Στέφανος Δάνδολος

…Στις «δύσκολες» μέρες της συγγραφής, όταν δηλαδή έχω φτάσει στην καρδιά ενός βιβλίου, υπάρχουν στιγμές που γυρίζω στο σπίτι και ξεχνάω πού έχω παρκάρει, μέρες που έχω κατέβει σε άλλον σταθμό του μετρό, που έχω βγάλει τα γυαλιά μου και τα έχω βάλει στο ψυγείο. Κι όλα αυτά επειδή μπορεί – ακόμη και επί μία εβδομάδα – να με βασανίζει μια λέξη. Κι αν δεν έχω λύσει ό,τι με απασχολεί μέχρι την Παρασκευή το απόγευμα, τότε θα με ενοχλεί ολόκληρο το Σαββατοκύριακο…

Εχουν υπάρξει, έτσι, Σαββατοκύριακα μαρτυρικά. Θυμάμαι ότι το περασμένο καλοκαίρι όταν τελείωνα το «Φλόγα και Ανεμος», που κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες, ένα Σαββατοκύριακο στην Αίγινα δεν μπόρεσα ούτε να κοιμηθώ καθώς έγραφα τις τελευταίες σελίδες. Γι’ αυτό φροντίζω πάντα όταν έρχεται το Σαββατοκύριακο να έχω τελειώσει τις εκκρεμότητές μου και να είναι αυτές οι δύο μέρες πραγματικά ημέρες χαλάρωσης…

Παραδοσιακά, άλλωστε, η έννοια του Σαββατοκύριακου είναι για μένα συνυφασμένη με την οικογένεια, με βόλτες, διάβασμα βιβλίων, ακρόαση δίσκων…

Ξυπνώ νωρίς το Σάββατο, κατά τις επτά με επτάμισι, και τις πρώτες ώρες της ημέρας τις περνώ παίζοντας με τον γιο μου στο χαλί. Τις ώρες αυτές τις συνοδεύω με ξένες μελωδίες από το Spotify που είναι περασμένο στο κινητό μου…

Κατά τις 12 φτάνουμε οικογενειακώς στον Πρωτέα Βούλας. Είναι μια ιεροτελεστία για μένα: Θα αφήσω τη σύζυγό μου και τον γιο μου εκεί, θα περάσω από το Opus στη Γλυφάδα για να πάρω έναν καφέ κι έπειτα θα επιστρέψω στο γήπεδο όπου με τους υπόλοιπους γονείς θα απολαύσουμε τα παιδιά μας να παίζουν μπάσκετ. Ειδικά τις ηλιόλουστες μέρες είναι πανέμορφα…
Το μεσημέρι του Σαββάτου, συνήθως, θα φάμε έξω. Πάμε συχνά στο Ψαράδικο της Μανταλένας στη Βούλα, αν και δεν αποκλείεται να πάρουμε ψάρι και να το φάμε στο σπίτι. Κι έπειτα ακολουθεί σχεδόν πάντα παιδικό σινεμά. Πρέπει να έχω δει όλες τις γνωστές παιδικές ταινίες!

Αν υπάρχει χρόνος, αργότερα, θα περάσω μια βόλτα από τα Public όπου θα χαζέψω βιβλία – μέχρι τις οκτώ, οπότε και μαζευόμαστε όλοι στο σπίτι. Παρότι η μέρα είναι ήδη αρκετά γεμάτη, αν έχουμε κάποιον να μας κρατήσει τον μικρό δεν θα πω όχι σε μια έξοδο για φαγητό στο Feedέλ στη Γλυφάδα ή στο Nalu στον Αλιμο που συνδυάζουν το ωραίο περιβάλλον με το καλό φαγητό. Διαφορετικά, λίγο διάβασμα υπό τους τζαζ ήχους του Μπιλ Εβανς, μια ταινία ή μια σειρά στο Netflix θα ολοκληρώσουν τη μέρα…

Το βράδυ του Σαββάτου είναι, άλλωστε, μια αγαπημένη στιγμή του Σαββατοκύριακου. Χορτασμένοι από τις δραστηριότητες της ημέρας και οι τρεις, η Κάλλι, ο Πάνος κι εγώ,  χαλαρώνουμε στον καναπέ, διαβάζοντας, συζητώντας και έχοντας τελικά μια αίσθηση πληρότητας.

Η Κυριακή το πρωί ξεκινά και πάλι με μπάσκετ, ακολουθεί φαγητό στο σπίτι αλλά και δραστηριότητες εκτός: πατίνι στην πλατεία της Βούλας, βόλτα κατά μήκος της ακτογραμμής, ποδήλατο στο πάρκινγκ του παλιού αεροδρομίου όπου μια ράμπα καθιστά το μέρος ιδανικό για κάτι τέτοιο…

Μου αρέσει να κινούμαι το Σαββατοκύριακο στη γειτονιά. Γεννήθηκα στην πλατεία Αμερικής, όμως όταν ήμουν τριών χρονών μετακομίσαμε στη Γλυφάδα. Θυμάμαι την περιοχή όπως ήταν πριν από δεκαετίες, με τα αμερικάνικα μπαρ λόγω της Βάσης και την ξενόφερτη κουλτούρα της, και πλέον ζω την εξέλιξή της…

Τα κυριακάτικα απογεύματα έχω μια συνήθεια που δεν αλλάζει εδώ και χρόνια: παρακολούθηση αγώνα και πάντα αγώνα της ΑΕΚ… Μπορεί επίσης να περιλαμβάνουν θέατρο, για παράδειγμα το περασμένο Σαββατοκύριακο πήγαμε στο «Ιστορία χωρίς όνομα», μια παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο μου, που παίζεται στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

Κι όταν φτάνει πλέον το βράδυ της Κυριακής, που παραμένει πάντα μελαγχολικό, το καλύτερο «αντίδοτο» είναι ένα βιβλίο και λίγη ανάγνωση πριν από τον ύπνο…