To αλεξίπτωτο{CR}

Το επιχείρημά του είναι απλό – και αρκούντως παραπλανητικό. Οταν πέφτεις από ένα αεροπλάνο που έχει πάρει φωτιά, δεν ασχολείσαι με το αν το αλεξίπτωτο που φοράς έχει περάσει από τους αναγκαίους τεχνικούς ελέγχους. Απλώς το ανοίγεις.

Ο Ντιντιέ Ραούλ δεν καταλαβαίνει τι γίνεται. Κι επειδή είναι και οξύθυμος, ξεσπάει εύκολα στον συνομιλητή του, προχθές μάλιστα τα βρόντηξε κι από το επιστημονικό συμβούλιο του Μακρόν. Είμαι ένας βραβευμένος επιστήμονας διεθνούς κύρους, σου λέει, έχουν δώσει το όνομά μου σε δύο βακτήρια («Raoultella» και «Rickettsia raoulti»), με παίρνουν για συμβουλές από to General Hospital της Μασαχουσέτης και τη Mayo Clinic του Λονδίνου. Εχω βρει μια θεραπεία, χλωροκίνη με προσθήκη αζιθρομυκίνης, που φέρνει αποτελέσματα: σε έξι μέρες ο ιός εξαφανίζεται. Οι παρενέργειες είναι λιγότερες κι από της ασπιρίνης. Και θα περιμένω έξι εβδομάδες για να γίνουν 30 μελέτες με τη συμμετοχή 1.000 ασθενών ώστε να αρχίσω να δίνω το φάρμακο στους ασθενείς μου; Οχι κύριοι, άλλα λέει ο όρκος του Ιπποκράτη!

Ο γεννημένος στη Σενεγάλη λοιμωξιολόγος, που το 2011 έλαβε επιδότηση 73 εκατομμυρίων ευρώ και ίδρυσε το Μεσογειακό Ινστιτούτο Μολυσματικών Ασθενειών της Μασσαλίας, έχει διχάσει τη χώρα του. Το παρατσούκλι «Πανοραμίξ» το κέρδισε πολύ πριν αποχαιρετήσει τον μάταιο τούτο κόσμο και ο δεύτερος δημιουργός των περιπετειών του Αστερίξ, ο Αλμπέρ Ιντερζό. Φέρνει άλλωστε και εμφανισιακά στον θρυλικό δρυίδη που πρόσφερε τον μαγικό ζωμό στους συμπολίτες του τους Γαλάτες για να αντιστέκονται στους Ρωμαίους. Ποιοι είναι όμως σήμερα οι Ρωμαίοι;

Οι Γάλλοι, απαντά χωρίς δισταγμό ο 68χρονος λάτρης του Ναπολέοντα, του Ντε Γκολ και του καλού κρασιού. Η γαλλική πολιτική και επιστημονική ηγεσία που, αντί να εγκρίνει τη μαζική χορήγηση χλωροκίνης στα θύματα του κορωνοϊού και να πολλαπλασιάσει τα τεστ όπως έκαναν από την αρχή οι Νοτιοκορεάτες και οι Γερμανοί, επιμένει σε ένα μέτρο σαν την καραντίνα που εφαρμοζόταν τον 19ο αιώνα στη Μασσαλία για τη χολέρα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ντιντιέ Ραούλ είναι ο άνθρωπος των ημερών, ακόμη κι ο Σωτήρης Τσιόδρας αναφέρθηκε την περασμένη εβδομάδα σ’ αυτόν. Κάποιοι προβλέπουν ότι είναι ο επόμενος νομπελίστας Ιατρικής, ενώ άλλοι βλέπουν στο πρόσωπό του έναν επικίνδυνο τσαρλατάνο. «Οι αντιπαραθέσεις και οι συγκρούσεις είναι συνηθισμένο πράγμα στην έρευνα», απαντά εκείνος. «Dubito ergo sum, αμφιβάλλω, άρα υπάρχω».

Το βέβαιο είναι ότι αυτή η δημοσιότητα τού κάνει καλό: κάθε μέρα γίνεται διαδήλωση μπροστά στο Ινστιτούτο από ανθρώπους που θέλουν να κάνουν το τεστ και να προμηθευτούν το φάρμακο. Κάτι σαν τα Πάθη του Χριστού με εσάνς Εμετ Μπράουν, σχολιάζει ο δημοσιογράφος της Libération που του έκανε χθες το πορτρέτο στην τελευταία σελίδα. Σπεύδοντας να παραδεχθεί ότι αν είχε προσβληθεί και έμενε στον Νότο, θα ήταν κι εκείνος πιθανότατα ανάμεσα στους διαδηλωτές.