Ζούμε τις μικρές μας ιστορίες

Ηταν εκείνα τα υπέρλαμπρα καλοκαίρια στην ακμή της δεκαετίας του 1980 και της νιότης μας. Νυχτερινές βόλτες με τσίτα τα γκάζια και το κασετόφωνο του αυτοκινήτου στο διαπασών. Η πανδαισία των κρουστών και της «μπότας» στην εισαγωγή και μετά, η φωνή του Χάρη και του Πάνου Κατσιμίχα. «Ζούμε τις μικρές μας ιστορίες στο κέντρο και τις συνοικίες, όνειρα μεθυσμένα, σχέδια ματαιωμένα, τηλέφωνα απεγνωσμένα […] έτσι κι αλλιώς όλα είναι προσωπικές οπτασίες». Είναι από τα τραγούδια που ακούω συχνά τις τελευταίες μέρες, με εντελώς διαφορετική διάθεση βεβαίως. Μοιάζει σαν παιχνίδι να ανακαλύπτεις στους στίχους παλιών τραγουδιών συνθήκες της παρούσης κατάστασης. Πραγματικά, μέσα στη ματαιωμένη μας καθημερινότητα και ανάμεσα σε τηλέφωνα κακοκρυμένης απόγνωσης, οι μικρές μας ιστορίες συνεχίζουν, συντηρούνται και, κατά κάποιον τρόπο, μας συντηρούν. Να έχουν αλλάξει όλα και όμως, στον πυρήνα τους, όλα να είναι ίδια.

Για παράδειγμα, από σήμερα μπήκε στη διαδικασία επιστροφής από το Εκουαντόρ η «ζεν» (ή, αλλιώς, «στην κοσμάρα της») φίλη μας που ξεκίνησε, ενώ ο κορωνοϊός σάρωνε ήδη την Ιταλία, να πάει για meditation στην Κεντρική Αμερική. Η ηλικιωμένη θεία που πάντα της συμβαίνει το λάθος απρόοπτο τη λάθος στιγμή έπεσε μέσα στο σπίτι της και έπαθε συντριπτικό κάταγμα. Και να πρέπει ο δυστυχής εξάδελφός μου να την τρέχει, εν μέσω lockdown, στα νοσοκομεία και μετά να βρει γυναίκα να τη φροντίζει. Ο υποχόνδριος φίλος που κλειδαμπαρώθηκε στο σπίτι του πολύ πριν κλείσουν τα σχολεία, έπαθε τενοντίτιδα και μετά δυσκολίας μπορεί να διεκπεραιώσει τα στοιχειώδη της προσωπικής του υγιεινής. Η άλλη φίλη πάλι που, χρόνια τώρα, έχει σώσει τον γάμο της χάρη στον αυτοσαρκασμό της, τα βράδια που με παίρνει τηλέφωνο ενώ ο άνδρας της ροχαλίζει δίπλα της στον καναπέ, νομίζω ότι πίνει δυο – τρία ποτηράκια παραπάνω, μπορεί και τέσσερα. Οσο για τη μικρή μας, την τσαπερδόνα, γνώρισε στο

σουπερμάρκετ «έναν πολύ ενδιαφέροντα άνδρα», ίσα που πρόλαβαν να πιουν ένα καφέ στα όρθια και τώρα ανταλλάσσουν καυτά μηνύματα (νομίζω ότι έχει πάρει φωτιά το skype αλλά δεν το ομολογεί).

«…Ετσι κι αλλιώς όλα είναι προσωπικές οπτασίες». Ισως μάλιστα τώρα λιγότερο απ’ όσο παλαιότερα. Σαν κάπως και αυτή η απομάκρυνση να έχει φέρει πιο κοντά τις «μικρές μας ιστορίες». Προχθές κάναμε και τα πρώτα γενέθλια «στα χρόνια της χολέρας». Μέσω τηλεδιάσκεψης. Γέμισαν οι οθόνες από «καλεσμένους». Ο καθένας στο «κουτάκι» του. Αλλος με τη φόρμα, άλλη με τη ρόμπα, εγώ με τη ρίζα άβαφη, ένας είχε φορέσει κοστούμι και γραβάτα, όλοι με ένα ποτήρι στο χέρι. Εμφανίστηκε ο εορτάζων με την τούρτα, τραγουδήσαμε το Happy Birthday, σβήσαμε όλοι μαζί το κεράκι, γέμισαν τα λάπτοπ σάλια, κάποιοι βάλαμε τα κλάματα. Συμφωνήσαμε όμως ότι ήταν το ωραιότερο πάρτι γενεθλίων, αυτό που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Και τότε θυμήθηκα το «Τσάμικο» του Σαββόπουλου: «…Απ’ την έρμη την απόσταση παίρνει υπόσταση κάθε γιορτή μου».