Απόλυτη αφιέρωση στην κίνηση

Το σκέφτηκα πολύ. Η απάντηση θα φανεί μάλλον σαν να αποφεύγω την ερώτηση, αλλά είναι εντελώς αληθινή. Η πρακτική της ζωής, μέσα στα πλαίσια που ορίζει η τέχνη μας και τις διαδικασίες που επιβάλλει, είναι το μοναδικό απόλυτο φετίχ μου και υποψιάζομαι και όλων των άλλων που ζουν μέσα στους κόσμους της απόλυτης αφιέρωσης.

Απόλυτη αφιέρωση: να κάνεις ό,τι γίνεται, ό,τι μπορείς και ό,τι δεν μπορείς, εμμονικά, κάθε μέρα, χαρτογραφώντας ένα ταξίδι που δεν έχει οδηγίες από προηγούμενους. Κάπως έτσι μπορώ να το περιγράψω. Αν πάντα θεωρούμε ότι υπάρχει κάποια περιοχή που θεωρείται «κανονική».

Ασχολούμαι, σχεδόν κάθε μέρα, με την επανάληψη και ελαφριά τροποποίηση κινητικών συνηθειών. Οταν δεν το κάνω, νομίζω ότι κάτι πάει πολύ στραβά! Λειτουργεί πλέον σαν αντανακλαστικό. Υπάρχουν κινήσεις και δρόμοι κινήσεων που τις έχω επαναλάβει, με επιτυχία ή χωρίς (μάλλον δεν έχει σημασία), σχεδόν όσες φορές έχω ονοματίσει αγαπημένα πρόσωπα. Και ακόμα τις ανακαλύπτω.

Επαναληπτικότητα. Μέσα σε αυτή την επαναληπτικότητα συμβαίνουν συνταρακτικές αλλαγές. Κάθε παράσταση έρχεται με σοβαρές μεταβολές λεξιλογίου. Αλλάζει η κινησιολογία ή ο τρόπος εκτέλεσης, όπως αλλάζει και ο εαυτός. Για κάποιον υποτιθέμενο παρατηρητή δεν ξέρω αν είναι όντως αισθητές στον βαθμό που τις βιώνω.

Σε κάθε περίπτωση, η σχετική ροή των παραστάσεων απαιτεί να είσαι δηλαδή πάντα «ζεστός» σωματικά, να κρατάς το πεδίο της κινητικής σου γκάμας ευρύ, να είσαι ελεύθερος. Ελεύθερος να κάνεις ή να μην κάνεις… ελεύθερος μέσα στα όριά σου. Για μένα, είναι πολύ σημαντικό να ξέρω ποια είναι η «χώρα» μου, ποια η περιοχή μου. Δεν είναι όμως μόνο η σωματική απαίτηση, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, το κυριότερο συστατικό της καθημερινότητας.

Είναι, κατά κύριο λόγο, η εμμονή. Η εμμονή που πηγάζει από μια διαρκή αίσθηση ανεπάρκειας:

1. πράγματα που δεν έγιναν όπως έπρεπε,

2. περιοχές που κατανοήθηκαν καλύτερα με την πάροδο του χρόνου,

3. παραστάσεις που δεν επικοινώνησαν και πιο πολύ,

4. όλα αυτά που δεν τόλμησα να κάνω… Νιώθω διαρκώς μαθητευόμενη, με την αίσθηση του επείγοντος στα κενά που πρέπει να καλυφθούν και με κακούς προηγούμενους βαθμούς.

Η εμμονή στη σκέψη, αυτή είναι που μου φέρνει στον νου το φετίχ. Η προσήλωση, η παράλογη πίστη σ’ αυτή τη διαδικασία που ζω και η επίκληση των δυνάμεων, των υπερφυσικών… Θα εξηγήσω:

Σε κάθε διαδικασία δημιουργίας, όσο ταπεινή και αν είναι, πρέπει να κατασκευαστεί ένα σύμπαν. Ενα ολόκληρο σύμπαν. Μια παράσταση δεν είναι μια συρραφή κινήσεων, σε μουσική, με φωτισμούς και κοινό. Μια παράσταση είναι μια φωτογραφία μιας πολύπλοκης σύνθεσης προσώπων, διαδικασιών και καιρού (συγκυριών).

