Φοβέρα

Πολύ φοβούμαι πως όσοι κρίνουν τον Τσίπρα για όσα είπε δεν άκουσαν τι είπε ο Τσίπρας.

Κατ’ αρχήν η δήλωσή του λέει πως πρέπει «κερδίζοντας τις εκλογές να αναλάβουμε την ευθύνη και τον έλεγχο όχι μόνο των κυβερνητικών θέσεων ή των υπουργείων αλλά και κρίσιμων αρμών της εξουσίας».

Θα μπορούσαν να του αντιτείνουν απλώς πως αυτό με εκλογές δεν γίνεται. Οι εκλογές βγάζουν μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία κι εκείνη με τη σειρά της μοιράζει κυβερνητικές θέσεις.

Αν ο πρώην πρωθυπουργός επιδιώκει κάτι διαφορετικό ή κάτι περισσότερο, υπάρχουν άλλοι μέθοδοι. Επανάσταση, πραξικόπημα, προνουνσιαμέντο, εξέγερση….

Αυτό όμως που διέφυγε από τους επικριτές του είναι ότι λίγες παραγράφους μετά την παραπάνω δήλωση κατονομάζει με απόλυτη ακρίβεια ποιους θεωρεί «αρμούς της εξουσίας» – εκείνους δηλαδή που προτίθεται να ελέγξει.

Αναφέρει (κατά σειρά): «τις τράπεζες», «την Τράπεζα της Ελλάδος», «τους ελεγκτικούς μηχανισμούς», «τη δημόσια διοίκηση», «τους εκπροσώπους της διαπλοκής και του παλιού πολιτικού συστήματος» και «τους ολιγάρχες που κατέχουν μονοπωλιακές θέσεις στα μέσα ενημέρωσης» – μόνο ονοματεπώνυμα δεν λέει!

Φυσικά όλοι αυτοί είναι πολύς κόσμος. Αν θέλει να τους μαζέψει με τις χειροπέδες, μάλλον θα χρειαστεί κάποιος ικανότερος του Ρασπούτιν.

Από την άλλη πλευρά όμως υπάρχει μια απορία. Αν αυτό είναι το πραγματικό «σχέδιο Τσίπρα», τότε γιατί το προαναγγέλλει; Για να προλάβουν να κρυφτούν;

Στην απορία υπάρχουν πολλές απλές απαντήσεις. Εχθροπάθεια, ιδεοληψία, κομπασμός, αφέλεια, ειλικρίνεια…

Υπάρχει όμως και μια πιο σύνθετη. Ο Τσίπρας στέλνει μήνυμα.

Διαμηνύει δηλαδή σε όλους «τους αρμούς της εξουσίας» που τον στήριξαν γενναιόδωρα όσο βρισκόταν στην εξουσία να μην του γυρίσουν την πλάτη τώρα που είναι στα κάτω του.

Και θέλει να τους φοβίσει επειδή το διαχρονικό άγχος του είναι μήπως βρεθεί εκτός παιχνιδιού. Θα θυμάστε «την αριστερή παρένθεση που διαψεύστηκε», «τη στρατηγική ήττα που απετράπη» και «τον ΣΥΡΙΖΑ που ήλθε να μείνει».

Υποθέτω ότι αυτό το άγχος υπηρετούσαν η προσπάθεια επανεκλογής του Παυλόπουλου και η τοποθέτηση της Θάνου και η επιλογή ηγεσίας της Δικαιοσύνης στο παρά πέντε των εκλογών και ο διοικητής της ΕΥΠ και οι επιθέσεις σε όσα μέσα ενημέρωσης θεωρεί ότι μεταχειρίζονται καλύτερα τον Μητσοτάκη – με αυτόν ειδικά έχει ένα ζόρι ισοτιμίας….

Ακόμη κι αν η επιδίωξή του είναι κατανοητή, η μέθοδος της απειλής είναι άκομψη και εκτός δημοκρατικού πολιτισμού.

Ενδεχομένως δε η φοβέρα πως όταν επιστρέψει θα εκδικηθεί να μην είναι καν αποτελεσματική.

Διότι η εκδίκηση είναι ασφαλώς δική του επιλογή. Αλλά η επιστροφή όχι.