Εκβιασμός

Ολα στη ζωή υπόκεινται σε μια λογική και έχουν ένα αποτέλεσμα.

Ο Ερντογάν πήγε στις Βρυξέλλες, συνάντησε την ηγεσία των ευρωπαϊκών θεσμών κι έφυγε με άδεια χέρια. Ούτε δηλώσεις δεν έκανε!

Ο ίδιος πραγματοποίησε μερικές μέρες αργότερα μια τηλεδιάσκεψη με τη Μέρκελ, τον Μακρόν και τον Τζόνσον. Εμεινε πάλι με άδεια χέρια.

Ξέρετε γιατί; Επειδή δεν μπορεί πια να εκβιάσει την Ευρώπη με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Και δεν μπορεί να την εκβιάσει επειδή η Ελλάδα απέκρουσε τον εκβιασμό του. Ο  Εβρος άντεξε. Δεν πέρασε κουνούπι.

Επτά φορές το τελευταίο διάστημα είχε απειλήσει ο τούρκος πρόεδρος ότι «θα ανοίξει τα σύνορα» και θα πλημμυρίσει την Ευρώπη με ένα ανθρώπινο κύμα.

Αυτή τη φορά υλοποίησε την απειλή. Τα άνοιξε. Και δεν συνέβη τίποτα. Ο εκβιασμός κατέπεσε στην πράξη.

Εφεξής θα τον ακούν τόσο όσο. Δεν μπορεί πια να πιέσει κανέναν κι η ευρωπαϊκή ηγεσία θα του λέει απλώς ό,τι του είπαν η Μέρκελ και ο Μακρόν. Να αφήσει τις μαγκιές και τις απειλές, να αλλάξει τροπάριο, μήπως του δώσουν κανένα φράγκο.

Αλλωστε δεν καίγονται και πολύ. Τώρα μάλιστα με τον κορωνοϊό, ούτε φράγκο βλέπω, ούτε να ανοίγουν ξανά τα σύνορα στο ορατό μέλλον.

Η Ευρώπη όμως μπορεί να το λέει αυτό επειδή η Ελλάδα το έκανε. Επειδή αμύνθηκε. Και δεν υπέκυψε.

Διότι ο εκβιασμός στηρίζεται στην αποδοχή του. Αν υποκύψεις, έχασες. Κι αν υποκύψεις μια φορά, θα υποκύπτεις συνέχεια. Εκβιαστές υπάρχουν όσο υπάρχουν εκβιαζόμενοι.

Το ζητούμενο λοιπόν ήταν να μην περάσει κουνούπι. Με το καλό; Μακάρι. Με το άγριο; Αν χρειαζόταν. Κι υποθέτω πως το ίδιο θα ισχύσει και στα νησιά, αν ξεκινήσουν τίποτα βαρκάδες τώρα που φτιάχνει ο καιρός.

Διότι ο εκβιασμός είναι η ουσία του προβλήματος. Οι μετανάστες δεν είναι παρά ο μοχλός του. Σωστά το κατάλαβε η κυβέρνηση, σωστά το απάντησε και γι’ αυτό ο Ερντογάν μαίνεται κατά του Μητσοτάκη.

Από την άλλη πλευρά έχουμε τους διάφορους προσφυγολόγους, προσφυγολάτρες, ανθρωπιστές, επαγγελματίες αλληλέγγυους, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, δημοσιογράφους του εγχώριου και του ξένου Τύπου αδιευκρίνιστων επιδιώξεων, πράκτορες της ΜΙΤ, δικαιωματιστές, διεθνείς οργανισμούς ή απλώς παπαρολόγους.

Αυτοί συνεχίζουν το βιολί τους εκτός τόπου και χρόνου. Χωρίς να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει.

Αλλά κανένα πρόβλημα. Οι ενστάσεις τους καταγράφονται εκεί που πρέπει. Και θα εξεταστούν με τη δέουσα σοβαρότητα μόλις το επιτρέψει η συγκυρία.

Μόλις δηλαδή τελειώσει ο εκβιασμός.