμά» πατρίδα. Εμείς τι τσατσάρα να πάρουμε; Ούτε από το πότε να αρχίσουμε να σπάμε δοντάκια δεν ξέρουμε. Η 6η Απριλίου, που λήγει η ισχύς των μέτρων, πλησιάζει ολοταχώς – την προσεχή Δευτέρα έχει 6 ο μήνας – αλλά ούτε ένας δεν πιστεύει ότι στις 6 Απριλίου θα τελειώσει αυτό το βάσανο της καραντίνας στα σπίτια μας. Ολοι σου λένε ότι «θα το φάμε και το Πάσχα», που φέτος θα το γιορτάσουμε στις 19 Απριλίου, και νομίζω ότι το μεγάλο άγχος πια των υπευθύνων και των ειδικών είναι ακριβώς αυτό: πώς θα τους κρατήσεις τους Ελληνάρες σπίτι, και δεν θα σου ξεφύγουν να τρέξουν σε βουνά και σε ρουμάνια, να το γλεντήσουν όπως του πρέπει, και όπως του αξίζει. Διότι τι είναι το Πάσχα, αν το καλοσκεφτείς; Η κατεξοχήν (και κατά κυριολεξία) γιορτή της άνοιξης. Θα το χάσουν αυτό για τον φόβο ενός κορωνοϊού; Εδώ σε θέλω κύριε Τσιόδρα μου…

«Κλειδί» η πειθαρχία

Προσωπικά δεν θέλω να κάνω ούτε υποθέσεις, ούτε προβλέψεις. Μακάρι όλοι να πειθαρχήσουν στις αποφάσεις της κυβέρνησης, που όπως δείχνουν τα πράγματα έχουν αποτέλεσμα, και μάλιστα σοβαρό: ούτε Ιταλία γίναμε, ούτε Ισπανία, ούτε Γερμανία, ούτε καν Ολλανδία με την οποία έχουμε τον ίδιο αριθμό πληθυσμού. Φαίνεται ότι στο τσακ, σε μια στροφή που οι άλλοι πήγαιναν με σπασμένα τα φρένα, εμείς καταφέραμε να κατεβάσουμε ταχύτητα, και σιγά σιγά να το σταθεροποιήσουμε το τριαξονικό στην κατηφόρα. Πόσο θα συνεχιστεί αυτό; Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι όσο ο πληθυσμός γενικά υπακούει στις εντολές τα καλά τα νέα (όσο καλά μπορεί να είναι ενώ πεθαίνουν άνθρωποι και άλλοι γύρω μας δίνουν μάχη για να κρατηθούν στη ζωή) θα συνεχίζονται.

Εγώ ειδικός δεν είμαι ούτε επαΐων. Ο,τι μου λένε μεταφέρω και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του. Αλλά πιστεύω πως το κακό μόνο έτσι περιορίζεται. Με βόλτες, κοινωνικού τύπου επισκέψεις, συναθροίσεις, εναγκαλισμούς και εκδηλώσεις φιλοφρονήσεων (για να αντιγράψω λιγάκι Σπύρο Παπαδόπουλο) δεν περιορίζεται. Διαχέεται ναι, δεν περιορίζεται – τείνει να αποδειχθεί δε από τις δικές μας επιδόσεις…

Πολάκης ατόφιος

Επιστήμων σου λέει. Εμφανίζεται δε και ως μεγάλος, πολύ μεγάλος. Αριστος των αρίστων. Επικαλείται πλήθος επιτυχιών τις οποίες γνωρίζει μόνο εκείνος προφανώς και κάθε τόσο μας ξεκουφαίνει η ντουντούκα – σαν ντουντούκα ακούγεται – για το πόσο μεγάλος επιστήμων γιατρός είναι και ως εκ τούτου έχει έναν λόγο παραπάνω λόγω της επιστημοσύνης του, να κρίνει, να επικρίνει, να αυθαδιάζει στους πραγματικούς επιστήμονες, να τους απαξιώνει και εν τέλει να τους πετάει στον σωρό. Διότι τι είναι όλοι αυτοί, μπροστά στη μεγαλοσύνη του; Τίποτε. Ενα μηδενικό. Ενα κενό. Μια τρύπα στο νερό. Αλλά πάνω στη σπουδή του να ακυρώσει όλους τους άλλους, και πάνω απ’ όλα τους κυβερνητικούς με τους οποίους έχει ανοίξει μέτωπο, μόνος του και όλοι τους, επειδή είναι και νταής και – συνήθως – τους «έχει όλους», παθαίνει κάτι νίλες απίθανες. Τις προάλλες είχε σπεύσει να καταπιεί αμάσητη την ανοησία του Κρίτωνα Αρσένη για τον θάνατο της συναδέλφου μας Χαράς Τζαναβάρα. Ενημερώθηκε «αρμοδίως» περί της γκάφας του Αρσένη, και οι καταγγελίες του για τον ΕΟΔΥ, συν τα σκληρά ερωτήματα που είχε θέσει, σε συνδυασμό με το κλασικό απειλητικό ύφος, έμειναν στον αέρα μερικές ώρες. Μετά τις έφαγε το μαύρο το σκοτάδι. Χθες πάλι, έσπευσε να υιοθετήσει και να αναρτήσει κάτι ανοησίες που κυκλοφορούσαν στο Διαδίκτυο και δήθεν ήταν οι οδηγίες του νοσοκομείου Τζονς Χόπκινς για την προστασία από τον κορωνοϊό. Χρειάστηκε να αποδείξουν τα ellinika hoaxes την απάτη για να φανεί η γύμνια του πολυτάλαντου επιστήμονα. Ο οποίος χαμπάρι δεν πήρε για το τι έκανε, και το τι – πάλι – έπαθε. Ακόμη και το μεσημέρι, όταν το Τζονς Χόπκινς διέψευσε ότι έχει δώσει τις συγκεκριμένες οδηγίες, αυτός, εξακολουθούσε να τις έχει αναρτημένες στη σελίδα του στο Facebook. Διότι σιγά να μην έχει… δίκιο το πανεπιστήμιο! Πολάκης. Ατόφιος…

