#Μεταθαλογαριαστούμε

Ολες οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν μια κοινή λογική βάση. Η οποία λέει ότι μπορείς να αποδείξεις κάτι που υπάρχει αλλά δεν μπορείς να αποδείξεις εκείνο που δεν υπάρχει.

Παράδειγμα.

Αν ισχυριστείς ότι υπάρχουν άλογα δεν υπάρχει πρόβλημα. Μπορείς να τα δεις, να τα δείξεις, ακόμη και να τα ιππεύσεις.

Αν ισχυριστείς ότι δεν υπάρχουν μονόκεροι είναι πιο μπερδεμένο.

Πώς θα αποδείξεις τι δεν υπάρχουν μονόκεροι; Ο καθένας μπορεί να σου αντιτάξει ότι υπάρχουν αλλά δεν τους βλέπουμε ή ότι υπάρχουν κάπου αλλού ή ότι υπήρξαν κάποτε και τώρα χάθηκαν. Αντε βγάλε άκρη.

Στο κλασικό παράδειγμα του μονόκερου βάλτε στη θέση του μονόκερου τον νεοφιλελευθερισμό.

Ο οποίος στην Ελλάδα είναι σαν τους μονόκερους: ουδείς τον έχει αντικρίσει. Παρ’ όλα αυτά υπάρχει ένα κύκλωμα νοσοκομειακών συνδικαλιστών, αριστερών οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ. και συνήθως φίλων του Πολάκη, που ανακοινώνουν καθημερινά και με επιθετικό ύφος το τέλος του.

Οχι μόνο δεν τον είδαμε δηλαδή αλλά και τον τελειώσαμε πριν ακόμη τον δούμε.

«Ο κορωνοϊός μαζί με χιλιάδες αθώους σκότωσε και τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό» διαβεβαιώνει ο Αλ. Τσίπρας (22/3). Μια εξαγγελία φυσικά που τα λέει όλα, χωρίς όμως να εξηγεί τίποτα, διότι ενώ τα αθώα θύματα τα μετράμε κάθε μέρα και καταλήγουν στους τάφους τους, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός κανείς δεν ξέρει πότε σκοτώθηκε.

Τον έθαψαν ή ακόμη;

Η δε Ολγα Γεροβασίλη , για την οποία ποτέ δεν φαντάστηκα ότι έκρυβε τέτοιες ανησυχίες, έμπλεξε τον Ευαγγελισμό με τον νεοφιλελευθερισμό και αναρωτιόταν «οι ευαγγελιστές του νεοφιλελευθερισμού αναδιπλώνονται ή αναθεωρούν;» (25/3).

Ομολογώ ότι δεν κατάλαβα τι θέλει να πει. Ποιοι είναι οι ευαγγελιστές του νεοφιλελευθερισμού και πού δραστηριοποιούνται;

Δεν μου αρέσει να κάνω χιούμορ με τραγικά πράγματα. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση είμαστε αντιμέτωποι με μια εξόχως ξεκαρδιστική προσπάθεια.

Επιχειρείται να δοθεί σε μια πανδημία ιδεολογικό πρόσημο και να της βρούμε πολιτικό συμπέρασμα.

Οπως όμως συμβαίνει και με τους μονόκερους, η σχέση κορωνοϊού και νεοφιλελευθερισμού πρέπει πρώτα να αποδειχθεί.

+++ Στην Κίνα από όπου ξεκίνησε και συγκεκριμένα στην επαρχία Χουμπέι δεν υπάρχουν ιδιωτικές παροχές υγείας ούτε για δείγμα.

+++ Μετακόμισε μετά στην Ιταλία όπου επικράτησε ένα χάος ιταλικού τύπου, για το οποίο όμως κανείς δεν φάνηκε να αποδίδει ευθύνες στον νεοφιλελευθερισμό.

