Ηγέτες που κυβερνούν με ατιμωρησία

Την παρατηρούμε όλο και πιο συχνά: την προθυμία πολιτικών ηγετών όχι μόνο να παραβούν τον νόμο, αλλά και να πανηγυρίσουν επειδή το κάνουν – ένα μοιραίο βήμα προς την αντικατάσταση της δημοκρατίας με απολυταρχικό τρόμο. Το βλέπουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα αγνοεί επιδεικτικά το Σύνταγμα και επιτρέπει στον Τραμπ να διαφύγει την παραπομπή. Ομως το φαινόμενο δεν περιορίζεται στις ΗΠΑ. Αρκετές ισχυρές κυβερνήσεις φορούν πια την παρανομία ως τίτλο τιμής.

Στη Βραζιλία ξεσηκώνεται οργή εναντίον των ιθαγενών, των πολιτικών της αντιπολίτευσης και των δημοσιογράφων από τα υψηλότερα κλιμάκια της κυβέρνησης. Ο Ζαρ Μπολσονάρο κέρδισε την προεδρία με τη βοήθεια δικαστικού πραξικοπήματος, φωτογραφήθηκε αγκαλιά με δύο υπόπτους για τη δολοφονία της αριστερής πολιτικού Μαριέλ Φράνκο και ζήτησε να σταματήσουν οι έρευνες για διαφθορά εις βάρος του γιου του Φλάβιο, που κατηγορείται μεταξύ άλλων ότι διατηρούσε στενούς δεσμούς με την παραστρατιωτική συμμορία που τη σκότωσε.

Στην Ινδία, ο πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι, αφού πείστηκε ότι η φημολογούμενη σχέση του με τις σφαγές του 2002 στο Γκουτζαράτ δεν αποτελεί πια πλήγμα για το όνομά του, βάζει τα θεμέλια για έναν σκληρό εθνο-σοσιαλισμό. Ο νέος του νόμος περί υπηκοότητας αρνείται επίτηδες το δικαίωμα στους μουσουλμάνους και αφήνει εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς υπηκοότητα. Οσοι διαμαρτύρονται δέχονται βίαιες επιθέσεις από την αστυνομία.

Στις Φιλιππίνες ο πρόεδρος Ροντρίγκο Ντουτέρτε περηφανεύεται πως όταν ήταν δήμαρχος του Νταβάο γυρνούσε με τη μηχανή του και πυροβολούσε όσους θεωρούσε ύποπτους για τέλεση εγκλημάτων. Τώρα στην προεδρία έχει μετατρέψει την αστυνομία σε ένα τεράστιο εκτελεστικό απόσπασμα, ενώ πληθαίνουν οι δολοφονίες πολιτικών του αντιπάλων. Και η λίστα συνεχίζεται: Σαουδική Αραβία, Ρωσία, Τουρκία, Κίνα, Πολωνία, Βενεζουέλα. Ολα αυτά είναι πειράματα απολυταρχισμού. Το σκοτάδι αρχίζει και πυκνώνει.