Η… Αλεξάνδρεια του Μαρτίνς{CR}

Ακριβώς ένας χρόνος πίσω. Ο Ολυμπιακός δέχεται πλήγμα καίριο στο σπίτι του, ηττάται (0-1) από τη Λαμία στο Νέο Φάληρο και λέει «αντίο» στον θεσμό του Κυπέλλου. Πρώτοι τριγμοί για τον Πέδρο Μαρτίνς. Η αμφισβήτηση χτύπησε την πόρτα του. Αλλωστε, μιλάμε για μια παραδοσιακά «δύσκολη» ομάδα με πάγκο κατά το κοινώς λεγόμενο, «ηλεκτρικό».

Ο Πορτογάλος άντεξε. Συνέχισε ως το τέλος με ωραίο ποδόσφαιρο και κατέδειξε όχι μόνο τις αρετές του συνόλου, αλλά έστειλε το μήνυμα στους πάντες πως «κάτι καλό δημιουργείται». Και ω της έκπληξης! Ο Μαρτίνς πήρε τη δεύτερη ευκαιρία. Κι ας μην είχε κερδίσει το παραμικρό. Κι ας πήγε η απόφαση ίσως κόντρα στο παρελθόν της ομάδας, αλλά ήταν απόλυτα συμβατή με τη λογική και μια νοοτροπία σύγχρονη που μπολιάζεται στο πετσί του Ολυμπιακού. Η διοίκηση έπραξε το σωστό. Και ο κόουτς, από εκείνο το τελευταίο βράδυ του Φλεβάρη, κατάλαβε τα όποια λάθη του και έσφιξε πάνω απ’ όλα μια ζώνη άμυνας στην ερυθρόλευκη ενδεκάδα.

Περασμένα μεσάνυχτα Πέμπτης. Πρώτες ώρες Παρασκευής 28 Φεβρουαρίου 2020. Η διαδρομή κράτησε ακριβώς 365 ημέρες! Από την γκρίνια στην καταξίωση. Τον Πέδρο Μαρτίνς δεν τον λες επικοινωνιακό όπως τον Μίτσελ, ούτε έχει την αύρα που βγάζει ο Βαλβέρδε. Ωστόσο, είναι ένας τεχνικός που έχει μάθει να εργάζεται σε οποιεσδήποτε συνθήκες, γνωρίζει το υλικό και κάνει πλέον εύστοχες αλλαγές, περνώντας τα δικά του «θέλω» στους ποδοσφαιριστές. Δεν λειτουργούν με σκέψη ελληνική. Είδατε τον Μασούρα πριν από τη σέντρα για το γκολ του Αραμπί; Θα μπορούσε να πέσει στο άτσαλο μαρκάρισμα του Μαρτινέλι, να ζητήσει φάουλ και να επιδιώξει μια εύκολη σέντρα. Κι όμως, ο έλληνας διεθνής επέλεξε το αντίθετο! Ακάματος και παθιασμένος, έβγαλε τη σέντρα – ασίστ της ζωής του, αυτή που θα τον συνοδεύει σε όλη την καριέρα του.

Λίγες φορές στο παρελθόν το αποτύπωμα ενός προπονητή το βλέπουν όλοι. Ακόμη και όσοι δυσκολεύονται. Ο Μαρτίνς δεν κλωτσά μία μία τις ημέρες. Δεν τις αφήνει να περάσουν, ούτε τις βάζει αδούλευτες στο συρτάρι σαν τα χάρτινα νομίσματα που κιτρινίζουν και χάνουν κάθε αξία. Περιμένει καρτερικά τα απραγματοποίητα. Δεν απελπίστηκε ποτέ. Είχε γνώση για την αξία της δουλειάς του και πίστη πως αυτή τη φορά θα πετύχει. Και το Λονδίνο έγινε η δική του… Αλεξάνδρεια. Ο τόπος του ποιητή. Εκεί μας χάρισε συγκινήσεις, εκεί έγραψε ένα ποίημα έτσι όπως καθοδήγησε την ομάδα σε μια νύχτα φεγγαρόφωτη και ατέλειωτη, λες και δεν ήθελε να τελειώσει, αλλά μόνο να χτενίσει τις στιγμές και να δώσει λάμψη στους πρωταγωνιστές…