Ινδιάνοι στον Εβρο

Είναι φυσική τάση κάθε ανθρώπου να πιστεύει αυτό που βλέπει. Τι γίνεται όμως όταν αυτό που βλέπει είναι ένα κομμάτι της εικόνας; Τότε, ό,τι πίστεψε, μπορεί όχι απλώς να μην είναι αλήθεια, αλλά ενδέχεται και να τη συσκοτίζει. Αυτό ακριβώς συνέβη με την επίσκεψη της ευρωπαϊκής ηγεσίας στον Εβρο. Εκεί, είδαν άπαντες με τα μάτια τους σύσσωμη την «Ευρώπη» να βρίσκεται στο πλευρό της Ελλάδας, να μιλά για ελληνικά σύνορα που είναι «ευρωπαϊκά», να υπόσχεται πόρους, να λέει ευχαριστώ στην Ελλάδα. Αν ήταν η πλήρης εικόνα, η Ελλάδα μπορούσε να κοιμάται ήσυχη. Ομως δεν είναι. Και αν δεν το αντιληφθεί, απλώς κοιμάται του καλού καιρού.

Η επίσκεψη άφησε σοβαρά ερωτήματα. Το κυριότερο: τι θα γίνει όσους η Τουρκία έχει ήδη στείλει στα σύνορα, αλλά και όσους αναμένεται ακόμα να στείλει και θα είναι πολύ περισσότεροι. Τι θα συμβεί; Προετοιμάζεται ειδική ζώνη υποδοχής τους σε ελληνικό έδαφος, εξοπλισμένη με τους ευρωπαϊκούς αυτούς πόρους και με φύλαξη με τη βοήθεια ευρωπαϊκών σωμάτων; Ή επιβλήθηκε η ελληνική θέση ότι δεν είναι δυνατόν να περάσουν τα σύνορα; Παρά τις μεγαλοστομίες, πραγματική απάντηση ακόμα δεν υπάρχει.

Η Τουρκία δεν κάμπτεται με φιέστες. Πολύ περισσότερο, αφού την ώρα που οι ηγεσίες των ευρωπαϊκών οργάνων βρίσκονταν στον Εβρο, η επικεφαλής της γερμανικής κυβέρνησης βρισκόταν στα τηλέφωνα. Επιχειρούσε να στήσει συνδιάσκεψη ανάλογη με εκείνη προ εβδομάδων για τη Λιβύη, αυτή τη φορά, για τη Συρία. Προετοιμάζοντας το έδαφος, η Ανγκελα Μέρκελ φρόντισε όχι απλώς να μην καταδικάσει την Τουρκία για τα όσα τερατώδη κάνει στον Εβρο, αλλά, αντίθετα, να εκφράσει την… κατανόησή της! Η μόνη ηγέτις που το έπραξε. Τι μετράει περισσότερο από τα δύο; Η ευρωπαϊκή βόλτα με το ελικόπτερο, ή η πολιτική της γερμανικής καγκελαρίας; Πρέπει κανείς να μην ξεχνά ότι την ίδια ακριβώς βόλτα έχουν κάνει και οι προκάτοχοι όλων όσων μετείχαν προχθές στην επίσκεψη στον Εβρο, τόσο εκ Βρυξελλών όσο και εξ Αθηνών. Ακριβώς την ίδια, με τη διαφορά ότι τότε είχαν πάει στα νησιά. Τα αποτελέσματα, είναι γνωστά σε όλους.

Υπάρχει όμως κάτι σημαντικότερο από όλα αυτά. Από τη στιγμή της επίσκεψης στον Εβρο, διαμορφώνεται η εικόνα ότι ευρωπαϊκές δυνάμεις έρχονται να «φυλάνε τα σύνορα». Είναι απόλυτη πλάνη. Μην ξεχνά κανείς ότι η Ευρώπη δεν έχει στρατό. Οι χώρες έχουν. Αυτές αποφασίζουν αν έχει και η Ευρώπη. Ολα όσα έγιναν την Τρίτη στον Εβρο, ακόμα κι αν δεχόταν κανείς ότι ήταν αυτό που φάνηκε, αφορούσαν αποκλειστικά στο ζήτημα των χιλιάδων μεταναστών που στέλνει πια η Τουρκία στα σύνορα. Αυτό και τίποτα άλλο. Δεν αφορούν στα νησιά, στην ΑΟΖ, στις αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας, στις υπερπτήσεις, στην προσπάθεια ακύρωσης της Λωζάννης, στις συνεχείς απειλές για την Ελλάδα στον Εβρο και πέραν αυτού. Δεν αφορούν στην τουρκική επιθετικότητα εις βάρος της Ελλάδας, αλλά στους κινδύνους που γεννά η νέα πολιτική της Τουρκίας για την ευρωπαϊκή ενδοχώρα. Ως εκεί. Ούτε βήμα παραπέρα. Από όλους όσους πήγαν εκεί, ουδείς μετράει σε αυτά. Μόνον ο Μακρόν μετράει καθώς μόνον αυτός έχει στηρίξει την Ελλάδα, αν και δεν ήταν στη βόλτα. Αντίθετα, ουδείς είναι σε θέση να γνωρίζει τι συζητήθηκε για αυτά στα τηλεφωνήματα της Μέρκελ, που επίσης μετράει. Αν σε αυτά η ελληνική κυριαρχία συμψηφίστηκε με την ανάγκη να σταματήσει να στέλνει η Τουρκία χιλιάδες να πολιορκούν την Ευρώπη. Ομως από εκεί θα φανεί τελικά και αν η βόλτα με το ελικόπτερο θυμίζει εκείνες των πάλαι ποτέ ευρωπαίων αποίκων που παζάρευαν καθρεφτάκια στους Ινδιάνους για το Μανχάταν…