Οχι δάκρυα {LF}για τη Βρετανία

Λίγες ώρες πριν η Βρετανία πάψει να είναι μέλος της ΕΕ, ο Κέιρ Στάρμερ, επικρατέστερος διάδοχος του Τζέρεμι Κόρμπιν στην αρχηγία των Εργατικών, υποσχέθηκε ότι ως πρωθυπουργός θα επαναφέρει το δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης για τους 3,5 εκατομμύρια κατοίκους του Ηνωμένου Βασιλείου με ευρωπαϊκή ιθαγένεια. Είναι αμφίβολο αν ο Στάρμερ εκλεγεί πρωθυπουργός, ενώ οι επόμενες εκλογές είναι προγραμματισμένες για το 2024. Το ζήτημα της μετανάστευσης υπήρξε επίσης καθοριστικός παράγοντας για τους ψηφοφόρους του Brexit ώστε ένας πρωθυπουργός απλώς να τον αγνοήσει.

Παρ’ όλα αυτά, η δήλωση του Στάρμερ προεικονίζει ένα μοτίβο που θα δούμε να κυριαρχεί στην επόμενη περίοδο. Η αποχώρηση από την ΕΕ απαλλάσσει τους πολιτικούς που προωθούν τον συμβιβασμό στη διαπραγμάτευση από το στίγμα της σύγκρουσης με τη λαϊκή ετυμηγορία του 2016. Το επιχείρημα ότι σταματούν την έξοδο από την ΕΕ δεν μπορεί να ισχύει σε μια χώρα που δεν είναι πια μέλος της. Είναι παράδοξο, αλλά το ημιτελές Brexit ήταν το ισχυρότερο εμπόδιο για όσους επιδικώκουν μια κοντινή σχέση με την ΕΕ μετά το δημοψήφισμα. Η ίδια συνθήκη ισχύει και για τον Μπόρις Τζόνσον, εφόσον βέβαια επιλέξει τον συμβιβασμό (όπως δηλαδή έκανε με τους όρους εξόδου).

Σήμερα όλοι οι αντίπαλοι του Brexit είναι λυπημένοι: η Ευρωπαϊκή Ενωση, οι κάτοικοι της Βρετανίας με ευρωπαϊκή ιθαγένεια, οι Βρετανοί που επιλέγουν το Remain. Ισως όμως να πρέπει να κρατήσουν τα δάκρυά τους μέχρι να τελειώσει και το δεύτερο ημίχρονο του Brexit που μόλις άρχισε.