Νέα μάχη στο μέτωπο της λογικής…

Οπως το βλέπω εγώ το πράγμα το προσεχές διάστημα έχουμε μπροστά μας τρεις μάχες. Τη μεγάλη μάχη θα τη δώσουν οι γιατροί μας και οι νοσηλευτές μας: σε αυτούς θα πέσει το βάρος να αντιμετωπίσουν την πανδημία. Τη δεύτερη μάχη θα τη δώσουν τα ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι. Πρέπει να διαχειριστούν μια πρωτόγνωρη κατάσταση – να ενημερώσουν χρησιμοποιώντας συγχρόνως και μια μικρή δόση υπερβολής, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι μάλλον χρήσιμη, αν δημιουργήσει λίγο άγιο φόβο που μπορεί να κρατήσει τον κόσμο σπίτι. Το τρίτο μέτωπο είναι ίσως το πιο δύσκολο: αναφέρομαι στο μέτωπο της λογικής.

Τον καιρό των Μνημονίων βρέθηκαν σε αυτό για να δώσουν τη μάχη απέναντι στον ανορθολογισμό διάφοροι άνθρωποι από όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα. Επειτα από όσα είδα, έπειτα από αυτό το πρώτο «τριήμερο της καραντίνας», πιστεύω ότι και τώρα χρειάζεται συστράτευση των λογικών ανθρώπων: αυτή τη φορά μάλιστα ο κανόνας της λογικής είναι πιο ορατός και δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για ιδεολογικές και άλλες ενστάσεις καθώς λογικό είναι μόνο ό,τι λένε οι γιατροί και οι ειδικοί. Αυτό που χρειάζεται είναι να πείσουμε τους πάντες ότι πρέπει να ακολουθήσουν τις υποδείξεις τους χωρίς αντιρρήσεις. Διότι αν δεν το κάνουν, δεν παίζουν κορώνα – γράμματα μόνο τη ζωή τους, αλλά και τη ζωή τη δική μας και των ανθρώπων μας.

Είμαστε μια χώρα που διασκεδάζει εύκολα με τις συμφορές και θεωρεί ιστορικά την ανυπακοή στις κυβερνητικές νόρμες ένα είδος μάγκικου τρόπου ζωής. Το ζήσαμε τον καιρό των Μνημονίων, όπου επιδεικνύοντας ανυπακοή αρκετοί έχτισαν και πολιτικές καριέρες. Εξαιτίας της ανάγκης τους να πιστέψουν σε ψευδαισθήσεις και αυταπάτες χάσαμε ως χώρα χρόνο και χρήματα. Στο τέλος εφάρμοσαν τα Μνημόνια κατά γράμμα όσοι θα τα καταργούσαν με έναν νόμο και ένα άρθρο: απλά εμείς πληρώσαμε (και ακριβά…) τον λογαριασμό της προσγείωσης στην πραγματικότητα όσων αερολογούσαν για χρόνια. Τώρα το πράγμα είναι πιο δύσκολο γιατί η αερολογία και η μπουρδολογία δεν έχουν πολιτικό πρόσημο – αλλά υπάρχουν κι απλά ψάχνουν έκφραση. Διακρίνω ήδη τον πειρασμό διάφορων να μιλήσουν στο όνομα του παππού και της γιαγιάς που θέλουν να γεμίσουν τις εκκλησίες και ήδη άρχισαν να ξεμυτίζουν επαγγελματίες δικαιωματιστές που θα ‘θελαν πορείες στην Αθήνα κατά του ανάλγητου κράτους: όλους αυτούς δεν μπορούμε να τους αφήσουμε να δημιουργούν υπογείως ρεύματα που θα βασιστούν στο φλερτ με την ανυπακοή.

Ευτυχώς ο ιός δεν χτυπά θανάσιμα τους νέους ανθρώπους. Αλλά ας μην είναι αυτό το χαρακτηριστικό του λόγος για να αρχίσουν διάφοροι να ενθαρρύνουν τα παιδιά να βγουν έξω, να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους, να δείξουν ότι δεν φοβούνται κτλ. Σήμερα όλα αυτά ψιθυρίζονται: έπειτα από δέκα μέρες καραντίνας δεν είναι καθόλου απίθανο διάφοροι σαλεμένοι να αρχίζουν να τα φωνάζουν. Ο παρεμβατικός και ήπιος λόγος των λογικών ανθρώπων πρέπει να σβήσει αυτές τις φωνές: στην ελληνική κοινωνία οι φωνές αυτές είναι σαν τον τραγούδι των Σειρήνων – ένα διαχρονικό σουξέ που σπρώχνει τη χώρα στην καταστροφή. Ας μην τους αφήσουμε επίσης να κλονίσουν την πίστη του απλού πολίτη στο κράτος και τους ειδικούς του: όσα προβλήματα κι αν έχουν υπάρξει αυτές τις πρώτες μέρες κι όσα λάθη κι αν έγιναν, δεν μπορεί να είναι τη δεδομένη στιγμή αντικείμενο κραυγών και καταγγελιών. Αλίμονο αν κλονιστεί η πίστη μας ότι για όλα αποφασίζουν άνθρωποι που ξέρουν περισσότερα από τους αμετανόητους λαϊκιστές της διπλανής πόρτας.

Εχω τεράστια εμπιστοσύνη στους γιατρούς. Πιστεύω ότι και οι δημοσιογράφοι θα σταθούν στο ύψος τους. Αλλά μην πέσει το μέτωπο της λογικής. Εδώ πάλι θα πρέπει να βρεθούμε όλοι: αυτή τη φορά με νέους συμμάχους. Αλλά και νέους αλλά πάντα πανίσχυρους αντιπάλους.