Για λίγη σάρκα και οστά

Ενας Δούρειος Ιππος διαφορετικός απ’ αυτόν που μάθαμε από τον Ομηρο. Ενας Δούρειος Ιππος που στα σωθικά του δεν κρύβονται αιμοσταγείς στρατιώτες έτοιμοι να καταλάβουν την Τροία αλλά συναισθήματα, τα πιο ευαίσθητα, τα πιο ραφιναρισμένα, τα πιο ευωδιαστά. Συναισθήματα καλά ακονισμένα από τα βουρκωμένα μάτια των μανάδων, του κλάματος των βρεφών, την αγωνία των κατατρεγμένων.

Συναισθήματα που κάνουν κομμάτια και τις πιο χοντροκομμένες ψυχές.

Αυτά που έκαναν τις τρεις γιαγιάδες της Λέσβου να κρατήσουν το μπιμπερό και να δώσουν ζωή στην ανθρωπιά.

Ευτυχώς που η Μαρίτσα Μαυραπίδου, η γυναίκα σύμβολο της αλληλεγγύης, παιδί μεταναστών από τα Μοσχονήσια της Μικράς Ασίας και η ίδια, σφράγισε τα μάτια της και δεν μπορεί να δει πια την ασέλγεια της πολιτικής πάνω στην ψυχή των ανθρώπων. Γιατί γίναμε τόσο κακοί οι Ελληνες, τόσο αναίσθητοι μπροστά στο δράμα των μεταναστών και των προσφύγων;

Πότε πρόλαβαν τα μπιμπερό της Σκάλας Συκαμιάς να μετατραπούν σε κροτίδες κρότου λάμψης, σε προειδοποιητικές βολές και χημικά;

Ξυπνήσαμε μια μέρα και είπαμε πως στο εξής δεν αγαπάμε τους συνανθρώπους μας;

Πόσοι κάτοικοι της Λέσβου, της Σάμου, της Χίου με αυταπάρνηση έσωσαν εκατοντάδες ζωές μέσα στο φουρτουνιασμένο Αιγαίο; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι σήμερα μπούχτισαν και φωνάζουν «δεν αντέχουμε άλλο»;

Γιατί οι ορδές των μεταναστών και των προσφύγων που πολιορκούν τα χερσαία και τα θαλάσσια σύνορά μας δεν θεωρούνται πια ανθρωπιστικό ποτάμι αλλά ασύμμετρη απειλή;

Ο καθένας μπορεί να δώσει τις δικές του απαντήσεις, να κάνει τους συμψηφισμούς του, τις προσθαφαιρέσεις της συνείδησής του. Ενα πράγμα όμως δεν πρέπει να κάνει: να συγκρίνει τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας με το σημερινό ανθρώπινο τσουνάμι.

Οι ψυχές εκείνων των ανθρώπων παρακαλούν να λίγη σάρκα και οστά για να εξηγήσουν την αδικία της σύγκρισης.

Οι Μικρασιάτες έπεσαν θύματα του κενόδοξου μεγαλοϊδεατισμού αυτής της χώρας που μετά τους συμπεριφέρθηκε σαν μιάσματα. Χίλιες φορές χειρότερα απ’ ό,τι συμπεριφερόμαστε σήμερα εμείς στους ξεριζωμένους.

Ιστορικά ήταν περισσότερο Ελληνες από τους Ελλαδίτες. Μιλούσαν την ίδια γλώσσα, ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι, είχαν συγγενείς στη χώρα – κι όμως για όλους ήταν οι τουρκόσποροι.

Πριν στήσουν τις παραγκουπόλεις στην Καισαριανή, στη Νέα Ιωνία, στη Νέα Φιλαδέλφεια, στην Καβάλα έζησαν για μήνες σε ρέματα και σε χωράφια τρώγοντας ένα ξεροκόμματο κάθε τρεις μέρες. Δεν έστηναν όμως «Οδούς Μενάνδρου», δεν δολοφονούσαν για ψύλλου πήδημα, δεν θεωρούσαν τη γυναίκα κατώτερο ον.

Οι μεγάλοι τραγωδοί έγραψαν τις ιστορίες τους πάνω σε καμβάδες που κυριαρχούσε το συναίσθημα και ποτέ η λογική. Γι’ αυτό ο Σουλτάνος έχει ποντάρει πάνω τους την τελευταία ελπίδα του.