+++ Κατέληξε στην Ισπανία όπου οι νεκροί έχουν πλέον ξεφύγει όχι λόγω νεοφιλελευθερισμού, αλλά επειδή ο σύντροφος Σάντσεθ κι ο σύντροφος Ιγκλέσιας που κυβερνούν μαζί τη χώρα (και δεν είναι νεοφιλελεύθεροι…) έκαναν τέσσερις εβδομάδες να πάρουν περιοριστικά μέτρα διότι τσακωνόντουσαν μεταξύ τους για «τα δικαιώματα του περιπατητή».

+++ Η τέταρτη χώρα που έχει πληγεί περισσότερο είναι το Ιράν. Ελπίζω να μην επιχειρήσει κανείς τη σύνδεση αγιατολάδων και νεοφιλελευθερισμού διότι θα γελάνε κι οι μιναρέδες!

Απτόητοι πάντως από τα πραγματικά δεδομένα οι διώκτες του νεοφιλελευθερισμού απειλούν. #μεταθαλογαριαστούμε.

Καμία αντίρρηση αλλά με ποιους θα λογαριαστούν; Τους Κινέζους; Τους Ιταλούς; Τους Ισπανούς ή τους Ιρανούς;

Και τι σημαίνει «μετά»; Μετά από τι; «Αργότερα, αργότερα περάσανε δυο κότερα»;

Προφανώς αυτού του τύπου οι απειλές κινούνται στο πεδίο της αστειότητας. Διότι αν φτάσουμε ποτέ στο ενδεχόμενο να λογαριαστούν αυτοί με τους άλλους, τότε είναι προφανώς ότι θα προηγηθούν οι λογαριασμοί των άλλων με εκείνους. Καλό κουράγιο, σύντροφοι.

Το πραγματικό πρόβλημα φυσικά βρίσκεται αλλού: ότι δεν έχουν κάτι να πουν. Και δικαίως. Τι να πουν σε μια χώρα που αγωνίζεται να αντιμετωπίσει μια πανδημία; Σε ποια άλλη χώρα ακούγεται η αντιπολίτευση την ώρα της μάχης; Ειλικρινά σε καμία.

Θα μου πείτε φυσικά ότι οι άλλες χώρες δεν έχουν Πολάκηδες. Θεωρητικά ούτε εμείς. Αν δεν απατώμαι εκδιώχθηκαν πέρυσι στις 7 Ιουλίου από την πόρτα, πώς σπρώχνονται τώρα να επιστρέψουν από το παράθυρο;

Νομίζω για δυο λόγους.

Πρώτον επειδή βαυκαλίζονται ότι μπορούν έτσι να επιταχύνουν την επιστροφή τους στην εξουσία. Εντελώς λάθος. Σε στιγμές εθνικής κρίσης η χώρα συντάσσεται πάντα με την κυβέρνηση, ποτέ με τους Πολάκηδες και τους συνδικαλιστές.

Ούτως ή άλλως ο περασμένος Ιούλιος δεν προεξοφλούσε σύντομη επιστροφή τους στην εξουσία – το αντίθετο θα έλεγα!

Δεύτερον επειδή δεν έχουν κάτι συγκεκριμένο να πουν και να αντιτάξουν στην κυβερνητική πολιτική – η ίδια η ηγεσία της αντιπολίτευσης φαίνεται να τη στηρίζει. Υποθέτω ότι αγχώνονται επειδή αντιλαμβάνονται πως η διαχείριση της κρίσης δίνει στην κυβέρνηση ένα καθαρό πολιτικό προβάδισμα.

Αλλά τι να κάνουμε; Ετσι είναι παντού στον κόσμο.

Θα μπορούσαν φυσικά να βγάλουν τον σκασμό. Να κόψουν αυτά τα «θα λογαριαστούμε», τις μαγκιές και τις απειλές. Να κάνουν με επιμέλεια και ευσυνειδησία τη δουλειά τους. Κι όταν περάσει το κακό βλέπουμε.

Αλλά θεωρείτε εσείς τον Πολάκη διατεθειμένο να βγάλει τον σκασμό; Πώς θα πουλάει μούρη στα περιθωριακά κανάλια και τις λούμπεν παρέες του;