Για ποιον Θεό μιλάμε;

Δεν μπορεί παρά να προκαλεί τεράστια θλίψη και αγανάκτηση η στάση ορισμένων ιεραρχών που επιμένουν στο να παραμείνουν οι εκκλησίες ανοικτές στη διάρκεια της πανδημίας. Η στάση τους ισοδυναμεί ευθέως με το να χάσουν τη ζωή τους χιλιάδες πιστοί, ιδίως οι πιο ευάλωτοι από πλευράς ηλικίας και υγείας, καθώς και να υπάρξει τεράστιο, εντελώς περιττό, εξαιρετικά επικίνδυνο πρόσθετο κύμα διασποράς σε ολόκληρη την κοινωνία. Να το πούμε αλλιώς: αν οι ναοί έμεναν ανοιχτοί και οι πιστοί εκκλησιάζονταν κανονικά αυτό το διάστημα, ο αριθμός των νεκρών θα πολλαπλασιαζόταν εκθετικά. Και όλους αυτούς τους ανθρώπους, πιστούς και μη, είναι τραγικό και μόνο να το ψελλίζει κανείς, θα τους είχε σκοτώσει η Εκκλησία. Αυτή είναι η αδήριτη πραγματικότητα, με όσες «θεωρίες» και κουβέντες επιχειρεί κανείς να την επενδύσει για να αλλάξει την εικόνα της.

Μιλώντας στο Mega, ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ συνόψισε το ζήτημα με τον ορθότερο δυνατό τρόπο λέγοντας «πως είναι μια πολύ σοβαρή εξέλιξη. Δημιουργεί τεράστια θλίψη, αλλά εφόσον είναι ένα μέτρο το οποίο κρίνει η πολιτεία ότι θα προστατεύσει το κοινωνικό σύνολο, η Εκκλησία πάντοτε ταπεινώνεται».

Ναι, ασφαλώς δημιουργεί τεράστια θλίψη. Και ίσως συμβάλλει πρόσκαιρα και στην ανασφάλεια των ανθρώπων που έχουν σήμερα ανάγκη την Εκκλησία τους περισσότερο από ποτέ. Ομως, ναι, η Εκκλησία ταπεινώνεται. Αυτός είναι ο ρόλος της, το έργο της, η ίδια η αιτία της ύπαρξής της. Αυτό οφείλει να κάνει, όποιο κι αν είναι το κόστος. Γιατί η Εκκλησία υπάρχει για τον άνθρωπο. Δεν μπορεί να καταστεί το όχημα που θα επιφέρει την καταστροφή του. Δεν είναι νοητό να φανταστεί κανείς το εκκλησίασμα, που κάθε καλός μητροπολίτης περίπου το ξέρει με το μικρό του όνομα, ειδικά στις επαρχίες, να οδηγείται ως πρόβατο στη σφαγή εν ονόματι της λειτουργικής ζωής και της πίστης. Ποιος βάζει με το μυαλό του τι θα συμβεί όταν οι ίδιοι ιερείς, εκείνοι που σήμερα καλούν σε ανοιχτές εκκλησίες, κληθούν να θάψουν αυτούς τους αμέτρητους αναίτια νεκρούς; Ποιος υποψιάζεται το μέγεθος της καταστροφής που θα επέλθει στη σχέση της Εκκλησίας και του ποιμνίου όταν αρχίσουν να ανακοινώνονται οι μαζικοί αναίτιοι θάνατοι; Ποιος μπορεί να διανοηθεί τον απροσμέτρητο πόνο που θα σκεπάσει τα πάντα, το τσουνάμι που θα φέρει μετά στην υπόσταση της ίδιας της Εκκλησίας στην Ελλάδα ένας τέτοιος όλεθρος;

Η Εκκλησία είναι εδώ για να υπηρετεί τον άνθρωπο και να τον φέρνει κοντά στον Θεό. Και αυτό δεν πρέπει να παρερμηνεύεται: δεν σημαίνει να τον οδηγεί νωρίτερα και αναίτια στα επέκεινα της φυσικής ύπαρξης. Ο Θεός, όπως τον ξέρει, όπως τον έμαθε, όπως τον πιστεύει και όπως βρίσκει καταφύγιο σε αυτόν ο ελληνικός λαός, δεν είναι τέτοιος Θεός. Ασφαλώς και δεν είναι. Ουδείς έχει το δικαίωμα να τον κάνει να μοιάζει σαν να είναι. Η ελληνική Εκκλησία δεν φοβήθηκε αιώνες καταπίεσης που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να εκκλησιαστούν έχοντας πάνω απ’ τα κεφάλια τους το λεπίδι του Ισλάμ. Οχι μόνο δεν έγινε πιο αδύναμη από αυτό, αλλά αντίθετα έγινε ασύλληπτα πιο δυνατή. Το ίδιο συνέβη και αλλού: η πάλαι ποτέ Σοβιετική Ενωση κυνήγησε λυσσασμένα την εκεί ορθόδοξη Εκκλησία επί εβδομήντα χρόνια. Τι συνέβη μετά; Η Σοβιετική Ενωση εξαφανίστηκε και η Εκκλησία θριάμβευσε. Η Εκκλησία πονάει για όλα αυτά. Και είναι λογικό και θεμιτό. Ομως, όσο κι αν πονάει, οφείλει να ταπεινωθεί μπροστά στον θάνατο. Και αυτή είναι η Εκκλησία που θα τον νικήσει, εν προκειμένω δε κυριολεκτικά. Αυτή είναι η ουσία της και αυτή η δύναμή της.