Οι Ιάπωνες θα βρουν το φάρμακο

Χθες κηδεύτηκε στο Βελιγράδι ο Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς, ο μπασκετάνθρωπος και πρώην γενικός γραμματέας της FIBA, που έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών. Υπήρξε φίλος της Ελλάδας και πέρασε εδώ το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του – στο περίφημο σπίτι του στη Βουλιαγμένη που παρουσιαζόταν τη δεκαετία του ’90 κυρίως ως ένα ιερατείο του μπάσκετ. Μετά από μια – δυο ήττες της Ελλάδας από τους Σέρβους σε ημιτελικούς πανευρωπαϊκών τουρνουά (πιο οδυνηρή αυτή του 1995 στην Αθήνα), τον καταχεριάζαμε τον μακαρίτη θεωρώντας τον ως ένα είδος άτυπου ηγέτη της «μασονίας» του σέρβικου μπάσκετ, αυτός όμως κρατούσε πάντα την ψυχραιμία του και ποτέ δεν υπήρξε μια δημόσια τοποθέτησή του εναντίον της χώρας μας. Ακόμα και οι οργανωμένες αποδοκιμασίες της Σερβίας στον τελικό του 1995, όταν όλο το γήπεδο ήταν με τους Λιθουανούς, δεν στάθηκαν αιτία για να υπάρξει μια αρνητική δήλωση του Στάνκοβιτς για τον κόσμο μιας χώρας που θεωρούσε δεύτερη πατρίδα του.

Ελίτ

Πιθανότατα ο Βασίλης Σκουντής που τον γνώριζε και προσωπικά μπορεί να διηγηθεί διάφορες ιστορίες για τον κοσμοπολίτη και μπον βιβέρ μακαρίτη. Εγω απλά επισημαίνω ότι έφυγε άλλος ένας άνθρωπος από αυτούς που υπήρξαν πρωταγωνιστές της επικαιρότητας στις δεκαετίες του ΄80 και του ΄90. Μόνο ίσως τώρα που φεύγουν καταλαβαίνουμε την πολυποίκιλη σημαντικότητά τους και τη σπάνια προσωπικότητά τους. Ισως και γιατί όσοι τους διαδέχτηκαν ήταν σίγουρα περισσότερο τεχνοκράτες, αλλά και σίγουρα λιγότερο πολυσχιδείς προσωπικότητες. Ο Στάνκοβιτς π.χ. υπήρξε παίκτης, προπονητής και παράγοντας – τέτοιο συνδυασμό σήμερα δύσκολα συναντάς στην ελίτ των παραγόντων.

Σανθ

Ενας τέτοιος παράγοντας (με φίλους και εχθρούς εξαιτίας της ηφαιστειώδους προσωπικότητάς του, αλλά για δεκαετίες στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας) ήταν και ο πρώην πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης Λορέντσο Σανθ, ο πρώτος νομίζω ποδοσφαιροπαράγοντας που έφυγε από τη ζωή εξαιτίας της επιδημίας του κορωνοϊού. Ο Σανθ υπήρξε αντιπρόεδρος του θρυλικού προέδρου της Βασίλισσας Ραμόν Μεντόθα, τον οποίο διαδέχτηκε στο τιμόνι της Ρεάλ το 1995. Τον καιρό της προεδρίας του οι οπαδοί της Ρεάλ πανηγύρισαν ένα πρωτάθλημα (1996/97), ένα Διηπειρωτικό (1998) και δυο Τσάμπιονς Λιγκ (το 1998 και το 2000). Ειδικά η συμμετοχή του στην κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ το 1998 θεωρείται τεράστια: είχε κρατήσει σε πείσμα όλων στον πάγκο της Ρεάλ τον Γιουπ Χάινκες τον οποίο απέλυσε μετά την κατάκτηση του τροπαίου λέγοντας ότι έκανε μαζί του όση υπομονή ήταν απαραίτητη για να κερδίσει η ομάδα την κούπα! Προσπάθησε να επιστρέψει στην προεδρία της Ρεάλ το 2004, δεν τα κατάφερε καθώς έχασε στις εκλογές από τον Φλορεντίνο Πέρεθ και στη Μαδρίτη πάντοτε έλεγαν ότι ο Πέρεθ για να μη χάσει από δαύτον έπρεπε να φτιάξει την ομάδα των Γκαλάκτικος, πληρώνοντας εκατομμύρια για να συνυπάρξουν στη Βασίλισσα ο Ζιντάν, ο Ρονάλντο, ο Μπέκαμ, ο Ρομπέρτο Κάρλος, ο Φίγκο, ο ΜακΜάναμαν κ.λπ. Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή ο γιος του με ανάρτησή του στο Τwitter. «H Ρεάλ ήταν το πάθος του μπαμπά» έγραψε μεταξύ άλλων. Ουδείς αμφιβάλει.

