Παιδιά στο έλεος της τύχης τους

Ολο και πιο συχνά έρχονται στη δημοσιότητα περιστατικά βίας που αφορούν παιδιά και νέους ανθρώπους, στη θέση του θύματος και του θύτη. Η περίπτωση των παιδιών του επαγγελματικού λυκείου που καταφέρονταν εναντίον της καθηγήτριάς τους συζητήθηκε πολύ και το βίντεο έπαιξε σε δεκάδες αναμεταδόσεις στην τηλεόραση. Μια από τις πιο πρόσφατες υποθέσεις βίας είναι παιδική. Πρόκειται για την περίπτωση της 8χρονης που εξαναγκάστηκε δυο φορές από συμμαθητές της να γλείψει μια από τις τουαλέτες του σχολείου, με τους δασκάλους να υποβαθμίζουν το γεγονός, σύμφωνα με τον δικηγόρο της οικογένειας. Τι συνέβη έκτοτε; Το θύμα έχει απομακρυνθεί από το σχολικό περιβάλλον κι είναι τραυματισμένο ψυχολογικά. Στο σχολείο γίνεται ΕΔΕ. Τα παιδιά που φέρονται ως θύτες του περιστατικού είναι στο σχολείο και στο σπίτι κανονικά. Η αντίδραση της πολιτείας κάθε φορά που ένα περιστατικό βίας γίνεται γνωστό, είναι να βγάζει μια ανακοίνωση μηδενικής ανοχής.

Κι όμως ποτέ δεν αλλάζει τίποτα και τα παιδιά αφήνονται στο έλεος της τύχης τους, δηλαδή στις οικογένειές τους. Τα τυχερά θα λάβουν φροντίδα και στήριξη. Διότι φροντίδα χρειάζονται και οι θύτες, προκειμένου να εντοπιστεί η πηγή της συμπεριφοράς τους. Τα άτυχα θα αφεθούν σε εκείνες τις οικογένειες που υποβαθμίζουν τα περιστατικά, που καμαρώνουν τα παιδιά τους και θεωρούν ότι είναι πολύ τέλεια για να ζουν με τους ίδιους κανόνες με τους υπόλοιπους συνανθρώπους τους ή που τα τιμωρούν με την ίδια βία που τελικά αυτά αντιγράφουν. Υπάρχει καμιά διαδικασία για να διαπιστωθεί αν το περιβάλλον στο οποίο ζουν τα βίαια παιδιά είναι κατάλληλο γι’ αυτά; Είναι υποχρεωτική η παρακολούθησή τους από εξειδικευμένο γιατρό; Ή μήπως είναι πιο σημαντικό να ανήκουν τα παιδιά στους γονείς τους, με κάθε κόστος; Μήπως προτιμάμε την υποκρισία;

Παρομοίως θέμα τύχης είναι το μέλλον των σχολείων στα οποία λαμβάνουν χώρα τέτοια επεισόδια. Κι ο κρίσιμος δείκτης είναι πάντοτε τα δημόσια σχολεία, που αφορούν την πλειοψηφία και τα πιο ευάλωτα κομμάτια της κοινωνίας και θα έπρεπε να είναι καθρέφτης της πολιτείας διαπλάθοντας τους μελλοντικούς πολίτες της. Δεν χρειάζονται ανακοινώσεις, χρειάζονται διαδικασίες θεσμοθετημένες, έλεγχοι και αυστηρές, εξειδικευμένες διαδικασίες γιατί δεν υπάρχουν παιδάκια τέρατα, υπάρχουν παιδιά που παρατηρούν και αντιγράφουν συμπεριφορές, δυναμικές σχέσεων και κοινωνικά περιβάλλοντα.