Σενάρια

Ηταν μια θεωρητική κουβέντα μεταξύ επιστημόνων κι ενός υφυπουργού για τα εκλογικά συστήματα στο Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής. Εδωσε ωστόσο μια ιδέα για μια επιπλέον αλλαγή που ετοιμάζει η κυβέρνηση στον τρόπο που ψηφίζουμε, μια αλλαγή σχετική με την κάλπη των ευρωεκλογών. Τίποτα δεν είναι φιξαρισμένο ακόμη. Προηγούνται, εξάλλου, η θεσμοθέτηση της κατάργησης της απλής αναλογικής στις αυτοδιοικητικές και της κατανομής αρμοδιοτήτων μεταξύ κεντρικού κράτους και αυτοδιοίκησης. Προς το παρόν, το αρμόδιο υπουργείο ξέρει τι θέλει να αποφύγει στην ευρωκάλπη: Τα προβλήματα που προκαλεί η γιγάντια εκλογική περιφέρεια των 10 εκατ. ψηφοφόρων. Οπως το έθεσε – σε μορφή προβληματισμού – ο Θοδωρής Λιβάνιος, δεν πρέπει να πριμοδοτούνται εμμέσως υποψήφιοι από τα μηχανάκια της ABG. Τα σενάρια που υπάρχουν στο τραπέζι είναι τρία. Η κατάτμηση της επικράτειας σε τέσσερις ή πέντε μικρότερες περιφέρειες με διατήρηση του σταυρού προτίμησης. Η επαναφορά της λίστας. Ή ένα μεικτό σύστημα που θα συνδυάζει λίστα και σταυρό.

Ευκαιρία
Το 2014, που καθιερώθηκε το κυνήγι του σταυρού σε όλη επικράτεια, ανώτατες κυβερνητικές πηγές έλεγαν πως εξασφαλίζει πιο άμεση αντιπροσώπευση και ανανέωση στην επετηρίδα των υποψηφίων με πρόσωπα από την κοινωνία, όχι από κομματικούς μηχανισμούς. Σε απλά ελληνικά, ο αρχηγός γλίτωνε το πρέσινγκ από τα στελέχη του για μια θέση «σε καλή σειρά» στην ευρωλίστα. Δύο εκλογικές αναμετρήσεις αργότερα όλοι ξέρουμε ότι εκλέγονται κυρίως σελέμπριτις, εκείνοι που έχουν την οικονομική δυνατότητα να κάνουν καμπάνια σε ολόκληρη τη χώρα και όσοι έχουν πρόσβαση στα τηλεπλατό. Παρ’ όλα αυτά, η επαναφορά της λίστας δύσκολα μπορεί να δικαιολογηθεί, μιας και η επιχειρηματολογία υπέρ του σταυρού έχει στον πυρήνα της το δικαίωμα επιλογής των εκλογέων. Οποιο σενάριο και να επικρατήσει πάντως, δεν προβλέπεται πολιτικός τζόγος, εφόσον δεν απαιτείται αυξημένη πλειοψηφία. Ακόμη κι αν το ψηφίσει μόνο η συμπολίτευση, θα ισχύσει από τις επόμενες ευρωκάλπες. Επομένως, είναι μια ευκαιρία για την κυβέρνηση να δείξει την ουσιαστική μεταρρυθμιστική διάθεση που δεν έδειξε στον εκλογικό νόμο ή την ψήφο των αποδήμων.