Η προειδοποίηση {LF}του Covid-19

Ζούµε σε µια φούσκα, µια φούσκα πλαστής άνεσης και άρνησης. Στα εύπορα κράτη, είχαµε αρχίσει να πιστεύουµε ότι υπερβήκαµε τον υλικό κόσµο. Ο πλούτος που έχουµε συσσωρεύσει – συχνά εις βάρος άλλων – µας εµπόδιζε να δούµε την πραγµατικότητα. Ζώντας πίσω από οθόνες, µέσα σε κάψουλες – τα σπίτια µας, τα αυτοκίνητα, τα γραφεία και τα εµπορικά κέντρα – πείσαµε τον εαυτό µας ότι φθάσαµε στο σηµείο που αναζητούν όλοι οι πολιτισµοί: µόνωσης από όλους τους φυσικούς κινδύνους. Τώρα που η φούσκα έσκασε, βρεθήκαµε γυµνοί και εξοργισµένοι, µια και η βιολογία που φαινόταν να έχει εξαφανισθεί εισέβαλλε ορµητικά στη ζωή µας. Ο πειρασµός, όταν η πανδηµία περάσει, θα είναι να βρούµε µια άλλη φούσκα. Δεν µπορούµε όµως να υποκύψουµε σε αυτό. Από εδώ και στο εξής, θα πρέπει να αντιµετωπίζουµε διαρκώς τις οδυνηρές αλήθειες που αρνούµαστε να δούµε τόσο καιρό.

Πώς θα τρεφόµαστε τα επόµενα χρόνια; Ολο και περισσότερα στοιχεία δείχνουν πως η κλιµατική αλλαγή θα επηρεάσει την τροφική αλυσίδα. Ηδη η γεωργία σε κάποια µέρη του κόσµου αντιµετωπίζει ξηρασίες, πληµµύρες, φωτιές και ακρίδες (η επανεµφάνιση των οποίων τα τελευταία χρόνια φαίνεται ότι είναι αποτέλεσµα ανώµαλων τροπικών κυκλώνων). Αυτά, σε συνδυασµό µε τον αυξανόµενο πληθυσµό του πλανήτη και την απώλεια υδάτινων πηγών για άρδευση, εδαφών και επικονιαστών, µπορεί να σπρώξει τον κόσµο σε λιµό.

Λόγω της ψευδαίσθησης ασφάλειας που έχουµε, δεν κάνουµε κάτι για να προετοιµαστούµε για την καταστροφή, πόσο µάλλον να την αποτρέψουµε. Μπορούµε όπως ο πρόεδρος Τραµπ να πούµε πως όλα αυτά είναι ψέµατα. Ή µπορεί αυτή τη στιγµή να αρχίσουµε να αντιµετωπίζουµε τον εαυτό µας, για άλλη µια φορά, ως όντα που διέπονται από τη βιολογία και τη φυσική και εξαρτώνται από έναν κατοικήσιµο πλανήτη.