Σταρ και σταράκια

Τα Οσκαρ, ο Χοακίν, ένα μανιφέστο ταπεινότητας (δεν συνάδουν αυτά τα δύο, αλλά ψιλά γράμματα), δύο μισοφαγωμένα (χορτοφαγικά υποθέτω) σάντουιτς, ένα κατώφλι και ένα σταράκι (το γνωστό πάνινο παπούτσι). Η λάμψη του Χόλιγουντ περνά κρίση θαμπάδας εδώ και κάμποσα χρόνια. Και η αναστίλβωσή της χρειάζεται ό,τι ακριβώς και η εποχή μας. Δηλώσεις μετανοίας, κηρύγματα ηθικής και συνειδήσεις σαν νύμφες που τρέχουν, με ξέπλεκα μαλλιά, σε λιβάδια αγάπης, συμπόνιας, συγχώρεσης και αντικομφορμισμού. Μια περιούσια ελίτ που πρέπει να (προσποιηθεί ότι) αισθάνεται ενοχές, να αναλάβει μέρος της ευθύνης (ή και ολόκληρη, μήπως στους ώμους της θα τη σηκώσει;) για τα δεινά του κόσμου τούτου ώστε να συνεχίσει να υπάρχει. Αφού έτσι θέλει η παγκόσμια σύμβαση, αυτό θα γίνει. Και πότε δεν έγινε δηλαδή; Απλώς, παρακαλώ, ας μη μιλάμε για αντισυμβατικότητα.

Ακουσα και τον λόγο του Φίνιξ, αυτού του εξαιρετικού ηθοποιού, που αν έπρεπε να ευχαριστήσει κάποιον, είναι μόνο ο εαυτός του και το ταλέντο του. Αλλά εκείνος ευχαρίστησε εμάς που τον βοηθήσαμε να γίνει «καλό παιδί» και του δώσαμε την ευκαιρία να κάνει κήρυγμα για τις ιερές αγελάδες  – για την τέχνη του μόνο δεν είπε τίποτα που θα είχε και μεγαλύτερο ενδιαφέρον αφού τα άλλα τα ακούμε και στη Βουλή των Εφήβων. Αναρωτήθηκα μόνο αν, ως παγκόσμιο κοινό, θα δίναμε μια δεύτερη ευκαιρία στον Κέβιν Σπέισι που η υστερική παρεκτροπή τού MeToo τού τσάκισε καριέρα και ζωή, αλλά τι πάω κι εγώ κι αναρωτιέμαι.

Και μετά έβγαλε και εκείνη τη φωτογραφία στο σκαλάκι με το σταράκι της καλής του σε πρώτο πλάνο, να τρώνε σάντουιτς και να πίνουν μπίρα, αλλά, τελικά, δεν ήταν μπουκάλι μπίρας αυτό ανάμεσά τους, ήταν το Οσκαρ διότι εμείς πάμε κόντρα στο σύστημα και δεν του δίνουμε και μεγάλη σημασία. Και δάκρυσαν οι κοπελιές που είναι τόσο ανεπιτήδευτοι κι ας ξέρουν ότι η φωτογραφία είναι καραστημένη. Αλλά δεν τις νοιάζει. Οπως ακριβώς το είχε πει η Αλεξάντρια Οκάζιο Κορτέζ όταν την επέκριναν διότι παρέθετε ψευδή στοιχεία. «Δεν με ενδιαφέρει η ακρίβεια των αριθμών, αλλά τα συναισθήματα που προκαλούν». Κι εγώ να αναρωτιέμαι «μα πού πήγαν όλοι οι σταρ;», αλλά για ποιους σταρ μιλάμε σήμερα; Εδώ η Πάλτροου πατεντάρισε σε αρωματικό κερί την απόκρυφη μυρωδιά της και ο Ελτον Τζον αγόρασε χίλια κεριά, να ντουμανιάσει ο τόπος αποφορά κολπικών υγρών.

Δεν ξέρω πόσοι θα θυμούνται σε δύο χρόνια το κήρυγμα του Χοακίν. Το Διαδίκτυο μικραίνει τις αποστάσεις, αλλά συνθλίβει τον χρόνο. Ωστόσο, 47 χρόνια μετά, θυμόμαστε ότι ο Μάρλον Μπράντο έστειλε μια Απάτσι να ανακοινώσει ότι δεν θα παραλάβει το Οσκαρ για την ερμηνεία του στον «Νονό» σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον τρόπο που παρουσιάζει το Χόλιγουντ τους Ινδιάνους. Κι ας είδαμε το στιγμιότυπο μέρες μετά σε μια ασπρόμαυρη τηλεόραση με «χιόνι». Συμπέρασμα; Στις «συμβατικές» εποχές γίνονται οι ουσιαστικές αντισυμβατικές πράξεις. Ενώ, σε εποχή αντισυμβατικότητας, τα πάντα λειτουργούν μέσα στη σύμβασή της.