Χρόνια τώρα, ένα κάτασπρο γλαροπούλι επισκέπτεται τη βεράντα του σπιτιού μου στον Πειραιά, αναζητώντας τροφή. Πρωί ή απόγευμα, έρχεται να πάρει το «μερτικό» του – λίγο ψωμί, μήλο ή ό,τι άλλο βρεθεί – και να φτερουγίσει ξανά προς τη θάλασσα. Σε κάθε επίσκεψη ακολουθεί συγκεκριμένο κώδικα: Πρώτα στέκεται στο «παρατηρητήριό» του (στην κορφή ενός ηλιακού θερμοσίφωνα) και μετά, μόλις δει πως κρατάω κάτι… ενδιαφέρον, έρχεται βολίδα στη βεράντα. Εδώ και δέκα μέρες, τις μέρες της δικής μου καραντίνας, με επισκέπτεται καθημερινά. «Γνωριστήκαμε» καλύτερα, μια και το γλαροπούλι με τα μεγάλα κεχριμπαρένια μάτια έχει ξεθαρρέψει και είναι θέμα χρόνου να μπει στο σπίτι! Ο φίλος μου ο γλάρος είναι πλέον ο μοναδικός μου επισκέπτης. Η διαφορά μας είναι ότι αυτός εξακολουθεί να πετάει ελεύθερα.

Σχόλια
Γράψτε το σχόλιό σας
50 /50
2000 /2000
Όροι Χρήσης. Το site προστατεύεται από reCAPTCHA, ισχύουν Πολιτική Απορρήτου & Όροι Χρήσης της Google.