Η Ελλάδα τού χρωστάει

Εφυγε ήσυχα, όπως ταιριάζει στους αγωνιστές, χωρίς να σηκώσει σκόνη, αλλά με το κεφάλι ψηλά, ο Μανώλης Γλέζος, πλήρης ημερών, και κυρίως έχοντας την παλλαϊκή αναγνώριση και αποδοχή. Εφυγε ευτυχής. Συνήθως οι ήρωες δεν ζουν, για να δουν να αναγνωρίζονται οι αγώνες και οι θυσίες τους για την πατρίδα και τον λαό. Ο Μανώλης Γλέζος απήλαυσε εν ζωή όλη την αναγνώριση, τον σεβασμό και την αγάπη του ελληνικού λαού, ως το ζωντανό μνημείο-σύμβολο του αγώνα κατά του φασισμού/ ναζισμού και των γερμανικών δυνάμεων κατοχής.

Εζησε και γνώρισε την αποθέωση και πλήθους άλλων λαών της γης: στο πρόσωπό του τιμήθηκαν όλοι οι ασυμβίβαστοι αγωνιστές της Δημοκρατίας ανά τον κόσμο.

Προσωπικά είχα τη χαρά να τον γνωρίσω στη δεκαετία του ’80, όταν και αυτός διετέλεσε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα. Εκλέχθηκε το 1981 για πρώτη φορά ως επικεφαλής της ΕΔΑ που συνεργάστηκε με το ΠΑΣΟΚ, στην Α’ Αθήνας. Ανθρωπος μειλίχιος, καλός συζητητής, με ευρύτατη άποψη και για τη χώρα και για την οικονομία, μας (και μου) είχε δώσει αρκετές φορές τη χαρά στο Περιστύλιο της Βουλής, να συζητάμε και για το ΠΑΣΟΚ, και για την Αριστερά και τον ρόλο της, μετά την επικυριαρχία του Ανδρέα στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Καλό κατευόδιο. Η Ελλάδα τού χρωστάει ότι τη μεγάλη νύχτα της Ευρώπης, όταν όλα «τα ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά» του φασισμού, ανέβηκε στον ιερό βράχο της Ακρόπολης και κατέβασε τη σημαία με τη σβάστικα. Του χρωστάει και είναι ευγνωμονούσα…

Ο αθόρυβος ήρωας

Ο Μανώλης Γλέζος στο προσκήνιο, και από την άλλη, ο Λάκης Σάντας. Ο φίλος του, που εκείνο το βράδυ της 30ής προς 31η Μαΐου του 1941, ανέβηκε μαζί του στην Ακρόπολη και κατέβασαν μαζί τη χιτλερική σημαία. Ο Σάντας, που έζησε στη σκιά του Μανώλη Γλέζου και δεν επεδίωξε για τον εαυτό του καμία αναγνώριση και κανένα εύσημο, έφυγε αθόρυβα από τη ζωή το 2011. Ο Λάκης Σάντας που πήρε μέρος στην αντίσταση κατά των γερμανών κατακτητών, φυλακίστηκε, εξορίστηκε και από τύχη διέφυγε τον θάνατο, δεν ασχολήθηκε ποτέ με την πολιτική. Και όσο για το εγχείρημα της αφαίρεσης της χιτλερικής σημαίας από την Ακρόπολη, δεν μιλούσε πολύ, ούτε το θεωρούσε μεγάλο κατόρθωμα. Του αποδίδουν δε σχετικά τη φράση: «Δεν κυνηγάω ποτέ τη δημοσιότητα, γιατί θεωρώ ότι έχει εξευτελιστεί το ζήτημα πάρα πολύ. Την αντίσταση δεν την κάναμε μόνο εμείς, έχουν σκοτωθεί χιλιάδες παλικάρια, γυναίκες και άνδρες»…