Το ταξίδι της Εθνικής

Συνήθως, τη θυμόμαστε τα καλοκαίρια. ‘Η όταν θέλουμε να την (κατα)κρίνουμε για μια αποτυχημένη πορεία στα τελικά μιας σημαντικής διοργάνωσης. Κι όμως, η εθνική ομάδα μπάσκετ πάντα έχει τον τρόπο να μας κάνει την καρδιά να χτυπά δυνατά. Ισως γιατί ποτέ δεν έπαψε η αφειδώλευτη αγάπη μας για εκείνη, ίσως πάλι επειδή δεν ξεχνάμε το χθες που ήταν πάντα αγκαλιά με στεφάνια δόξας.

Απόψε στην Πάτρα, αρχίζει μια νέα προσπάθεια με θέα τα τελικά του Ευρωμπάσκετ ’21. Εν μέσω ομίχλης, είναι αλήθεια. Γιατί φαινομενικά ουδείς ασχολείται με την εθνική ομάδα. Βλέπετε, το ενδιαφέρον όλων εστιάζεται στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό που δίνουν σκληρές μάχες στην Ευρωλίγκα και βέβαια στην ΑΕΚ που θέλει να διακριθεί στο Τσάμπιονς Λιγκ του μπάσκετ. Δεν ευθύνονται τα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ για το χαμηλό ενδιαφέρον. Αλλά η όλη κατάσταση. Που πάντα δείχνει τόσο μα τόσο μπερδεμένη. Τα λεγόμενα «παράθυρα» ανοίγουν για τους αγώνες, αλλά όταν σφαλίζουν στο… δωμάτιο του μπάσκετ μένει εσώκλειστο το συνολικό πρόβλημα του αθλήματος. Δεν είναι μικρό. Ο εκτελεστικός διευθυντής της Ευρωλίγκας, Τζόρντι Μπερτομέου, ήταν τα τελευταία 24ωρα στην ελληνική πρωτεύουσα. Πιθανότατα για να λύσει ζητήτημα που άπτονται της χρυσοποίκιλτης διοργάνωσης που διευθύνει. Μιας Ευρωλίγκας που θέλει να «καταπιεί» το υπόλοιπο μπάσκετ και ήδη στριμώχνει για τα καλά οτιδήποτε επιχειρείται. Αλλά το υπόλοιπο κομμάτι της μπασκετικής πίτας, το σκέφτεται; Θα πει κάποιος πως δεν είναι η πρώτη φορά. Εχουμε ξαναδεί, δηλαδή, σε ημέρα που έχουν οριστεί προκριματικά μεγάλων διοργανώσεων να υπάρχουν ταυτόχρονα και ματς Ευρωλίγκας και τα λεγόμενα «βαριά χαρτιά» των ομάδων να δίνουν εκεί το παρών τους. Πρόκειται για σχίσμα! Ισως να στραγγαλίζεται η ψυχή του μπάσκετ που για αρκετούς είναι οι εθνικές ομάδες. Κάποιοι βλέπουν ως ευκαιρίες να δίνουν μάχες νέα παιδιά ή παίκτες που γνωρίζουν ότι ποτέ δεν θα εκπροσωπούσαν την πατρίδα τους. Δεν είναι μακριά από την αλήθεια, αυτό. Εμφανίζονται έχοντας τον ρόλο του γκεστ σταρ και ακολούθως θα κρυφτούν ξανά στα καμαρίνια της αφάνειας. Ωστε να κάνουν δρόμο για να γυρίσουν οι «καλοί». Δίκαιο; Ετσι λειτουργεί το μπάσκετ σήμερα. Αυτή είναι η κατάσταση. Ας μη γυρίζουμε όλοι την πλάτη. Γιατί όσο και να μας αρέσει και να μας εξιτάρει η Ευρωλίγκα με τους αστέρες που κερδίζουν πολλά και προσφέρουν υψηλού επιπέδου θέαμα, ας θυμόμαστε πάντα τις ρίζες. Και τι έκανε πολλούς να αγαπήσουν το μπάσκετ. Ε, δεν μπορεί, ένας από τους λόγους θα ήταν κάποια εμφάνιση της Εθνικής, ένας ματς αξέχαστο, ένα καλάθι ενός υπερήρωα που έκανε το μάτι να δακρύσει από συγκίνηση…