Χριστός Ανέστη

Το κάναμε κι αυτό. Αναστήσαμε πριν την ώρα του, χωρίς μάλιστα την αυθεντία και την αιγίδα της εκκλησίας. Αυτό που έκαναν οι πολίτες την περασμένη Κυριακή, ώρα ενάτη εσπερινή, ήταν κάτι παραπάνω από Ανάσταση και ον παίδες ευλογείτε. Ο «ων», ο εορταζόμενος, ο ευλογημένος, δεν ήταν εκεί για να μαζέψει το χαρτί και τα συγχαρητήρια, μας άκουγε όμως, όπως συμβαίνει συνήθως με όλα τα υπερβατικά όντα, που στην παρούσα φάση είναι οι γιατροί και οι νοσηλευτές, ποιοι άλλοι; Χειροκροτήματα, ιαχές, κροτίδες, κουδουνίσματα από κάθε μέχρι πρότινος αντικοινωνικό μπαλκόνι και συνοφρυωμένο παράθυρο. Μόνον οι καμπάνες της πολυσύχναστης ενορίας μας δεν κούνησαν το γλωσσίδι τους, απέχοντας επιδεικτικά από τη νέα θεία κοινωνία που ευλογήθηκε κατευθείαν από τους κοινωνούς της. Ποια καραντίνα και ποια απομόνωση; Βρεθήκαμε αίφνης εν ταυτώ, προσευχηθήκαμε όλοι μαζί με μια προσευχή δυναμική, απαιτητική, πεισμωμένη, θορυβώδη, αισιόδοξη, ευγνώμονα, έτσι όπως θα έπρεπε να είναι η κάθε προσευχή σε όποιον θεό κι αν πιστεύει κανείς.

Σε αντίθεση με όσα έχουν επικρατήσει, εγώ νομίζω ότι ο γιατρός δεν γιατρεύει μόνον σώματα αλλά και ψυχές. Ακόμα κι ένα απλό παυσίπονο, ένα ζεστό χαμομήλι – όταν το πάρεις από χέρι – σε μεταμορφώνει αυτομάτως σε καλύτερο άνθρωπο. Σκεφτείτε το, το σκέφτομαι μαζί σας κι εγώ. Τάδε έφη Κύριος, κι όχι να τον σκιάζεσαι και να υπηρετείς τους ψυχαναγκασμούς του, γιατί κι ο Θεός άνθρωπος είναι και θέλει τη φοβέρα του, ιδίως αν σε εξωθεί σε αυτοκτονικές και αντικοινωνικές πράξεις, όπως είναι σήμερα η πυκνή συνάθροιση και η θεία κοινωνία.

Ξεμπλέξαμε με τους Θεούς αλλά κομμάτι δύσκολο να ξεμπλέξουμε με τους ανθρώπους. Τους λίγους, τους ελάχιστους φορείς της μιζέριας και της ψυχικής στενότητας που βγήκαν να σαρκάσουν το συνταρακτικό μπαλκονάτο «ευχαριστώ» της κοινωνίας προς τους επιστήμονες που σκύβουν άοπλοι πάνω από το πρόβλημά της. «Ηταν πολύ νωρίς», είπαν, σαν να έπρεπε να πέσουν πρώτα κάνα εκατομμύριο κορμιά για να το ευχαριστηθούν και να παραχωρήσουν τελικά την πανάκριβη εύνοιά τους. Κάποιοι μάλιστα άδραξαν την ευκαιρία για συνδικαλισμό αντιτάσσοντας ότι «ναι, αλλά οι γιατροί είναι κακοπληρωμένοι», ενώ κακοπληρωμένοι είναι οι ίδιοι, σε χάρες και ψυχική ποιότητα.

Ετσι τα ‘φερε η κατάρα. Να γίνουμε Θεοί, να γίνουμε γιατροί, να γίνουμε και παπάδες! Μ’ αρέσει αυτό το νέο οντολογικό τρίπτυχο έτσι όπως εξελίσσεται, αν και προσωπικά θα προτιμούσα να βγω απ’ αυτήν τη θεομηνία κηπουρός ή μαγείρισσα. Να καλλιεργήσω σεβασμό και να τον στέλνω με τάπερ σ’ όποιον τον στερείται κι ας μην κουνήσουν οι καμπάνες το γλωσσίδι τους. Θα κουδουνίζω εγώ από τη χαρά μου.