Η ανοχή στα πταίσματα

Στα ποδοσφαιρικά στέκια κυκλοφορεί καιρό τώρα μια φήμη. Λέγεται πως όταν η ΑΕΚ επέστρεψε στη Σουπερ Λίγκα το πρώτο πράγμα που έκανε η διοίκησή της ήταν να ζητήσει να αλλάξουν θέση στο ΟΑΚΑ τα αποδυτήρια των διαιτητών! Αυτά που υπήρχαν έκλεισαν και δημιουργήθηκαν καινούργια που βρίσκονται ακριβώς δίπλα σε αυτά της γηπεδούχου ομάδας. Ο λόγος είναι απλός: χάρη σε αυτό το τέχνασμα, οι άνθρωποι της ΑΕΚ μπορούν στο ημίχρονο, πριν μπουν να πουν δυο λόγια στους παίκτες της ομάδας, να περάσουν από τα αποδυτήρια των διαιτητών και να υποβάλουν τα σέβη τους. Δεν ξέρω αν ισχύει, όμως όλοι το πιστεύουν. Το θυμήθηκα ύστερα από όσα άκουσα ότι έγιναν στο πρόσφατο ματς Κυπέλλου ανάμεσα στην ΑΕΚ και στον Αρη. Οι άνθρωποι της ομάδας της Θεσσαλονίκης καταγγέλλουν ότι στα αποδυτήρια του ΟΑΚΑ την περασμένη Τετάρτη στη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου έγινε ο κακός χαμός. Μπροστά δεν ήμουν για να ξέρω τι ακριβώς έγινε, αλλά το γεγονός ότι οι διαιτητές αρνήθηκαν να βγουν στο γήπεδο για να ξεκινήσει την ώρα που έπρεπε το δεύτερο ημίχρονο μαρτυρά ότι κάτι δεν πήγε καλά. Είναι η πρώτη φορά; Οχι. Θα είναι η τελευταία; Αποκλείεται.

Αδυναμίες

Πριν από δέκα μέρες, την επόμενη του ματς του Ολυμπιακού με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα, ο Ολυμπιακός εξέδωσε ανακοίνωση μιλώντας για τις οργανωτικές αδυναμίες του συγκεκριμένου παιχνιδιού – το λέω πολύ κομψά διότι ο τίτλος της ανακοίνωσης ήταν «ένα γήπεδο παραδομένο στην αλητεία». Ο Ολυμπιακός υποστήριζε ότι εβδομήντα κουκουλοφόροι έκαναν βόλτες στο γήπεδο την ώρα της προθέρμανσης των ομάδων, ότι η αστυνομία δεν τήρησε τα συμφωνηθέντα στη σύσκεψη, ότι οι παρατηρητές της Σούπερ Λίγκας δήλωναν πως βρίσκονται στο γήπεδο απλά για να σημειώνουν ότι βλέπουν χωρίς να παρεμβαίνουν κ.τ.λ. Δεν ξέρω αν στις καταγγελίες του Ολυμπιακού υπήρχαν δόσεις υπερβολής: ξέρω όμως ότι ο ΠΑΟΚ τιμωρήθηκε με ένα πρόστιμο της τάξης των 40.000 ευρώ, περίπου – γεγονός που μαρτυρά πως κάτι δεν πήγε καλά. Οχι φυσικά ότι είναι ιδανικά και όμορφα όλα στο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Ο Ολυμπιακός έχει φέτος υποχρεωθεί να αγωνιστεί σε δύο ματς χωρίς θεατές, γιατί οι οπαδοί του είχαν την καταπληκτική ιδέα να υποδεχτούν τους παίκτες του ΠΑΟΚ με απειλές όταν αυτοί κατέβηκαν από το πούλμαν στο πάρκινγκ του Γ. Καραϊσκάκης. Μια τέτοια σαχλαμάρα δεν έχει γίνει σε ευρωπαϊκό ματς στο γήπεδο του Ολυμπιακού ποτέ. Οπως φυσικά ποτέ στην Τούμπα δεν έχουμε δει σε πρόσφατα ευρωπαϊκά ματς του ΠΑΟΚ κουκουλοφόρους να σουλατσάρουν – εξυπακούεται ότι στα ευρωπαϊκά ματς τα αποδυτήρια της ΑΕΚ είναι στο ημίχρονο των αγώνων εκκλησία ό,τι κι αν έχουν αποφασίσει οι διαιτητές στο πρώτο ημίχρονο. Κι αυτό δεν συμβαίνει γιατί η UEFA τιμωρεί σκληρά αντίθετα από τους δικούς μας δικαστές: συμβαίνει γιατί τα διοργανωτικά στάνταρ των αγώνων είναι τελείως διαφορετικά. Αν θες κουκουλοφόρους στον αγωνιστικό χώρο, επιτροπές υποδοχής και περάσματα από τα καμαράκια των διαιτητών απλά δεν παίζεις.

