Το τέλος της αλληλεγγύης

Πολλές φορές η χώρα μας ζήτησε αλληλεγγύη απευθυνόμενη είτε σε άλλα κράτη είτε στη διεθνή κοινωνία των πολιτών. Αυτό κάνουμε εδώ και δεκαετίες, ζητώντας μια δίκαιη και βιώσιμη λύση για το κυπριακό πρόβλημα ή να σταματήσει η αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων από την Τουρκία. Σε αυτή τη βάση ζητούμε υποστήριξη για την αντιμετώπιση των συνεπειών των Μνημονίων. Ακόμη και για ένα θέμα όπως η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, σε μεγάλο βαθμό έχουμε προσπαθήσει να το προωθήσουμε ζητώντας την αλληλεγγύη των βρετανών πολιτών. Αλληλεγγύη ζήτησαν οι δημοκρατικοί πολίτες της χώρας αντιμέτωποι με την απριλιανή δικτατορία και αρκετές και αρκετοί από αυτούς αναγκάστηκαν να καταφύγουν στο εξωτερικό, εξασφαλίζοντας να αναγνωριστούν ως πολιτικοί πρόσφυγες.

Ομως σήμερα η συστηματική αντιμετώπιση τόσο του Προσφυγικού όσο και της μετανάστευσης υπό το πρίσμα της «απειλής» και της «εισβολής», καθαυτό ανιστόρητη εάν αναλογιστούμε ότι η συλλογική μας ταυτότητα ορίζεται από εμπειρίες προσφυγιάς και μετανάστευσης, και ενισχυτική της επιστροφής της Ακροδεξιάς στο προσκήνιο έχει οδηγήσει σε πολιτικές αποφάσεις που σημαίνουν ότι η χώρα μας επιλέγει να αναστείλει ή να καταργήσει στοιχειώδεις δικές της υποχρεώσεις να προσφέρει αλληλεγγύη.

Το μήνυμα που στέλνει η απόφαση προσωρινής κατάργησης του δικαιώματος στο άσυλο, την οποία κατήγγειλαν ως αντίθετη στο διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο όχι μόνο οι οργανώσεις που δραστηριοποιούνται σε ζητήματα αλληλεγγύης, αλλά ακόμη και η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, είναι ότι η χώρα μας απαρνείται την υποχρέωση να προσφέρει αλληλεγγύη προς όσους το έχουν ανάγκη. Το ίδιο κάνει και η απόφαση να καταργηθεί η χορήγηση επιδομάτων σε πρόσφυγες (που μάλιστα δεν καταβάλλονταν κυρίως από εθνικούς πόρους) με το σκεπτικό ότι έτσι δεν θα είμαστε χώρα «θελκτική». Ομως, μια χώρα που δηλώνει ότι δεν θέλει να είναι «θελκτική» σε όσους έχουν ανάγκη αλληλεγγύης είναι μια χώρα που στα μάτια της παγκόσμιας κοινωνίας των πολιτών δεν αξίζει να τύχει αλληλεγγύης.