Γιατί να κάνουμε ό,τι κάνουμε;

Σε μας αυτή η ερώτηση απαντιέται πολύ δύσκολα.

Γιατί;

Οι γιατροί σώζουν ανθρώπους, οι επιστήμονες ανακαλύπτουν την αλήθεια των πραγμάτων, οι εξερευνητές βρίσκουν τον κρυμμένο κόσμο, οι τεχνίτες φτιάχνουν χρήσιμα και όμορφα πράγματα… εμείς γιατί να κάνουμε μια παράσταση; Σε ποιον χρειάζεται;

Τι λόγος υπάρχει να μπει κανείς σε αυτή τη διαδικασία; Ειδικά σε αυτό το παρόν, το γεμάτο θεάματα και δυστυχία. Αλλη μία παράσταση, άλλη μία ομάδα, κι άλλες κινήσεις, κι άλλα σκηνικά, χαμένη ενέργεια. Πάντα νιώθω τον εαυτό μου έξω από τον κόσμο. Είναι μάλλον μια μορφή ανευθυνότητας.

Και πιστεύω στη μαγεία, όντας όμως ορθολογίστρια.

Κρυφές «γλώσσες». Στη μαγεία των ανθρώπων και των καιρών. Στις δυνάμεις που δεν καταλαβαίνουμε, στον κρυφό κόσμο, στις κρυφές «γλώσσες», που λένε τα πιο σημαντικά. Μια τέτοια κρυφή «γλώσσα» είναι η τέχνη μας.

Και η κάθε παράσταση, μια αφήγηση ιστορίας. Για μένα, πάντα αναγκαία.

Πόσα στρώματα πίστης χρειάζονται να προστατεύσουν και να υποστηρίξουν το γεγονός αυτό; Να έχει νόημα. Να συνεχίζει να συμβαίνει.

Να μη γίνει μια επίδειξη ή ένα χλιαρό ραντεβού με γνωστούς και άγνωστους παρευρισκομένους.

Κι όμως, όσο κι αν τσακώνομαι με τη διαδικασία, η θέληση επιμένει να με κρατάει εκεί, όλη την ώρα, σαν κάποια μορφή ενισχυμένου φετιχισμού.

Είναι σαν να περπατάς και να σου λένε ότι στο τέλος του δρόμου θα βρεις ένα πολύτιμο δώρο. Φυσικά ο δρόμος είναι δύσβατος και έχει διακλαδώσεις (δεν ξέρεις ποτέ αν έχεις πάρει τον σωστό). Φτάνεις στο τέλος (μπράβο) και βρίσκεις το δώρο (διπλό μπράβο). Το ανοίγεις και μέσα έχει έναν δρόμο. Στο τέλος του δρόμου υπάρχει ένα δώρο.

Η χριστίνα Σουγιουλτζή είναι χορογράφος.
Χθες ανακοινώθηκε πως στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών περιλαμβάνεται η παράσταση της ομάδας «κι όμΩς κινείται» στον χώρο Η της Πειραιώς. Αναλυτικά:
Τέσσερις άντρες και τέσσερις γυναίκες συνταξιδεύουν και μοιράζονται μια αποκαλυπτική διαδρομή. Οσοι από αυτούς φτάσουν στον τελικό προορισμό θα βρουν τους εαυτούς τους εντελώς διαφορετικούς, μεταμορφωμένους. Οι χορευτές ακροβατούν πάνω σε σκηνικά αντικείμενα, στη μάχη τους με τον χρόνο. Η ίδια η έννοια του χρόνου αμβλύνεται και μεταλλάσσεται. Η δημοφιλής ομάδα «κι όμΩς κινείται» συνδυάζει την ακροβασία με τον σύγχρονο χορό, το τσίρκο με την τέχνη του θεάτρου. Επειτα από μια επιτυχημένη πορεία, με εμφανίσεις σε πολλές σημαντικές σκηνές της χώρας, η ομάδα έρχεται για δεύτερη φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών, με ένα νέο έργο, για οκτώ χορευτές. Τρεις μουσικοί επί σκηνής ερμηνεύουν την πρωτότυπη μουσική σύνθεση αυτής της χορευτικής αλληγορίας.
Χορογραφία – δημιουργία Χριστίνα Σουγιουλτζή, Camilo Bentancor, Ερμής Μαλκότσης