Εικόνα

Τον προηγούμενο μήνα συζητήθηκαν πολλά για τις παθογένειες του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά και για το τι πρέπει να αλλάξει στην οργάνωσή του: εγώ λέω ότι πρώτα από όλα πρέπει να αλλάξει η εικόνα των αγώνων του. Αν η κυβέρνηση θέλει να δείξει πραγματικά τη νέα χρονιά ότι κάτι άλλαξε το πρώτο που πρέπει να φροντίσει είναι να αλλάξει η εικόνα του γηπέδου κι ο τρόπος που αυτό μπορεί να συμβεί είναι απλός: πρώτα ορίζεις τα οργανωτικά στάνταρ της διεξαγωγής των παιχνιδιών και έπειτα κάνεις σαφές ότι αν αυτά δεν τηρούνται ματς δεν γίνονται. Κι όποιος τα υψηλά αυτά στάνταρ δεν τα τηρεί χάνει τα παιχνίδια. Ετσι απλά.

Κατάρες

Το ποδόσφαιρό μας κουβαλά κάμποσες κατάρες: μια είναι η ανοχή του κράτους απέναντι σε συμπεριφορές που μοιάζουν αθώες, αν τις συγκρίνουμε με άλλες χειρότερες. Θέλω να πω πως αν ο κ. Ιβάν Σαββίδης μπαίνει με όπλα στο γήπεδο, η επίσκεψη ενός άλλου παράγοντα στους διαιτητές στο ημίχρονο είναι πταίσμα – και συνήθως το πταίσμα συγχωρείται. Αλλά μια σειρά από πταίσματα στο τέλος προκαλούν μεγαλύτερη ζημιά από το κακούργημα: το αληθινό πρόβλημα είναι ότι δημιουργείται με τον καιρό η βεβαιότητα ότι στο γήπεδο κάθε πταίσμα επιτρέπεται. Και κυρίως δικαιολογείται.

Βολεύει

Η βιομηχανία της δικαιολογίας στο ποδόσφαιρο δουλεύει ασταμάτητα. Είναι κακός ο φωτισμός του γηπέδου; Δεν πειράζει, δεν έγινε και τίποτα. Δεν υπάρχουν τουαλέτες; Δεν έγινε κάτι, γήπεδο είναι, όχι θέατρο. Είναι χάλια ο αγωνιστικός χώρος; Τον επόμενο μήνα όταν σταματήσει να βρέχει θα στρώσει. Κατεβαίνει ένας παράγοντας στο ημίχρονο και την πέφτει στους διαιτητές; Τι να κάνουμε; Ανθρωπος είναι και θόλωσε. Υποδέχονται οι χουλιγκάνοι τον αντίπαλο με απαράδεκτους τρόπους; Δεν έγινε και κάτι, παλιά έχουν γίνει χειρότερα. Ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής; Να έχουμε ένα συνεχώς και χειρότερο πρωτάθλημα σε σύγκριση όχι με τα δικά μας προηγούμενα πρωταθλήματα, αλλά με τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Τα οποία δεν διοργανώνονται από ιδιοφυείς μάνατζερ, αλλά από τεχνοκράτες που σέβονται τα ευρωπαϊκά στάνταρ.

Τέλος

Θέλει η κυβέρνηση να αναβαθμίσει το προϊόν ποδόσφαιρο; Το πρώτο που οφείλει να κάνει είναι να βάλει τέλος στη βιομηχανία της δικαιολογίας σταματώντας να επιτρέπει να συγχωρούνται τα πταίσματα. Οι ομάδες που θα έπρεπε από μόνες τους αυτό να το κάνουν, δεν πρόκειται να σοβαρευτούν γιατί νομίζουν πως το σαθρό πλαίσιο θα το εκμεταλλευτούν υπέρ τους: αν π.χ. η τρομοκρατία των διαιτητών επιτρέπεται, όλοι νομίζουν πως θα βγουν κερδισμένοι γιατί σε ένα κρίσιμο ματς θα τρομοκρατήσουν τους διαιτητές κι αυτοί. Η κοντόφθαλμη προσέγγισή τους δεν τους επιτρέπει να βλέπουν τίποτα πιο πολύ από την άμεση ανάγκη τους: αρκετοί στην ανοχή επενδύουν. Αλλος θέλει οι ποινές για τις βόλτες των κουκουλοφόρων να είναι μικρές γιατί πιστεύει πως οι δικοί του παίκτες είναι λεοντόκαρδοι και οι δικοί του κουκουλοφόροι πιο τρομακτικοί. Αλλος θέλει ο αγωνιστικός χώρος να είναι χάλια γιατί οι παίκτες της ομάδας του είναι συνηθισμένοι να παίζουν σε αυτόν. Αλλος θέλει να έχει το δικαίωμα να μπουκάρει στα αποδυτήρια των διαιτητών γιατί η πρακτική του αποδίδει: η ερώτηση είναι τι ακριβώς θέλει η κυβέρνηση.

Σεβασμός

Πολύ πριν αρχίσουμε να συζητάμε για το εκλογικό σύστημα της ΕΠΟ, την τιμωρία των εμπρηστικών δηλώσεων, τα χειραγωγημένα ματς, την πολυϊδιοκτησία κ.τ.λ., να βρούμε το κουράγιο να επιβάλουμε συνθήκες διεξαγωγής αγώνων με βάση τα ευρωπαϊκά και μόνο στάνταρ. Ας σταματήσουμε να θεωρούμε χαριτωμένα τα πταίσματα κι ας κηρύξουμε τον πόλεμο στις δικαιολογίες. Κι ας βασίσουμε τη διοργάνωση του πρωταθλήματος στις απαιτήσεις της UEFA. Τις οποίες δεν είναι υποχρεωτικό να σέβεσαι. Απλά αν δεν τις σέβεσαι, δεν παίζεις…