Απαγορεύεται η χαλάρωση

Καλά εξελίσσεται το πράγμα σε επίπεδο κυβερνητικής διαχείρισης σε σχέση με τον κορωνοϊό – να τα λέμε κι αυτά. Μπορεί να υπάρχουν εδώ κι εκεί μερικές αστοχίες, αλλά σε γενικές γραμμές το κράτος μας δεν πιάστηκε στον ύπνο, έκανε τα σωστά βήματα τις σωστές στιγμές. Και αν δεν συμβεί κάτι το εξαιρετικά σημαντικό που θα ανατρέψει την κατάσταση, η έκκληση «Μένουμε Σπίτι» ως το βασικό όπλο κατά της εξάπλωσης και της διάχυσης του ιού στην κοινωνία ως φαίνεται είχε πολύ θετικά αποτελέσματα.

Κατά πάσα πιθανότητα βρισκόμαστε αρκετά μπροστά από την Ιταλία, την Ισπανία και τη Γαλλία, οι προοπτικές να διατηρηθεί αυτό το status είναι ευοίωνες. Ως εκ τούτου, μου έλεγε χθες το μεσημέρι σοβαρός παράγων του υπουργείου Υγείας, ο μόνος πραγματικός κίνδυνος που μας απειλεί είναι να χαλαρώσουμε, να πιστέψουμε ότι πέρασε ο κίνδυνος και μετά να τρέχουμε και να μη φτάνουμε. Διότι αυτό θα γίνει στο τέλος – θυμηθείτε με…

Ο κόσμος αλλιώς

Περιττό να αναφέρω ότι μου έχει γυρίσει το μάτι από την αυτοαπομόνωση στο σπίτι. Μου έχει γυρίσει το μάτι και κάνω σκέψεις τρελές, για το πώς μπορεί να εξελιχθεί όλη αυτή η υπόθεση. Εκτιμώ ότι αρκετοί εξ υμών και ημών δεν θα τον γλιτώσουν τον ψυχίατρο ή τον ψυχολόγο τέλος πάντων στο τέλος της ημέρας. Και όσοι άλλοι διαφύγουν, για χρόνια από τώρα θα έχουν μια συμπεριφορά σαφώς επηρεασμένη από την περίοδο της καραντίνας.

Και δεν χρειάζεται να είναι κανείς μάντης ή να διαθέτει το κληρονομικό χάρισμα του απίθανου Χορταρέα, για να διαβλέψει ότι στο τέλος αυτής της πορείας, τίποτε στον κόσμο δεν θα είναι το ίδιο. Ολα θα είναι διαφορετικά και να δούμε τότε πώς θα την παλέψουμε. Εχουν κλείσει ας πούμε όλα τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος – εστιατόρια, καφέ κ.λπ. Κάποια στιγμή θα ξανανοίξουν. Με καινούργια εμπορεύματα, καινούργιες συνταγές, νέο προσωπικό και νέες μαγειρικές προσεγγίσεις. Νομίζω ότι θα δοκιμαστούν σκληρά μέχρι να επανέλθουν σε ένα φυσιολογικό επίπεδο.

Το βρίσκετε βλακώδες ως θέμα; Μπορεί και να… συμφωνήσω μαζί σας. Προφανώς δεν είναι τα εστιατόρια και το πώς θα ξανανοίξουν το πρόβλημα της κοινωνίας σήμερα. Ομως τι να κάνω κι εγώ; Εκεί που καθόμουν το πρωί, και αναλογιζόμουν πώς θα είναι η επομένη του τέλους του κορωνοϊού, απασχολήθηκα με το… πρόβλημα των εστιατορίων. Να μου συγχωρεθεί παρακαλώ αυτή η παρεκτροπή, αλλά το είπα εξ αρχής – «μου έχει γυρίσει το μάτι» τόσες ημέρες μέσα…

Διαστημική σιωπή

Και βέβαια δεν γίνεται χωρίς πολιτική αντιπαράθεση. Επί πραγματικών γεγονότων, με στοιχεία, και όχι επί παραμυθιών. Οπως και σε αρκετές άλλες περιπτώσεις, έχει παρατηρηθεί τελευταία μια προσπάθεια των (συρι)ζαίων να χωθούν μέσα στην κρίση και μέσω αυτής να λάβουν συγχωροχάρτια. Δεν θα εντάξω σε αυτή την κατηγορία (επί του παρόντος…) τον Πολάκη, που ζήτησε να δουλέψει εθελοντικά σε ΜΕΘ, διότι εκτιμώ ότι λέει αλήθεια και περιμένω να δω πώς θα υλοποιηθεί αυτό, αλλά θα εντάξω ας πούμε τον πολύ αγαπημένο της στήλης, τον και κοσμοναύτη Νίκο Παππά. Ο άνθρωπος τοποθετήθηκε από τον Τσίπρα τομεάρχης για την οικονομία και την ανάπτυξη, αλλά δεν ξέρει να ξεχωρίσει τα δημοσιονομικά από τη ρευστότητα και διακινεί ανοησίες εδώ και εκεί, θέλοντας να παραστήσει τον παράγοντα. Ομως εκεί που έπρεπε να πει δυο κουβέντες, και που είναι η για πρώτη φορά ένταξη της Ελλάδας στο QE της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στη λεγόμενη ποσοτική χαλάρωση, δεν μας είπε λέξη. Ούτε για τα 12 δισ. που θα λάβουν ως στήριξη οι ελληνικές τράπεζες είχε κάτι να πει. Αλλά για τη συμμετοχή στην ποσοτική χαλάρωση, κάτι θα έπρεπε να μας πει το αγόρι – εκτός και αν φοβήθηκε το γεγονός ότι επί τέσσερα χρόνια, όσα και η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που είχε κάνει αυτό το… οικονομικό θαύμα το οποίο όλοι θυμόμαστε, η Ελλάδα ήταν εκτός. Και δεν είναι ότι η Ελλάδα είχε αποκλειστεί, αλλά κάθε φορά που γινόταν θέμα μας έλεγαν πως εντάξει μωρέ, δεν τη χρειαζόμαστε την ποσοτική χαλάρωση εμείς, διότι η ελληνική οικονομία είναι αυτάρκης. Αυτά μας έλεγαν τότε, τώρα δεν μας λένε τίποτε…

