Ωθηση στην αναβάθμιση {LF}των υπηρεσιών του ΕΣΥ

Με αφορμή την Πρωτοβουλία για την Υγεία του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος για την υλοποίηση έργων ύψους 400 εκατ. ευρώ στην υγεία, μεταξύ των οποίων και η κατασκευή τριών νέων νοσοκομείων, του ΓΝ Κομοτηνής, του ΓΝ Σπάρτης και του Παιδιατρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, η θέση είναι απολύτως σαφής: Κάθε δωρεά που στοχεύει στην αναβάθμιση και τον εκσυγχρονισμό του δημόσιου συστήματος υγείας είναι αδιαμφισβήτητα ευπρόσδεκτη.

Στην πραγματικότητα, η πρωτοβουλία αυτή πρέπει να είναι ο προπομπός μιας συνολικότερης μεγάλης αλλαγής που έχει καθυστερήσει εδώ και πολλά χρόνια εις βάρος του δημόσιου συστήματος υγείας της χώρας και κατ’ επέκταση των ασθενών, δηλαδή της αλλαγής του νομικού πλαισίου λειτουργίας των δημόσιων νοσοκομείων σε ΝΠΙΔ.

Πρέπει να διαχωρίσουμε την έννοια της δημόσιας από την κρατική υγεία. Η ουσία της δημόσιας υγείας, όπως άλλωστε υπαγορεύει και το Σύνταγμα, είναι να έχει κάθε πολίτης πρόσβαση σε δωρεάν ποιοτικές υπηρεσίες υγείας. Δεν ενδιαφέρει τον πολίτη πώς διοικείται ένα νοσοκομείο, αλλά να του παρέχεται υψηλό επίπεδο υγείας, αντίστοιχο και ανταγωνιστικό με τον υπόλοιπο αναπτυγμένο κόσμο, χωρίς επιπρόσθετη επιβάρυνση. Αντίθετα, ο κρατισμός είναι που έχει οδηγήσει στην κακή κατάσταση του συστήματος υγείας που βιώνουμε όλοι καθημερινά, στρέφοντας πολλές φορές τον πολίτη στον ιδιωτικό τομέα με δυσβάστακτο οικονομικό κόστος.

Ομως για να επιτελέσει την αποστολή του το δημόσιο σύστημα υγείας πρέπει, πέρα από τις δωρεές, να αναζητήσει και εναλλακτικούς πόρους χρηματοδότησης.

Αυτό μπορεί να γίνει μέσα από την αλλαγή του μοντέλου διοίκησης των νοσοκομείων. Τα δημόσια νοσοκομεία να μετεξελιχθούν σε αυτοδιοικούμενους και αυτοχρηματοδοτούμενους οργανισμούς, με την έννοια ότι δεν θα εξαρτώνται αποκλειστικά από τη διαχρονικά ελλιπή χρηματοδότηση του κράτους. Οι διοικήσεις θα υποχρεούνται να υποβάλλουν προϋπολογισμούς και θα λογοδοτούν για την τήρησή τους. Θα αυξηθεί ο μισθός των εργαζομένων στην υγεία και θα συνδεθεί με το επίπεδο της εργασίας που προσφέρουν, ώστε να υπάρχει κίνητρο να είναι ανταγωνιστικοί και να παραμένουν αφενός οι καλύτεροι στο Δημόσιο, αφετέρου στη χώρα, αντί να έχουμε τη γνωστή «αιμορραγία» στο εξωτερικό.

Παράλληλα, πρέπει να εξετάσουμε και θεσμοθετημένες μορφές συνεργειών με τον ιδιωτικό τομέα, όπως είναι οι ΣΔΙΤ, ώστε να καλυφθούν κενά και αδυναμίες του δημόσιου συστήματος υγείας, με όρους που θα θέτει το κράτος, δηλαδή με δημόσιο έλεγχο και εποπτεία και με γνώμονα το όφελος του ασθενούς. Στόχος είναι να μπορέσει η χώρα μας να αποκτήσει το δημόσιο σύστημα υγείας που αξίζουν και αξιώνουν οι έλληνες πολίτες χωρίς επιπλέον επιβάρυνση και με μέριμνα στους ανασφάλιστους συμπολίτες μας.