Οι εφημερίδες σώζουν

«Ποιο είναι το βασικό μας θέμα;», ρώτησε εκείνη την Τετάρτη το πρωί την Τζιλ, τη μοναδική άλλη εργαζόμενη στην επιχείρηση. «Η πρώτη σελίδα είναι κενή», του απάντησε η Τζιλ, που ο επίσημος τίτλος της είναι διευθύντρια σύνταξης αλλά στην κάρτα της γράφει «αυτή που κάνει τη δουλειά». Το πρώτο πράγμα που ήθελε να κάνει ο Καρλ Μπουτζ όταν αγόρασε την εφημερίδα ήταν να απαγορεύσει το κάπνισμα, αλλά στη φωτογραφία που δημοσίευσαν οι New York Times τον βλέπουμε στο γραφείο του με ένα τσιγάρο στο στόμα. Πολύ άγχος. Παντού χαρτιά και βιβλία και εφημερίδες. Ανάμεσα στα αποκόμματα που έχει καρφιτσώσει σε ένα χαρτόνι στον τοίχο αριστερά του, ένα πορτρέτο του Τσε Γκεβάρα.

Η Mountain Messenger ιδρύθηκε το 1853, είναι το παλιότερο εβδομαδιαίο φύλλο της Καλιφόρνια και το τιράζ της σήμερα είναι 2.400 φύλλα. Τα γραφεία της είναι ένα δυάρι πάνω από ένα κομμωτήριο στη Μέιν Στριτ της Ντάουνιβιλ, μιας καλοδιατηρημένης πόλης 300 κατοίκων στις όχθες του ποταμού Γιούμπα. Κάποτε είχε φιλοξενήσει άρθρα του Μαρκ Τουέιν, που έζησε εδώ για μερικές εβδομάδες όταν κρυβόταν από τον νόμο, αλλά ο παλιός ιδιοκτήτης της εφημερίδας που τα διάβασε σε μικροφίλμ λέει ότι ήταν άθλια. «Τετριμμένα κείμενα γραμμένα από έναν τύπο με πονοκέφαλο», λέει ο Ντον Ράσελ.

Ο Καρλ Μπουτζ είναι ένας παλιός φίλος του Ράσελ. Είναι 71 ετών. Πριν από τρία χρόνια πέθανε η γυναίκα του, που έπαιζε ντραμς σε ένα γυναικείο πανκ συγκρότημα, κι εκείνος σκόπευε να γυρίσει τον κόσμο. Θα πήγαινε στην Αγγλία, στη Λετονία, θα έκανε ένα μεγάλο ταξίδι με τον Υπερσιβηρικό. Οταν έμαθε όμως τον Δεκέμβριο ότι ο Ράσελ ψάχνει αγοραστή για την υπερχρεωμένη εφημερίδα του, άλλαξε σχέδια. Είχε δει πρόσφατα και τον Πολίτη Κέιν στην τηλεόραση. Ο Ράσελ προσπάθησε να τον αποτρέψει, του είπε ότι είναι ένας ρομαντικός ιδεαλιστής, ότι το χαρτί δεν έχει μέλλον. Αλλά εκείνος έδωσε ένα «τετραψήφιο ποσό» και την πήρε. Ούτε τα λογιστικά βιβλία δεν κοίταξε.

Αυτό που ήθελε βασικά για τη νέα εποχή της εφημερίδας ήταν μια «ποιητική γωνιά»: το πρώτο ποίημα που διάλεξε ήταν οι Σκέψεις, μιας Αφρικανοαμερικανίδας από το Κεντάκι που λεγόταν Μίρα Βιόλα Ουάιλντς και έγραφε στις αρχές του 20ού αιώνα. Τα άλλα τα άφησε στην Τζιλ. Κι ενώ εκείνη ετοίμαζε την πρώτη σελίδα (ένας τοπικός διαγωνισμός ποίησης, η επικείμενη απογραφή, τρόποι αποτροπής πυρκαγιών και μια συνάντηση τοπικών εποπτών), αυτός ολοκλήρωνε το άρθρο του όπου εξηγούσε γιατί αγόρασε την εφημερίδα. «Η φρικτή σκέψη ότι αυτός ο αξιοσέβαστος θεσμός θα έκλεινε ύστερα από 166 χρόνια συνεχούς λειτουργίας ήταν κάτι που απλώς δεν μπορούσα να αντέξω», έγραψε. «Η εφημερίδα είναι κάτι που χρειαζόμαστε για να γνωρίζουμε τον εαυτό μας».

Στους φίλους του το λέει κάπως διαφορετικά: «Η εφημερίδα με σώζει».