Τούρκοι

Στο μεταξύ έχουμε πλέον και τον πρώτο έλληνα αθλητή που έχει ασθενήσει από τον κορωνοϊό – αναφέρομαι στον Κώστα Σλούκα που κι αυτός, όπως και άλλοι πέντε συμπαίκτες του στη Φενερμπαχτσέ, πλήρωσε τις τρέλες των Τούρκων που άργησαν να διακόψουν το πρωτάθλημά τους. Να ευχηθούμε στον διεθνή μας άσο ταχεία ανάρρωση και περαστικά. Και να ελπίσουμε ότι η περιπέτεια θα τον κάνει να επανεκτιμήσει κάπως τις προτεραιότητές του: η ιστορία αυτή αποδεικνύει πως οι Τούρκοι μπορεί να μοιράζουν χρήματα με τη σέσουλα στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ αλλά δεν είναι ακριβώς οι καλύτεροι εργοδότες. Ο καλός εργοδότης (κι όχι μόνο στα σπορ) φροντίζει πρώτα από όλα για την υγεία των εργαζομένων του: οι Τούρκοι θεωρούν τους αθλητές ως χρήσιμους διασκεδαστές ενός κόσμου που δεν πρέπει να προβληματίζεται – αν μπορούσαν θα έβαζαν τις ομάδες να παίξουν και τώρα!

Αρνήσεις

Στην Τουρκία τα πρωταθλήματα στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο σταμάτησαν μετά από αρνήσεις παικτών να αγωνιστούν – οι περιπτώσεις του Ομπι Μίκελ που παράτησε την Τραμπζονσπόρ κι έφυγε μόνος του, αλλά και του Λάρκιν, που δήλωσε πως είναι επικίνδυνη η συνέχιση του πρωταθλήματος είναι ενδεικτικές. Το επίσημο τουρκικό κράτος μάλλον έκανε ό,τι μπορούσε για να συνεχιστούν τα πρωταθλήματα: η Τουρκία πρέπει να είναι η μόνη χώρα που την απόφαση να γίνουν τα ματς αρχικά κεκλεισμένων των θυρών και στη συνέχεια να αναβληθούν δεν την πήραν οι αρμόδιες υγειονομικές αρχές, αλλά ο υπουργός Αθλητισμού μετά από συσκέψεις με τους παράγοντες! Νομίζω ότι από το επόμενο κιόλας καλοκαίρι οι αθλητές θα προσθέσουν νέα κριτήρια επιλογής των επαγγελματικών τους προορισμών. Μέχρι τώρα η επιλογή αυτή είχε να κάνει κυρίως και σχεδόν αποκλειστικά με τα χρήματα: κάτι μου λέει πως αυτό θα αλλάξει. Γιατί το να σε πληρώνουν για να αρρωστήσεις δεν μου μοιάζει και τόσο ελκυστική δουλειά.

Προτάσεις

Γνωρίζω ότι ο Σλούκας είχε ήδη κάποιες προτάσεις επιστροφής στην Ελλάδα, πριν ξεσπάσει ο κακός χαμός. Δεν είχε αρνηθεί να συζητήσει, αλλά είχε ξεκαθαρίσει ότι προτάσεις θα αξιολογήσει μόνο στο τέλος της σεζόν. Εκανε πολύ καλά γιατί εκτός από σπουδαίος παίκτης είναι και σοβαρός επαγγελματίας. Αλλά τώρα, όταν με το καλό ξεπεράσει την ασθένεια (πράγμα που θα συμβεί γρήγορα γιατί είναι και νέος και αθλητής και δυνατός), θα μετρήσει πιστεύω και άλλα πολλά εκτός από τα χρήματα: το να ζεις π.χ. σε μια χώρα που σέβεται τους αθλητές και την υγεία τους δεν μπορεί πλέον να μην αποτελεί κριτήριο επιλογής στην οποία απόφαση.

Ελπίζουν

Στο μεταξύ τον γύρο του κόσμου κάνει η είδηση πως γιατροί στην Ιαπωνία βρήκαν ένα φάρμακο που μοιάζει αποτελεσματικό στην αντιμετώπιση του ιού. Το φάρμακο χρησιμοποιήθηκε και από τους Κινέζους για τους ασθενείς της Ουχάν και μοιάζει πολύ αποτελεσματικό σε όσους δεν έχουν βαριά συμπτώματα: όλοι ελπίζουν πως θα περιορίσει την εξάπλωση του ιού. Η εφημερίδα Guardian, επικαλούμενη πηγή από το υπουργείο Υγείας της Ιαπωνίας προσγείωσε λίγο τις προσδοκίες καθώς όπως αναφέρει σχετικό δημοσίευμα το φάρμακο δεν είναι το ίδιο αποτελεσματικό στους ασθενείς με τα πιο σοβαρά συμπτώματα. «Δώσαμε Avigan (σ.σ. πρόκειται για το θεραπευτικό χάπι) σε 70 με 80 άτομα αλλά δεν φαίνεται να δουλεύει το ίδιο καλά όταν ο ιός έχει ήδη πολλαπλασιαστεί» γράφει.

Ρεκόρ

Γιατί το αναφέρω αυτό; Γιατί η ελπίδα μου είναι οι Ιάπωνες. Προκειμένου να κάνουν τους Ολυμπιακού Αγώνες και να γλιτώσουν μια έξτρα ζημιά δισεκατομμυρίων δολαρίων, όχι φάρμακο θα βρουν σε χρόνο ρεκόρ, αλλά και τον κορωνοϊό τον ίδιο…