Σημαιάκια{CR}

Η εθνική επέτειος έπεσε θύμα της συγκυρίας. Ούτε παρελάσεις, ούτε σημαιάκια, ούτε πολλές κουβέντες κι εμβατήρια.

Ούτε καν οι συνήθεις μεγαλοστομίες. Τι σημαίνει «οι Ελληνες ενωμένοι» που έχω βαρεθεί να ακούω; Ποτέ δεν ήταν ενωμένοι. Τρεις εμφυλίους έκαναν μέσα σε εννιά χρόνια κι ο φατριασμός ήταν τρόπος ζωής.

Η επέτειος φυσικά έχασε κάτι από το τελετουργικό της.

Αν δεν απατώμαι, είναι η πρώτη φορά από τον πόλεμο που συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά τουλάχιστον συμβαίνει για λόγους ανωτέρας υγειονομικής βίας.

Σε αντίθεση με τον Οκτώβριο του 2011, όταν διάφορα «τάγματα εφόδου» από «αγανακτισμένους», Καρανίκες, χρυσαυγίτες, ακροαριστερούς κι ακροδεξιούς προσπάθησαν να διακόψουν ή να παρεμποδίσουν την παρέλαση στη Θεσσαλονίκη για… ιδεολογικούς λόγους.

Είχε προηγηθεί ένα ρεύμα τσιγγαναριού με ανόητους μαθητές που μούντζωναν τους επισήμους στις παρελάσεις, χειροκροτούμενοι από τους εξίσου ανόητους γονείς τους.

Ηταν ένας πρωτόγνωρος κόσμος που εκείνα τα χρόνια εισέβαλε ακάλεστος στο προσκήνιο να βγάλει γλώσσα στη χώρα του. Ομολογώ πως έως τότε δεν ξέραμε καν ότι υπήρχε.

Για εμάς τους υπόλοιπους οι επέτειοι δεν αποτέλεσαν ποτέ επίδειξη αλητείας. Μας έπαιρναν οι παππούδες, με τα καλά μας παπουτσάκια και παλτουδάκια, το σημαιάκι στο χέρι και το καμάρι για τον εγγονό στο βλέμμα, και πηγαίναμε στην παρέλαση. Μετά, λουκουμάδες.

Χιλιάδες παππούδες, χιλιάδες παιδιά, τον έναν χρόνο μετά τον άλλο, γενιές ολόκληρες. Αλλά κανείς ποτέ δεν διανοήθηκε να ισχυριστεί ότι το σημαιάκι της παρέλασης ήταν δείγμα «εθνικισμού» και «ακροδεξιά συμπεριφορά». Αν κάποιος το έλεγε του παππού μου, μπορεί να έτρωγε και καμία ανάστροφη.

Την πατρίδα γουστάραμε κι αυτήν γιορτάζαμε. Παππούδες κι εγγόνια μαζί. Τόσο απλό.

Ευτυχώς αυτός ο απρόσκλητος κόσμος που από τα υπόγεια ξεχύθηκε ξαφνικά στο προσκήνιο δεν είχε καμία πραγματική υπόσταση ή συνέχεια.

Γρήγορα ξεφούσκωσε. Δεν είναι τυχαίο ότι βγήκε βαριά ηττημένος από τις δύο εθνικές αναμετρήσεις των τελευταίων χρόνων: τις Πρέσπες και τον Εβρο. Κι όποτε η μπάλα παίζεται σε αυτό το γήπεδο θα χάνουν «πολλά με λίγα».

Οχι επειδή οι άλλοι είναι «εθνίκια». Αλλά επειδή δεν είναι καθίκια.

Δεν είμαστε δηλαδή ένας πληθυσμός πεταμένος φύρδην μίγδην σε κάποιο χωράφι στην άκρη της Βαλκανικής, όπου ο ένας μουντζώνει τον άλλο.

Είμαστε μια χώρα, ένας λαός και ένα έθνος με τα δικά τους χαρακτηριστικά. Πορεύονται με την ιστορία τους, την ταυτότητά τους, τη γλώσσα τους, τη συνείδησή τους, τις αναφορές τους.

Τα σημαιάκια τους. Είμαστε αυτό που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «πατρίδα».

Και δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί που θέλουν να το αλλάξουν.