Γιώργος Χριστοδούλου

Κεριά αναμμένα. Οι φλόγες από το τζάκι ζωγραφίζουν στους τοίχους και στα πρόσωπα περίεργες σκιές. Βυθισμένοι στις πολυθρόνες, η φλόγα του τζακιού αγκαλιάζει τα κορμιά μας. Η ζεστασιά του κόκκινου κρασιού κυλάει σταγόνα σταγόνα στις φλέβες και μας δημιουργεί μια περίεργη αναστάτωση. Αισθανθήκαμε να κλείνουν αργά αργά τα βλέφαρα των ματιών μας. Και αισθανθήκαμε τα Μάτια μας να είναι Ερμητικά Κλειστά. Και καθώς τα βλέφαρα παίρνουν τον δρόμο για τη δύση, ένιωσα τις στιγμές να έρχονται και να φεύγουν. Οι αναμνήσεις να σου ταράζουν ψυχή, μυαλό και να σε οδηγούν σε θύμισες παλιές, σε μονοπάτια σπαρμένα γεμάτα αναμνήσεις. Και η φωνή σου ήρθε κι έφυγε. Ομως εγώ την ένιωσα να μου τρυπάει ψυχή, καρδιά και να μου θυμίζει μια φράση που πάντα έλεγες και που τόσο πολύ την πίστευες: «Την Αχαριστία κανένας νόμος δεν την καταδικάζει».

Τα φώτα χαμηλώσανε, ο ήλιος πήρε τον δρόμο για τη δύση. Και τότε άρχισα να ονειρεύομαι…

Μήνας Δεκέμβριος. Βράδυ. Θέατρο Διάνα. «Μικρές Αλεπούδες». Ελλη Λαμπέτη, Κατερίνα Ανδρεάδη. Αλλη μια παράσταση στο τέλος της. Φεύγουμε από το θέατρο και φθάνουμε στο σπίτι της Ελλης. Διδότου.

Τα ποτήρια γεμάτα κόκκινο κρασί. Μια ζεστασιά απλώνεται παντού. Το γέλιο της γάργαρο κελάηδισμα αηδονιού. Ρίχνει την ιδέα να διαβάσουμε Καβάφη.

Αγαπημένος της ποιητής. Κι αγαπημένα ποιήματα: «Μύρης». «Επέστρεφε». «Che fece… il gran rifiuto».

Είχα την τύχη να έχω μαζί μου ένα μικρό μαγνητόφωνο. Κατέγραψα τη φωνή της που, δυστυχώς, σε μερικά χρόνια το θεσπέσιο αυτό άκουσμα θα έμενε μόνο στο άψυχο μαγνητόφωνο.

Ακολούθησαν κι άλλα ποιήματα. Αυτό το βράδυ για μένα ήταν ένας φάρος υποκριτικής.

Η καθαρότητα του λόγου, η ευαισθησία και το άκουσμα της κάθε λέξης

στον σωστό της τονισμό, ήταν μια πηγή ευδαιμονίας στις ψυχές μας.

Ομως από εκείνο το βράδυ άνοιξε ένα μονοπάτι φωτεινό για τον Καβάφη που με τη φωνή της Ελλης μάς οδηγούσε σε δρόμους υποκριτικής που εγώ τουλάχιστον όλα αυτά τα χρόνια προσπαθώ – λέω, προσπαθώ – ν’ ακολουθήσω. Φύγαμε με τον ήχο της φωνής της να κελαηδίζει στ’ αφτιά μας. Την άλλη μέρα στο καμαρίνι βρήκα ένα δώρο από εκείνη.

Εναν τόμο με τα ποιήματα του Κ.Π. Καβάφη από τις εκδόσεις Ικαρος, με σχέδια του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα. Κάθε ματιά σ’ αυτό το βιβλίο μού θυμίζει την ευαισθησία και την Αγάπη σε όλους αυτούς που πίστευε. «Με μια πολύ γλυκιά αφιέρωση».

Τα χρόνια πέρασαν και τώρα καλούμαι τα όσα έμαθα, τα όσα μου έμαθε, να τα κρατήσω βαθιά στη μνήμη μου και να  προσπαθήσω να τα κάνω φωτεινό μονοπάτι στη ζωή μου.

Μπορεί έτσι να τα καταφέρω. Και ίσως κάτι να βρω… Ας είναι. Ας προσπαθήσω. Ας δοκιμάσω. Ας τολμήσω. Και τα «Μάτια ερμητικά κλειστά» ξαφνικά άνοιξαν.

Αλήθεια ονειρευόμουνα; Ελλη, σ’ ευχαριστώ!