Ερχεται η ώρα {LF}των συγκρούσεων
Από το νέο πλαίσιο {LF}για το Αρχαιολογικό Μουσείο έως {LF}την αξιοποίηση {LF}της δωρεάς Νιάρχου {LF}για τα νοσοκομεία, {LF}η κυβέρνηση καλείται {LF}να βρεθεί αντιμέτωπη {LF}με συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες
Συνάντησ του Πρωθυπουργού Κυριάου Μητσοτάκη με την ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού ακι Αθλητισμού την Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου 2020. (EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ) (File: EVT_9577.jpg )
Για μεγάλο μέρος του ξένου Τύπου ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ήδη κερδίσει τον τίτλο του μεταρρυθμιστή, χάρη στην προεκλογική αλλά και στη μετεκλογική του ρητορική. Ωστόσο, επτά μήνες μετά την ανάδειξή του στην εξουσία – έχοντας δηλαδή πλέον και από τα μέσα εμπειρία των προβλημάτων που μπορούν να προκαλέσουν σε μια διακυβέρνηση ορισμένες από τις διαχρονικές αγκυλώσεις του ελληνικού συστήματος -, ο Πρωθυπουργός φαίνεται να βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα δίλημμα: Να επιμείνει στις πολιτικές πρωτοβουλίες που θα υπογραμμίσουν το προφίλ του μεταρρυθμιστή το οποίο μεθοδικά φιλοτεχνεί ή να λάβει σοβαρά υπόψη του τις αντιδράσεις που ορισμένα από τα πρότζεκτ τα οποία έχει στο μυαλό του προκαλούν, μιας και μια κυβέρνηση δεν λειτουργεί ποτέ σε δημοσκοπική γυάλα;
Για να το πούμε πιο σύντομα: Να συγκρουστεί ή να μη συγκρουστεί γιατί το αποτέλεσμα μιας σύγκρουσης δεν είναι πάντα δεδομένο; Δύο από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πρωθυπουργικού αυτού διλήμματος είναι η τύχη των δωρεών ύψους 400 εκατ. ευρώ για την Υγεία που έχει ήδη συμφωνήσει το κράτος με το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος και η υπόγεια ανάπτυξη του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου – ένα φιλόδοξο σχέδιο που οι συνομιλητές του Μητσοτάκη γνωρίζουν ότι τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Οι πόροι μάλιστα για τις μελέτες που χρειάζονται για αυτό έχουν εξασφαλιστεί επίσης από το ΙΣΝ.
Η ΔΩΡΕΑ ΓΙΑ ΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ. Το σχετικό με την Υγεία πρότζεκτ περιλαμβάνει – ανάμεσα σε άλλα – τον σχεδιασμό, την κατασκευή και τον εξοπλισμό τριών νέων νοσοκομείων: του Γενικού Νοσοκομείου Κομοτηνής, του Γενικού Νοσοκομείου Σπάρτης και του Παιδιατρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Η συμφωνία είναι αυτά να ανήκουν στο ΕΣΥ μεν, να έχουν διοικητική ευελιξία και αυτοτέλεια δε. Παρεμπιπτόντως, το κόστος μισθοδοσίας θα βαρύνει το Δημόσιο, όπως και η κατασκευή των έργων υποδομής γύρω από αυτά.
Την Τρίτη η σύμβαση του Δημοσίου με το ΙΣΝ για την κατασκευή του νέου νοσοκομείου στην Κομοτηνή εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία από την αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή. Η κριτική την οποία άρθρωσε όμως εκεί η αντιπολίτευση συνοψίζει τις αντιδράσεις που έχει προκαλέσει η εν λόγω κυβερνητική πρωτοβουλία σε μερίδα της τοπικής κοινωνίας – και των οποίων φυσικά έχουν γίνει δέκτες οι αντιπολιτευόμενοι βουλευτές. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και το ΚΙΝΑΛ εξέφρασαν ο ένας την κάθετη διαφωνία του – παρότι η δωρεά συζητήθηκε και σχεδιάστηκε από την πρώτη φορά Αριστερά -, το άλλο τις επιφυλάξεις του για την πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία το νέο νοσοκομείο θα λειτουργεί ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου. Για τους συριζαίους και τους κιναλίτες – όπως και για το ΚΚΕ – τίθεται έτσι εν αμφιβόλω ο δημόσιος χαρακτήρας της Υγείας.
ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ. Στη χθεσινή συνάντηση του Πρωθυπουργού με την ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού στο πλαίσιο της αξιολόγησης των μελών του Υπουργικού Συμβουλίου συζητήθηκε και το ζήτημα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Η Μενδώνη ενημέρωσε τον Μητσοτάκη πως έχει γίνει ήδη η αποδοχή της δωρεάς του ΙΣΝ για την εκπόνηση μελέτης σκοπιμότητας σχετικά με την αναγέννησή του και συντάχθηκε συμφωνητικό με την ανάδοχο εταιρεία. Φέτος, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, θα ολοκληρωθεί η μελέτη και θα καθοριστούν τα επόμενα βήματα. Στο σχέδιο πάντως για την ενοποίηση του Μουσείου με το ΕΜΠ ενδέχεται, υποστηρίζουν κάποιοι, η κυβέρνηση να σκοντάψει πάνω στις συχνές καταλήψεις του κτιρίου Γκίνη από εξωπανεπιστημιακούς.
Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ. Αμφότερα όμως τα πρότζεκτ θα έλεγε κανείς ότι μπορούν να εξυπηρετήσουν το μεταρρυθμιστικό αφήγημα της κυβέρνησης. Κυρίως γιατί και στα δύο φαίνεται ότι εκείνη δύναται να προκαλέσει μια σύγκρουση σε έναν βαθμό ελεγχόμενη ως προς την έκβασή της, αφού σε αυτά – όπως όλα δείχνουν – αντιτίθενται συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. Οχι το σύνολο της κοινής γνώμης. Στην πολιτική ζυγαριά εξάλλου βαραίνει περισσότερο ο αντίκτυπος στο ευρύ κοινό, όχι οι επιπτώσεις σε μεμονωμένες κατηγορίες. Με άλλα λόγια, ίσως αποτελούν την ιδανική ευκαιρία το Μαξίμου να επιδείξει την αποφασιστικότητα που δεν έδειξε σε κάποια από τα θέματα που απασχόλησαν την επικαιρότητα, όπως όσα έγιναν στο ποδόσφαιρο.














