Μνημείο πεσόντων

Ο Ιφιδάμας μεγαλόσωμο φιλόδοξο αγόρι

Στην ηλικία των δεκαοχτώ, την ηλικία της ανησυχίας

Η οικογένειά του τον σακάτεψε με την αγάπη

Του έδωσαν μία φλογέρα και του ‘παν να διασκεδάζει

Στα κουρεμένα από τα πρόβατα χωράφια του παππού του

Δεν έπιασε αυτό, του έδωσαν μια νύφη

Καημένη γυναίκα ξαπλωμένη με το καινούριο της όνομα μονάχη

Είπε ότι ακόμη και στη γαμήλια νύχτα

Εκείνος έμοιαζε να φοράει πανοπλία

Χασμουριόταν  και κοίταζε κάπου μακριά

Κι ως το επόμενο πρωί είχε εξαφανιστεί

Υπερόπτης αγρότης φρέσκος από τα χωράφια

Πήγε κατευθείαν για τον Αγαμέμνονα

Σημαδεύοντας το μαλακό σημείο κάτω από τον θώρακα

Και πέφτοντας έβαλε όλη του τη βία

Ολη την τρελή ανυπομονησία του στο χτύπημα

Αλλά δεν κατάφερε εντελώς να διαπεράσει το μέταλλο

Πάνω σε τόσο ασήμι η μύτη του δόρατος

Λύγισε απλώς σαν μόλυβδος και έχασε

Ο καημένος ο Ιφιδάμας είναι τώρα μόνο σίδερο

Που κοιμάται τον σιδερένιο ύπνο του καημένο αγόρι

Που πολέμησε για την Ελένη, για την πόλη των γονιών του

Μακριά από τη γυναίκα του τόσα λεφτά χαμένα

Εκατό γελάδια της έδωσε

Χίλια γίδια και πρόβατα

Τόση σκληρή δουλειά να τα ταΐζεις πάει χαμένη