Στην πνοή{CR} της επιθυμίας{CR}και της αβύσσου

Την Τετάρτη έσβησε η τελευταία φωτιά στην Αυστραλία, σ’ αυτό το «µαύρο καλοκαίρι» όπως ονοµάστηκε µε τις µεγαπυρκαγιές που έκαιγαν επί µήνες. Κάηκαν 186.000 τετραγωνικά χιλιόµετρα, 1 δισεκατοµµύριο ζώα σκοτώθηκαν και εκλύθηκαν στο περιβάλλον 306 εκατοµµύρια τόνοι διοξειδίου του άνθρακα. «Ανάµεσα σε δύο δέντρα υπάρχει πάντα η πόρτα για έναν νέο κόσµο» έλεγε ο φυσιοδίφης Τζον Μιούιρ. Αυτός ο νέος κόσµος ήδη έχει αρχίσει να γεννιέται. Ανάµεσα στα καµένα δέντρα, έχει αρχίσει πάλι και φυτρώνει πράσινο. Η ζωή που νικά.

Είναι επιστηµονικός συντονιστής της κοινής προσπάθειας ευρωπαϊκών πανεπιστηµίων για τη µαζική παραγωγή εξατοµικευµένων οστικών εµφυτευµάτων. Ο Γιάννης Παπαντωνίου, επισκέπτης καθηγητής του βελγικού πανεπιστηµίου KU Leuven, κατάφερε µε την οµάδα του να αντιγράψει τη φυσική µέθοδο ανάπτυξης των οστών, δηµιουργώντας τεχνητούς ιστούς από βλαστοκύτταρα, ικανούς να αναγεννήσουν µεγάλα τραύµατα οστών. Στόχος η χρήση τρισδιάστατου εκτυπωτή, ο οποίος θα µπορέσει να υλοποιήσει σε κλίµακα τη µέθοδο ακόµα και σε άλλα όργανα.

«Οι ελληνικές ανησυχίες είναι δικές µας ανησυχίες, τα ελληνικά σύνορα είναι ευρωπαϊκά σύνορα. Η κατάσταση στα σύνορά µας δεν είναι ένα θέµα που πρέπει να χειρισθεί η Ελλάδα µόνη της, είναι ευθύνη της Ευρώπης συνολικά και θα διαχειριστούµε το πρόβληµα µε τάξη, µε ενότητα, αλληλεγγύη και αποφασιστικότητα». Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, πρόεδρος της Κοµισιόν, ήρθε στον Εβρο, είδε από το ελικόπτερο και απήλθε µε λόγια συµπαράστασης. Εχουµε άδικο να κρατάµε µικρό καλάθι; Οχι βέβαια.

Τρεις µέρες έµεινε στην Αθήνα ο Μάικλ Μπίλινγκτον και είδε πέντε θεατρικές παραστάσεις. Ο δηµοσιογράφος της Guardian έγραψε έναν ύµνο για το ελληνικό θέατρο και το «απίστευτο εύρος που διαθέτει: από Αισχύλο µέχρι Πίντερ». Παρατηρεί ότι η δεκαετία της κρίσης στην Αθήνα παραδόξως συνδυάστηκε µε µια θεατρική άνοιξη. Είδε την παράσταση «Ανθρωποι και ποντίκια» του Βασίλη Μπισµπίκη στο Cartel Artspace που του θύµισε το Θέατρο του Ηλιου της Μνουσκίν στο Παρίσι. Ενας θρίαµβος που γεννήθηκε από µια τραγωδία.

Ζούµε συσσωρευµένα λάθη ετών. Οταν εκτιµούσαµε πως οι ροές είναι εφήµερες και ότι ως χώρα είµαστε απλώς σηµείο διέλευσης. Τα νησιά ασφυκτιούν. Και όχι µόνο λόγω των δοµών που δεν αρκούν πλέον. Αλλά διότι σιγά σιγά διαµορφώνεται µια ζοφερή κατάσταση, όπου οι αλαλάζοντες παίρνουν το πάνω χέρι και οι νουνεχείς φοβούνται να µιλήσουν. Αυτό που αναδύεται τώρα µέσα από τα σπλάγχνα µας θα µείνει ακόµα κι όταν έχουν φύγει οι πρόσφυγες. Πώς το έγραψε ο Μάρκος Αυρήλιος; «Αριστος τρόπος του αµύνεσθαι το µη εξοµοιούσθαι».

Ζούµε ένα πείραµα, πρωτόγνωρου µεγέθους. Ενα νέο κοινωνικό µοντέλο διαχείρισης κρίσεων. Με 40 θανάτους η Κίνα απέκλεισε 60 εκατοµµύρια ανθρώπους. Η κοινωνική αποµόνωση µπορεί να αντιµετωπίσει τον ιό; Αν οι επιστήµονες λένε «ναι», εµείς οι πολίτες ακούµε. Μήπως όµως αργότερα η Κίνα (και όχι µόνο) επιλέξει να αντιµετωπίσει µε αυτό τον τρόπο και κάποια κοινωνική έκρηξη; Και µήπως κάποια από τα τωρινά µέτρα διατηρηθούν προληπτικά; Οι ιστορικοί γνωρίζουν πως οι επιδηµίες αλλάζουν τις κοινωνίες. Αλλάζουµε.