Μάχες οπισθοφυλακής

Και δεν είναι μόνο ο Νίκος ο Παππάς ο κοσμοναύτης. Είναι και οι φίλοι του, που δίνουν μάχες οπισθοφυλακής, προκειμένου να υπερασπιστούν «ένα αδειανό πουκάμισο» – την καταδικασμένη, πολιτικά και ιστορικά, πολιτική ΣΥΡΙΖΑ στην οικονομία. Ανατρέχω σε χθεσινή ανάλυση του γνωστού οικονομολόγου, ειδικού σε θέματα μακροοικονομίας και γενικής λογιστικής, Κωστάκη Βαξεβάνη. Ανάλυση ξεκαρδιστικού χαρακτήρα θα αναφέρω (τόσο απαραίτητο να ξεκαρδιζόμαστε πού και πού στις περιόδους που βιώνουμε), αναφορικά με το γιατί επί ΣΥΡΙΖΑ είχαμε αποκλειστεί από την «ποσοτική χαλάρωση» της ΕΚΤ:

• «Πρώτον και κύριο το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης ευνοούσε τις μεγάλες χώρες.
• Δεύτερον, για να μπεις στο πρόγραμμα έπρεπε να βρίσκεσαι σε υψηλή επενδυτική βαθμίδα, κάτι που προφανώς τώρα θα το παραβλέψουν!
• Τρίτον, το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης ουσιαστικά δεν έγινε για τη χώρα μας την οποία ήθελαν να ξεζουμίσουν επί χρόνια και ξεπούλησαν τα πάντα οι ίδιοι που σήμερα κομπάζουν…
• Τέταρτον και σημαντικό. Η άρνησή τους να μην μπει η χώρα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης αποτελούσε πολιτικό μοχλό πίεσης».

Ολα καλά και όλα ωραία τα προηγούμενα διασκεδαστικά, αλλά ο «σοβαρός» αναλυτής έχει μια σοβαρή παράλειψη – ίσως τη σοβαρότερη, την οποία και επισημαίνω! Δεν έχει Στουρνάρα μέσα! Ο οποίος ως γνωστόν, ως κολλητός του Μάριο Ντράγκι και προνομιακός συνομιλητής του Σόιμπλε, τους είχε επηρεάσει να μην εντάξουν την Ελλάδα στην «ποσοτική χαλάρωση», προκειμένου να επιτείνει την πτώση του ΣΥΡΙΖΑ. Μα πώς του διέφυγε αυτό το πράγμα; Απορώ…

Συνδικαλιστική «ευθύνη»

Το δεύτερο πεδίο, που έχω να επισημάνω σε σχέση με τη στάση που τηρεί η αντιπολίτευση γενικά, και διάφορα ακραία γκρουπούσκουλα ειδικά, είναι η δράση ορισμένων συνδικαλιστών οι οποίοι αυτή την ώρα που η χώρα αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο κίνδυνο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επιχειρούν να κάνουν ταμείο διασπείροντας ψευδείς, ψευδέστατες ειδήσεις. Παρακολουθώ εδώ και δυο-τρεις ημέρες περιφερόμενο συνδικαλιστή γιατρό από κανάλι σε κανάλι να καταγγέλλει κυβέρνηση, υπουργείο Υγείας, τη διοίκηση του (κεντρικού) νοσοκομείου στο οποίο εργάζεται, διότι λέει δεν δίνει μάσκες στο προσωπικό. Το τερατώδες από πλευράς λογικής ψεύδος (γιατί να μη δίνει η διοίκηση του νοσοκομείου μάσκες στους εργαζομένους; Τους θέλει ασθενείς ώστε να κατεβάσει ρολά ή ενεργούς και στην πρώτη γραμμή της μάχης;) προσλαμβάνει απίστευτες διαστάσεις, διότι, όπως εγκύρως ενημερώθηκα, το νοσοκομείο διαθέτει επαρκέστατο απόθεμα μασκών χειρουργικού χαρακτήρα, το δε τμήμα στο οποίο είναι τοποθετημένος ο συνδικαλιστής έναν αριθμό που πλησιάζει τις τέσσερις εκατοντάδες μάσκες!

Συμπέρασμα: να χαρώ συνδικαλιστική ευθύνη στα χρόνια του κορωνοϊού…