Δοκιμάζονται ηγέτες, πολιτικές, πεποιθήσεις και ιδεολογίες

Από το 1997 έγραφα στην «Πολιτεία Ανθρώπου» για την εποχή της Αποκάλυψης και της Αβεβαιότητας. Για τον άνθρωπο που δαμάζει αλλά και βιάζει τη Φύση, για να μετατραπεί σε υποχείριο των πράξεών του.

Ο άνθρωπος που αφού μετέτρεψε τη Γη σε ένα παγκόσμιο χωριό, άρχισε να εξερευνά τους άλλους πλανήτες. Να ξυπνά στην Αθήνα και να κοιμάται στην Καλιφόρνια. Να αποτυπώνει στην ταυτότητά του το γονιδιακό του ιδίωμα. Να μπορεί να ελέγχει ανά πάσα στιγμή τον λόγο και τη σκέψη του άλλου από την άλλη άκρη της Γης. Να μπορεί να καταστρέψει ή και να σκοτώσει οπουδήποτε ανθρώπους ή αντικείμενα πατώντας ένα κουμπί ή οδηγώντας ένα drone. Να προχωρεί στην «κλωνοποίηση» και την ανθρωπογενετική. Να φθάνει στο παραπέντε για να απομονώσει το «σωματίδιο του Θεού» την επόμενη στιγμή της έκρηξης που γέννησε τη ζωή στον πλανήτη. Η θεοποίηση του ανθρώπου.

Αυτός ο άνθρωπος που έχει την αποκοτιά να κοιτάξει στα μάτια τον Θεό, που νιώθει βασιλιάς και χειραγωγός της φύσης, ξαφνικά νιώθει παντελώς αδύναμος να χειραγωγήσει έναν μικροσκοπικό ιό που ταξιδεύει στους πνεύμονες σαν αόρατος επισκέπτης και του στερεί το οξυγόνο της ζωής. Και τώρα, νιώθει ότι όλα μοιάζουν τόσο μικρά και ασήμαντα. Χιλιάδες φορές περισσότερο απ’ όσο ένιωσε όταν είδε να γκρεμίζονται οι «δίδυμοι πύργοι» ή όταν στεκόταν ανήμπορος μπροστά στη φωτιά που έκαιγε τα δάση του Αμαζονίου. Ετσι απότομα, αναίτια, απροετοίμαστα πέρασε το κατώφλι  από τον αστερισμό της «θεοποίησης» στον κόσμο της ασύμμετρης απειλής ως «μοναχικός ιδιώτης».

Θα ρωτήσετε εύλογα: Πρώτη φορά αντιμετωπίζουμε μια πανδημία; Δεν πέρασε ο πλανήτης από την πανώλη, την ασιατική γρίπη, το AIDS, τον H1N1;  Ασφαλώς. Ομως, στους πολέμους αυτούς δεν ήταν θεατής και πρωταγωνιστής ταυτόχρονα ο ίδιος ο άνθρωπος. Είτε γιατί του ήταν άγνωστο και απλώς εξόρκιζε το κακό, είτε γιατί δεν ήταν καθολικό για να τον κινητοποιήσει. Σήμερα, όλοι κινδυνεύουν, όλοι βιώνουν, όλοι συμμετέχουν, όλοι εγκλωβισμένοι στα σπίτια τους ιχνηλατούν κάθε στιγμή τα μέτρα τους. Και παρακολουθούν τον πόλεμο ζωντανά στους δέκτες τους.

Σε έναν τέτοιο πόλεμο, που η ζωή μετριέται πια κυριολεκτικά με μέτρο τον άνθρωπο και καθώς βιώνουμε σκληρά το τέλος της αυτάρκειας και της υπεροψίας μας, όλα παίρνουν τις πραγματικές τους διαστάσεις. Και ο Τραμπ, και ο Πούτιν, και ο Τζόνσον και ο Ερντογάν, και τα στερεότυπα του παρελθόντος, και οι μικροπρεπείς κοκορομαχίες, και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα, και οι μικρές και ασήμαντες προσωπικές ή συλλογικές επιδιώξεις. Δοκιμάζονται ηγέτες, κόμματα, πολιτικές, συστήματα εξουσίας. Δοκιμάζονται πεποιθήσεις και ιδεολογίες, κοινωνικά καθεστώτα. Είναι η στιγμή που ένας λαός συνηθισμένος να αντιμάχεται τον εαυτό του, να διαφωνεί, να συγκρούεται πολλές φορές αναίτια, σήμερα ενώνεται απέναντι στην απειλή. Και ηχούν παράξενα στα αφτιά του μάχες οπισθοφυλακών «με τη δική μας κυβέρνηση», «με τη δική σας κυβέρνηση», ποιος εγγυάται, ποιος προστατεύει, ποιος πλειοδοτεί. Τελικά ποιος νοιάζεται γι’ αυτά; Κανένας.

Είναι αυτοί που δεν αντιλαμβάνονται ότι η μεν κυβέρνηση επιλέγοντας την υγεία απέναντι στην «ανοσία της αγέλης» πράττει το αυτονόητο, η δε αντιπολίτευση συμμετέχει, συμπαραστέκεται με όλες της τις δυνάμεις, προτείνει και όπου διαφωνεί συνδιαλέγεται.

Για ένα είμαι βέβαιος. Στο τέλος της ημέρας, όταν κι αυτή η δοκιμασία τελειώσει, όλα θα είναι διαφορετικά. Και η ζωή μας, και η πολιτική και η προοπτική. Γιατί θα είναι διαφορετικός ο κόσμος μετά τον κατακλυσμό. Γιατί η χώρα θα ξεκινά από μηδενική βάση. Γιατί ό,τι προγραμματίστηκε ως τώρα πέφτει σαν χάρτινος πύργος. Γιατί τα συντρίμμια που θα αφήσει ο πόλεμος στην οικονομία, στην κοινωνία, στην καθημερινή ζωή δεν θα είναι ευκαταφρόνητα. Γι’ αυτό όποιος σήμερα στενόκαρδα και αλόγιστα επιχειρεί να καθορίσει τη θέση του και τον εαυτό του με βάση τις πρακτικές τού χθες θα ξεπεραστεί από την Ιστορία.