Ο ολισθηρός μονόδρομος της Γερμανίας

Η απελπισμένη παρέμβαση Μέρκελ στα γεγονότα της Θουριγγίας, όπου το ίδιο της το κόμμα την αγνόησε και συμμάχησε με την AfD για να εκλέξει τοπικό πρωθυπουργό, μπορεί να ανέσχεσε για λίγο τη μετάβαση της γερμανικής Ακροδεξιάς στην εξουσία, όμως, εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, δεν λέει πια και πολλά. Αντίθετα, πολλά λέει το γεγονός ότι φτάσαμε ως εδώ. Και η κύρια ευθύνη γι’ αυτό είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό της ίδιας της Μέρκελ που κυβερνά τόσα χρόνια τη χώρα και, ουσιαστικά, την Ευρώπη. Και είναι περίπου βέβαιο ότι η τωρινή παρέμβασή της όχι απλώς δεν θα σταματήσει την πορεία της γερμανικής Ακροδεξιάς, αλλά, πιθανότατα, θα την ενισχύσει. Η Γερμανία έχει εισέλθει πλέον σε ολισθηρό μονόδρομο, και αυτή η πορεία λογικά δεν ανακόπτεται. Ειδικά από εκείνους στους οποίους κατά βάση οφείλεται ότι ένα φαιδρό περιθωριακό πολιτικό γκρουπούσκουλο κατάφερε, μέσα σε λίγα χρόνια, να γίνει κόμμα εξουσίας, χωρίς το οποίο θα είναι όλο και πιο δύσκολο να κυβερνηθεί η χώρα. Σε αυτόν το μονόδρομο οδήγησε η ίδια η Μέρκελ, το κόμμα της, η πολιτική της, τα μέσα που επηρεάζει, η λογική που υπηρετεί και, φυσικά, ο Σόιμπλε: ο αρχιτέκτονας της κοινής πλεύσης με την Ακροδεξιά.

Από την ώρα που ο Σόιμπλε βρέθηκε επικεφαλής της γερμανικής ομοσπονδιακής Βουλής δεν παρεμβαίνει πια στα οικονομικά της ευρωζώνης. Οχι γιατί δεν μπορεί και δεν θέλει, αλλά γιατί δεν χρειάζεται. Το θεσμικό και πραγματικό πλαίσιο που διαμόρφωσε όλα τα προηγούμενα χρόνια λειτουργεί όπως ακριβώς το ήθελε. Και τα αποτελέσματά του είναι ορατά παντού, όχι μόνον στην πάντοτε πτωχευμένη και υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο Ελλάδα, όσο κι αν εμείς εδώ υποκρινόμαστε ότι η χώρα έχει ξεφύγει από όλα αυτά. Η επίδραση της πολιτικής Σόιμπλε είναι ορατή από το Brexit μέχρι τα «κίτρινα γιλέκα» και βρίσκεται στον πυρήνα κάθε κοινωνικής και πολιτικής αντίδρασης στις χώρες της ευρωζώνης, αν όχι και συνολικά της «κοινής» Ευρώπης.

Τώρα, αφού τελείωσε με όλα αυτά, ο Σόιμπλε ασχολείται κυρίως με κάτι άλλο. Με το να πείσει τη χώρα του ότι πρέπει να αποδεχθεί τον σχηματισμό κυβερνήσεων μειοψηφίας. Ξέρει πολύ καλά ότι ο παλαιού τύπου δικομματικός μηχανισμός μεταξύ των «παραδοσιακών» κομμάτων εξουσίας, Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών, δεν πρόκειται να είναι ποτέ ξανά σε θέση να δώσει κυβέρνηση όπως έδινε εδώ και τόσα χρόνια. Και, φυσικά, θέλει να αποφύγει το να μην καθίσταται δυνατός ο σχηματισμός κυβέρνησης, αλλά, εξίσου, αυτή να προκύψει από «επικίνδυνες» για την πολιτική του συμμαχίες. Γι’ αυτό και έχει μιλήσει πολλές φορές για το «αποδεκτό» των κυβερνήσεων μειοψηφίας. Οταν όμως αναφέρεται σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, τι εννοεί πραγματικά; Ενα και μόνο: τη γενίκευση του «πειράματος» της Θουριγγίας και την επέκτασή του στο επίπεδο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.

Πριν από λίγους μήνες, όταν η Μέρκελ ρωτήθηκε σε τοπική εκδήλωση του κόμματός της τι θα ήθελε να θυμούνται και να λένε γι’ αυτήν μετά από χρόνια, είχε απαντήσει με μία φράση-«κλειδί» για την κατανόηση της πορείας της Γερμανίας: «ότι προσπάθησα». Είναι όμως πλέον προφανές σε όλους ότι δεν προσπάθησε αρκετά. Οτι, παρά τα όσα λέει και τα όσα πολλοί θέλουν να πιστεύουν για αυτήν, υπήρξε πολύ περισσότερο Γερμανίδα παρά Ευρωπαία. Και είναι επί των ημερών της που, για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η γερμανική Ακροδεξιά βρίσκεται πια μπροστά στην πόρτα της εξουσίας. Αυτή ξύπνησε το τέρας. Ο,τι κι αν λέει, αυτή είναι, τελικά, η «κληρονομιά» της.