Ευτυχώς κλείσαμε τις πόρτες

Ευτυχώς κλείσαμε τις πόρτες, προλάβαμε να αφήσουμε έξω το κακό. Τους φορείς του ιού, τις προσβεβλημένες χώρες, την επιείκεια των Ιταλών που επέτρεψε να αφηνιάσει ο Covid-19. Εμείς μέσα στη ζεστή και ασφαλή «πρόνοια». Ενα καλό «μέσα» κι ένα κακό «έξω». Μερικοί μάλιστα επεκτείνουν το σχήμα. Εξω είναι ο ιός αλλά και μερικοί κακοί, κομμουνιστές, «ζαίοι» – το διατύπωσε λίγο πρωτόγονα «το παλικάρι ο αθλητής – ποδοσφαιριστής» ή, πιο εκλεπτυσμένα, εξίσου μανιχαϊστικά, αρκετοί γραφείς. Το σχήμα όμως είναι σκληρό: οι εντός της υγείας, της προφύλαξης, του εθνικού κορμού και οι εκτός, αυτοί που είναι φορείς του ιού (ή oι δούρειοι ίπποι του Ερντογάν).

Μπλέκουν, για να δώσουν πιο παραστατικά το σχήμα, τον επικεφαλής επιστήμονα λοιμωξιολόγο, ο οποίος έχει μια φυσική σεμνότητα και μέτρο, όχι για να τον επαινέσουν, αλλά για να εικονοποιήσουν τους άλλους, τους «θρασείς», τους «άσεμνους» και «άπιστους» – όπως τους αποκάλεσε κάποια στιγμή ο κ. Γεωργιάδης.

Επί χούντας, αυτή η αναλφάβητη και ανορθόγραφη διλημματική «καθαρεύουσα» βίδωνε τον Παπαδόπουλο και την «Εθνική Κυβέρνηση», πάνω στο έπος του Εικοσιένα και τον Κολοκοτρώνη. Ο ελληνικός απελευθερωτικός αγώνας του 1821 γινόταν ο ξενιστής που κουβαλούσε το ιοφόρο περιεχόμενο των φαιών πραξικοπηματιών.

Κάθε φορά, μια εθνική δυσκολία γίνεται το όχημα διαίρεσης, απόταξης, εξώθησης. Η νέα Ακροδεξιά σχηματοποιείται: Οχι μόνο οι λυσσασμένοι του FB, αλλά και μερικοί λόγιοι ενός ιδιότυπου σκοταδιστικού μοντερνισμού. Καλός – κακός, υπεύθυνος – ανεύθυνος, πατριώτης – προδότης, πάντα (στην ιστορία μας) το διαζευκτικό ήταν το αγαπημένο παιδί, η φαλτσέτα για να κοπεί το καρκινικό εξάμβλωμα.

«Ο ίδιος (σ.σ.: ο Θόδωρος Δηλιγιάννης) παρουσίαζε ως πρόγραμμά του την άρνηση του τρικουπικού προγράμματος» γράφει ο Κώστας Κωστής (σελ. 464 από «Τα κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας», εκδ. Πατάκη). Είμαι καλός όσο εικονογραφείται κακός ο άλλος. Ετσι, στην πολιτική κουζίνα δεν έχουμε παρά να διαλέξουμε μερικούς «κακούς», χρησμένους και καταδικασμένους (απρόσεκτους, τραχείς ή και κακότροπους) για να ορίσουμε το πολιτικά επιτρεπτό, το ηθικά ευκταίο. Η χώρα αποσυγκροτείται σε δύο επικράτειες…

Πολλοί βλέπουν πίσω από την πολιτική διαχείριση του κορωνοϊού τις εκλογές. Πολλοί βλέπουν ως «ευεργέτημα» τον ιό, που κρύβει πίσω από τους μανιχαϊστικούς μηχανισμούς, προβλήματα πολύ πιο δομικά τόσο στην οικονομία όσο στη διαχείριση του Προσφυγικού και άλλων πεδίων. Αλλοι βλέπουν την επάνοδο ενός κεϊνσιανισμού εις βάρος του νεοφιλελευθερισμού.

Η παράδοση όμως της χώρας είναι διαφορετική. Ποιος παίρνει τις κρατικές δουλειές είναι το θέμα. Αυτό αποτελεί την πεμπτουσία της ελληνικής επιχειρηματικότητας που καταστρέφει πριν από όλα την ίδια την επιχειρηματικότητα.

Η επιδημική κρίση είναι μια ευκαιρία. Οχι για την επιστροφή του Κέινς έναντι του Φρίντμαν, αλλά για την επέλαση του κρατικοδίαιτου, ελληνοπρεπούς ψευδοκαπιταλισμού, έναντι ενός μοντέλου δημιουργικού, δειλού στα πρώτα βήματα, παραγωγικού σε βάθος χρόνου. Η κρίση είναι μια ευκαιρία για να παραμείνουμε ίδιοι κι απαράλλακτοι, αλλάζοντας τα ιδεολογικά πουκάμισα και δίνοντας χώρο στους διχοτομιστές.

Μοντερνιστές ακροδεξιοί. Εχει ξαναγίνει στην Ιστορία. Ο Χίτλερ λάτρευε τον νεοκλασικισμό, ο Μουσολίνι όμως τον φουτουριστικό μοντερνισμό…