Αποτυπώματα {LF}μιας σκευωρίας

Στο νομικό πεδίο, η υπόθεση Novartis φτάνει προς το τέλος της. Μέσα από, κουραστικές για τους πολίτες, νομικές διαδικασίες καταδεικνύεται ότι δεν υπάρχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο χρηματισμού πολιτικών προσώπων. Αντιθέτως, υπάρχουν καταλυτικές μαρτυρίες λειτουργών της Δικαιοσύνης για παρακρατικού χαρακτήρα παρεμβάσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο της, με ταυτόχρονη αποκάλυψη του σκοτεινού ρόλου των περίφημων «προστατευόμενων μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος», οι οποίοι είτε μιλούν για πιθανολογήσεις είτε αρνούνται να καταθέσουν.

Επί της ουσίας, όμως, η σκευωρία Novartis έχει κριθεί. Ο κόσμος στην πλειοψηφία του έχει τη βεβαιότητα ότι επιδιώχθηκε η εξόντωση των πολιτικών αντιπάλων με σκοπό τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2019. Αυτός ο πολιτικός σχεδιασμός, άλλωστε, είχε διατυπωθεί επίσημα και κατηγορηματικά με την περίφημη φράση «αν δεν βάλουμε φυλακή κάποιους, εκλογές δεν κερδίζονται». Ομως η υπόθεση αυτή, ανεξάρτητα από τη δικαστική της κατάληξη, έχει αφήσει βαθιά αποτυπώματα, που επιδρούν σοβαρά στην εξέλιξη του πολιτικού σκηνικού της χώρας.

Η σκευωρία, πρωτίστως και ουσιωδώς, έθεσε ένα καίριο ζήτημα Δημοκρατίας. Προσπάθησε να πλήξει τον πυρήνα της, που είναι η αρχή της διάκρισης των εξουσιών. Ευτυχώς, το πολιτικό σύστημα και, μάλιστα, στον ευαίσθητο χώρο της Δικαιοσύνης, έβγαλε άμυνες. Η διεθνής εμπειρία διδάσκει ότι η παρακμή και η κατάλυση της Δημοκρατίας σήμερα δεν γίνεται με τους παραδοσιακούς τρόπους τής «απ’ έξω» κατάληψης. Γίνεται «από μέσα», από αντιδημοκρατικές αντιλήψεις και πρακτικές φορέων, που ομνύουν στο όνομά της. Είναι, λοιπόν, σημαντικό δίδαγμα για όλο το κομματικό σύστημα ότι η Δημοκρατία έχει κανόνες και όρια, η τήρηση των οποίων οφείλει να υπερβαίνει τις επιμέρους κομματικές επιδιώξεις.

Αυτό που επίσης αναδείχτηκε, είναι ότι η σημερινή αντιπολίτευση δεν κατάλαβε τίποτα. Εμμένουσα σε μια λογική ότι βασικός παράγων της ήττας της είναι η μη ολική κατάληψη των «αρμών της εξουσίας», αποκαλύπτει ότι δεν σκέφτεται δημοκρατικά και δεν μετανοεί πολιτικά. Και το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι: για τι είδους πολιτικό μετασχηματισμό ομιλούν στον ΣΥΡΙΖΑ; Οι μετασχηματισμοί και οι διευρύνσεις είναι πρωτίστως ιδεολογικές και πολιτικές πράξεις ευρύτερου αναστοχασμού και όχι πρόχειρες κινήσεις ωραιοποίησης για μια νέα εφόρμηση στην εξουσία, ακριβώς με τα ίδια αντιδημοκρατικά μυαλά.

Το τελευταίο αποτύπωμα της σκευωρίας είναι η ίδια η διαχείρισή της από τον κ. Τσίπρα. Με το να ωρύεται «αν έχετε τα κότσια βάλτε μέσα εμένα» αναπαράγει τον γνωστό, κακό πολιτικό του εαυτό. Κάνει, δηλαδή, το πολιτικό λιοντάρι εκ του ασφαλούς, γνωρίζοντας ότι η κυβέρνηση, προκαταβολικά, τον έχει θέσει εκτός κάδρου.

Οι πρωθυπουργοί κρίνονται πολιτικά από τον λαό και, μάλιστα, σε κατ’ εξοχήν υποθέσεις που αφορούν τη Δημοκρατία. Από την άλλη, ο κ. Τσίπρας γνωρίζει  καλά ότι στις δικαστικές υποθέσεις τιμωρούνται, κατά κανόνα, οι φυσικοί αυτουργοί, αφού για τους ηθικούς αυτουργούς, συνήθως, δεν υπάρχουν στοιχεία.

Σε κάθε περίπτωση, αυτή η κακή πολιτική και επικοινωνιακή διαχείριση της σκευωρίας από τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οδηγεί σε νέο αυτοτραυματισμό του. Υπενθυμίζει διαρκώς στους πολίτες τον κυβερνητικό, αντιδημοκρατικό και ανεπίδεκτο μαθήσεως ΣΥΡΙΖΑ ενώ, ταυτόχρονα, δίνει την ευκαιρία στην παρούσα κυβέρνηση να ξεφεύγει από τις επιπτώσεις των σοβαρών διαχειριστικών της αδυναμιών.

Ο Γιώργος Φλωρίδης είναι πρώην υπουργός