Παγκοσμιοποίηση, ιοί και υγεία

Οι απανωτές κρίσεις που σημειώνονται παγκοσμίως και σε όλα τα επίπεδα (βλέπε τελευταία περίοδο τον κορωνοϊό) επιβεβαιώνουν τη σημασία της αλληλεγγύης των χωρών και την επιτακτική ανάγκη μιας παγκόσμιας πολιτικής διακυβέρνησης. Χωρίς στοιχειώδεις νέες υπερεθνικές δομές ή με ακρωτηριασμένους ακόμη και τους παραδοσιακούς διεθνείς οργανισμούς συνεργασίας (τους οποίους συστηματικά υπονομεύει ο Τραμπ), οι οικονομίες του πλανήτη όλου θα υφίστανται συνεχώς απροσδόκητους κραδασμούς και εκτεταμένες ζημίες. Οι κολοσσιαίες προκλήσεις που ανέδειξε ο καινούργιος αιώνας, ως αποτέλεσμα, πρώτον, της ωρίμασης που παρουσίασε η παγκοσμιοποίηση των οικονομιών και, δεύτερον, της μετατόπισης της διεθνούς ισχύος από το δυτικό στο ανατολικό κομμάτι του χάρτη, είναι αδύνατο να μείνουν πολιτικά αναπάντητες. Τα προβλήματα που θα προκύπτουν στις οικονομίες διαρκώς θα είναι τεράστια, με ανυπολόγιστες επιπτώσεις ακόμη και στις ζωές των ανθρώπων! Διότι, πολύ απλά, το παγκόσμιο σύστημα ισορροπίας που γνωρίζαμε άλλοτε ξεκουρδίστηκε απολύτως. Και συμβαίνουν όλα όσα δραματικά συμβαίνουν, όπως παλαιά ξεσπούσαν αντίστοιχα οι παγκόσμιοι πόλεμοι, επειδή θα πρέπει το διεθνές σύστημα να επαναρρυθμιστεί, κατεπειγόντως.

Ανεξέλεγκτη πολιτικά παγκοσμιοποίηση δεν μπορεί να λειτουργήσει για μακρύ χρονικό διάστημα και χωρίς οδυνηρές συνέπειες. Αυτό θα πρέπει να γίνει κοινή συνείδηση όλων των λαών και των πολιτικών ηγεσιών. Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι μόνο τα γκρεμισμένα οικονομικά σύνορα, οι ελεύθερες  συναλλαγές και οι αγορές, οι επενδύσεις και τα ενιαία συστήματα πληρωμών. Η παγκοσμιοποίηση είναι και τα τόσα άλλα, εξ αυτών των εξελίξεων, κορυφαία για την ανθρωπότητα ζητήματα, όπως η μετανάστευση, οι τρομακτικές ανισότητες, η κλιματική αλλαγή, η τρομοκρατία, η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας, αλλά και η δημόσια υγεία! Αυτό καταδεικνύει η τρέχουσα πανδημία του κορωνοϊού, που αναπτύχθηκε  από το ένα έως το άλλο άκρο του πλανήτη.  Η αλληλεπίδραση και η αλληλεξάρτηση μεταξύ χωρών, κρατών και ηπείρων ολόκληρων, είναι ένα πράγμα απίστευτο. Τα παγκόσμια προβλήματα χρειάζονται λύσεις παγκοσμίου διαμετρήματος, που δεν μπορεί να τις επιβάλει ο ένας! Είναι ένα κολοσσιαίο πολιτικό ζήτημα, πολύπλοκο και εκρηκτικό, το οποίο είναι φύσει αδύνατο να το διαχειριστεί από μόνος του ο κινέζος πρόεδρος  Σι Τζινπίνγκ, ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Βλαντίμιρ Πούτιν ή η Ανγκελα Μέρκελ, με ό,τι μπορεί εξάλλου να πρεσβεύει ο καθείς εξ αυτών για το δικό του συμφέρον…

Το παγκόσμιο σύστημα χρειάζεται καινούργιους γερούς θεσμούς. Σαφείς κανόνες συνεργασίας, αδιαμφισβήτητες συμφωνίες, πανίσχυρους διεθνείς Οργανισμούς που να επιβάλλουν κυρώσεις. Αυτό είναι προς όφελος άλλωστε των μικρότερων χωρών όπως είναι η Ελλάδα (βλέπε ειδικότερα και το Μεταναστευτικό) και προς το συνολικό συμφέρον της Ευρώπης παράλληλα, η οποία είναι πολύ δύσκολο να σταθεί κατακερματισμένη, χωρίς την πολιτική ένωση και την ενιαία εξωτερική έκφραση, σε αυτόν τον  κυκεώνα της παγκοσμιοποίησης. Εάν πάρουμε ως παράδειγμα το πρόβλημα της δημόσιας υγείας και του κορωνοϊού, που μας ταρακουνάει όλους πολύ δυνατά, η Ευρώπη αποδείχθηκε πιο ευάλωτη αναλογικά, γιατί οι αντιδράσεις της δεν ήταν πάλι ακαριαίες. Κύλησαν αρκετές εβδομάδες για να συνεννοηθούν οι θεσμοί των 27 κρατών, σε αντίθεση με την Αμερική και την Κίνα, όπου υπάρχει ένα πολιτικό κέντρο εξουσίας και ενιαία στρατηγική στις προκλήσεις των καιρών.