Η ιδιωτικοποίηση του πρωταθλήματος

Ακούω από διάφορους μεγαλόσχημους πολιτικούς αναλυτές, που έχουν κάθε δικαίωμα να μισούν το ελληνικό ποδόσφαιρο, όχι όμως και να κοροϊδεύουν τον κόσμο αντί να τον ενημερώνουν, ότι η κυβέρνηση «έμπλεξε με τα πίτουρα και καλά να πάθει», ότι «πρέπει απλά να κάνει ό,τι η Θάτσερ» κ.λπ. Δεν είναι ακριβώς έτσι.

Την τελευταία μελέτη για το ποδόσφαιρο την έκανε το 2013 το ΙΟΒΕ. Το ΙΟΒΕ αναφέρει πως τότε, εν μέσω κρίσης, «σχεδόν 2,3 δισ. ευρώ Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος προκύπτουν ως αποτέλεσμα της τελικής ζήτησης για υπηρεσίες που προσφέρονται από τις ελληνικές ΠΑΕ και τη Σούπερ Λίγκα». Τη σεζόν 2012-13 «σχεδόν 550 εκατ. ευρώ ήταν τα άμεσα και έμμεσα έσοδα του ελληνικού κράτους από φόρους και εργοδοτικές εισφορές και από δραστηριότητες που συνδέονται με τη Σούπερ Λίγκα, ενώ σε όρους απασχόλησης, η επίδραση εκτιμάται σε περισσότερες από 30 χιλιάδες θέσεις εργασίας». Το νούμερο είναι υπερβολικό ίσως, αλλά σε αυτό συνυπολογίζονται αστυνομικοί, γιατροί, νοσοκόμοι, εργαζόμενοι σε εταιρείες αθλητικού υλικού, υπάλληλοι γηπέδων, αθλητικογράφοι κ.λπ. «Συνολικά, σχεδόν 2,3 δισ. ευρώ Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (περίπου το 1,2% του ΑΕΠ) προκύπτουν ως αποτέλεσμα της τελικής ζήτησης για υπηρεσίες που προσφέρονται από τις ελληνικές ΠΑΕ, γεγονός που κάνει το ποδόσφαιρο μια από τις μεγαλύτερες «βιομηχανίες της χώρας» αναφέρεται στη μελέτη. Δεν το λέω εγώ: το έλεγε τότε το ΙΟΒΕ. Πίτουρα που να βγάζουν τόσα λεφτά δεν ξέρω.

Εχει προβλήματα ο χώρος; Φυσικά και έχει. Το ποδόσφαιρό μας σήμερα χαρακτηρίζεται από θεσμική αναξιοπιστία: τη μεγαλώνουν δυστυχώς και οι κατά καιρούς παρεμβάσεις του κράτους – όπως η τελευταία η οποία έγινε σε συνθήκες πανικού. Το αστείο στην τελευταία αυτή ιστορία είναι ότι η κυβέρνηση λειτούργησε υποτίθεται πυροσβεστικά, ενώ καμία πραγματική φωτιά δεν είχε ανάψει: ούτε απόφαση υποβιβασμού ομάδων υπήρχε, ούτε πρόβλημα στη λειτουργία του πρωταθλήματος υπάρχει πριν βγει μια τέτοια. Το είδος του πανικού απλά έδειξε ότι η κυβέρνηση δεν θέλει να ανοίξει μέτωπα με έναν συγκεκριμένο επιχειρηματία: τίποτα άλλο. Αν είχαμε μια ανάλογη φωτογραφική ρύθμιση για μια άλλη επιχειρηματική δραστηριότητα νομίζω κανείς δεν θα τολμούσε να πει ότι η κυβέρνηση έμπλεξε με πίτουρα.

Η κυβέρνηση φανερά δεν ξέρει τι να κάνει γιατί εκτιμά ότι βρίσκεται στο κέντρο ενός επιχειρηματικού πολέμου κ.λπ. κ.λπ. Δεν συμβαίνει τίποτα τέτοιο. Ακόμα κι αν επιχειρηματικοί πόλεμοι υπάρχουν, το πρόβλημα του ποδοσφαίρου δεν είναι αυτοί: είναι ότι η θεσμική ανυποληψία γιγαντώνεται από την απόλυτη απουσία ελέγχου, που είναι το μόνο πράγμα που οφείλει να κάνει ένα σοβαρό κράτος. Πώς όμως να ελέγξεις, όταν πανικοβάλλεσαι στην ιδέα ότι ένας έλεγχος μπορεί να δυσαρεστήσει τους φίλους σου; Νομίζω δεν γίνεται.

Η κυβέρνηση (και η αντιπολίτευση) λένε ότι για όλα φταίνε οι κακοί παράγοντες κ.λπ. Αν είναι έτσι ο Πρωθυπουργός αντί να μπερδεύει τον κ. Γεραπετρίτη με πράγματα που αμφιβάλλω αν γνωρίζει, δεν έχει παρά να τον λήξει τον επιχειρηματικό πόλεμο και μάλιστα με τον απλούστερο νεοφιλελεύθερο τρόπο: ας αποφασίσει να το ιδιωτικοποιήσει το πρωτάθλημα – ας το δει όπως την επένδυση στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης π.χ. Ας το δώσει σε έναν επιχειρηματία – στο όνομα της κοινωνικής συνοχής.

Δεκατέσσερις ομάδες υπάρχουν στη Σούπερ Λίγκα: αν κάποιος αγοράσει δέκα, έχοντας ανάμεσα στα αποκτήματά του όλες τις ιστορικές, θα γίνει ένα πρωτάθλημα χωρίς κανένα πρόβλημα. Κάθε πόλεμος επιχειρηματιών σταματάει αφού θα υπάρχει μόνο ένας ιδιοκτήτης. Δεν θα υπάρχει βία, κανείς δεν θα διεκδικεί σοβαρά το πρωτάθλημα, δεν χρειάζεται κανείς να ελέγχει την ΕΠΟ (τι να την κάνει;) ή να ασχολείται με διαιτητές. Ολα τα ματς μπορεί να λήγουν 5-3, 6-2, 3-4 κ.λπ. κι ο κόσμος να χαίρεται μπάλα. Με 200 – 230 εκατ. ευρώ (όχι ντούκου) ένας καλός επιχειρηματίας, χάρη σε μια κυβέρνηση που δεν έχει πρόβλημα με την πολυϊδιοκτησία, μπορεί να τα καταφέρει. Τα λεφτά της επένδυσης μπορεί να βγουν γρήγορα χάρη στο Στοίχημα – ο ΟΠΑΠ πρόβλημα δεν μοιάζει να έχει. Και δεν χρειάζεται να ταλαιπωρούμε κανένα Γεραπετρίτη, κανένα Νικολαΐδη και κανένα Πέτσα: η κοινωνική συνοχή θα είναι εξασφαλισμένη, όσο και η ανάπτυξη. Και είναι ευκολότερο αυτό από το να εξηγήσεις στη FIFA/UEFA γιατί στην Ελλάδα οι νόμοι δεν πρέπει να τηρούνται, όταν πρέπει να τιμωρηθούν ιστορικές ομάδες…