Πόσο κοστίζει ένας νόμος;

Θα προσπαθήσω να δημιουργήσω έναν μικρό προβληματισμό για την ιστορία της εβδομάδας, δηλαδή το πόρισμα της Επιτροπής Επαγγελματικού Αθλητισμού για τη σχέση του ΠΑΟΚ με την Ξάνθη και τη συνακόλουθη παρέμβαση της κυβέρνησης, ώστε να αλλάξουν οι ποινές για τις διαπιστωμένες παρανομίες. Οι λεπτομέρειες της ιστορίας είναι γνωστές. Οι δυο ομάδες κατηγορήθηκαν ότι έχουν τον ίδιο ιδιοκτήτη έπειτα από σχετική καταγγελία του Ολυμπιακού και η ΕΕΑ, αφού ερεύνησε τα σχετικά έγραφα (εμβάσματα, μετοχολόγια, διαδρομή χρήματος μέσω κυπριακών εταιριών κ.λπ.) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι έχουν τον ίδιο ιδιοκτήτη. Για να μην υποβιβαστούν οι ομάδες η κυβέρνηση παρενέβη και με μια νομοθετική τροπολογία που ψηφίστηκε την περασμένη Τετάρτη άλλαξε τις διατάξεις ενός νόμου, που είναι σε ισχύ είκοσι χρόνια. Με απλά λόγια αποφάσισε να γίνει ρεζίλι για να σώσει δυο ομάδες που με βάση την ΕΕΑ, δηλαδή ένα κρατικό εποπτικό όργανο, παρανόμησαν. Η ερώτηση είναι γιατί το έκανε.

Δικαιολογίες
Υπάρχει η γνωστή εξήγηση που επικαλέστηκε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας, όταν σε μια αληθινά θλιβερή εμφάνισή του την περασμένη Τρίτη προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα προκαλώντας χαμόγελα. «Την ώρα που η χώρα κάνει το άλμα προς τα εμπρός ξεπερνώντας διχαστικά διλήμματα του παρελθόντος, δεν έχει την πολυτέλεια να διχάζεται με αφορμή το ποδόσφαιρο. Ιδίως σε τόσο κρίσιμες στιγμές για τα εθνικά μας θέματα. Η κυβέρνηση σέβεται το αυτοδιοίκητο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Δεν θα επιτρέψει, όμως, ένα θέμα του ποδοσφαίρου να θέσει σε κίνδυνο την κοινωνική συνοχή που τόσο δοκιμάστηκε στα χρόνια της κρίσης» είπε. Με απλά λόγια ο Πέτσας ισχυρίζεται ότι επειδή υπάρχει ένταση με την Τουρκία, πρέπει να καταργηθεί κάθε νόμος που θα ξεσηκώσει αντιδράσεις διότι προηγήθηκαν τα χρόνια της κρίσης στα οποία αντιδράσεις είχαμε πολλές: το ακούς κι αναρωτιέσαι αν αυτός είναι εκπρόσωπος κυβέρνησης ή κάποιος που βγάζει το ψωμί του δίνοντας παραστάσεις «stand up comedy». Αν μια κυβέρνηση, που θέλει να αποκαλείται μεταρρυθμιστική, σκέφτεται έτσι τότε αλίμονο στον κόσμο που την ψήφισε! Ο εξευτελισμός του κράτους δικαίου, δηλαδή των νόμων, δεν δικαιολογείται γιατί περάσαμε χρόνια κρίσης, ούτε ο σεβασμός των νόμων μπορεί να εξαρτάται από ψιλοφασαρίες που κάνουν χούλιγκαν. Ολο αυτό ακούγεται πιο πολύ σαν φτηνή δικαιολογία για ό,τι η κυβέρνηση έκανε παρά σαν εξήγηση των όσων αποφάσισε.

Κόστος
Η λογική του «παρεμβαίνω για να μην μπει σε κίνδυνο η κοινωνική συνοχή» είναι πολύ κοντά σε μια άλλη λογική: τη λογική του πολιτικού κόστους. Το κοινό στις δυο αυτές λογικές είναι ο φόβος πως αν ένας νόμος εφαρμοστεί και επιβληθεί η προβλεπόμενη από τον νόμο ποινή σε μια ΠΑΕ που παρανόμησε (με βάση το πόρισμα της ΕΕΑ, όχι μια δημοσιογραφική εκτίμηση…) θα υπάρξουν αντιδράσεις, που θα προκαλέσουν κακό στην κυβέρνηση, δηλαδή θα στοιχίσουν ψήφους. Εκ πείρας σας λέω ότι πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες μπούρδες που κυκλοφορούν στην Ελλάδα χρόνια τώρα. Σε εθνικές εκλογές (οι δημοτικές είναι άλλο πράγμα…) ποτέ καμία κυβέρνηση δεν σώθηκε γιατί βοήθησε μια ομάδα να φτάσει στον όποιο στόχο της και ποτέ καμία κυβέρνηση δεν πλήρωσε υπερβολικά την εφαρμογή του νόμου. Αν υπήρχε δύναμη του «λαού» του ΠΑΟΚ θα κέρδιζε περίπατο τη Θεσσαλονίκη ο ΣΥΡΙΖΑ, βουλευτές του οποίου, όπως ο Κώστας Ζουράρις, υποστήριζαν ανοιχτά ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε ένα πρωτάθλημα στον ΠΑΟΚ». Θα ήταν επίσης ακόμα Θεσσαλονικάρχης ο Ευάγγελος Βενιζέλος: ποτέ πολιτικός δεν πρόσεξε μια ομάδα όσο αυτός τον ΠΑΟΚ κι από διάφορες θέσεις. Οποιος νομίζει ότι η προστασία ή η ευεργεσία μιας ομάδας φέρνει (ή στοιχίζει ψήφους) σφάλει. Διότι κάθε φορά που μια κυβέρνηση κάποιον ευνοεί, κάποιος άλλος τα βάζει μαζί της και ζητάει να τη «μαυρίσουν» – και το ανάποδο. Ακόμα και οι οργανωμένοι, ελάχιστη δύναμη έχουν. Πρώτα πρώτα είναι αριθμητικά πολλοί λίγοι. Κι έπειτα για κάθε Θύρα 4 υπάρχει ένας Σούπερ 3 που μπορεί κι αυτός να επηρεάζει τα μέλη του υπέρ ή κατά μιας κυβέρνησης.

Μήπως
Είναι τόσο φανερά και τόσο γνωστά όλα αυτά, που κάνουν την παρέμβαση της κυβέρνησης και την απόφασή της να νομοθετήσει αλα καρτ εντελώς ακατανόητη – όταν μάλιστα απέναντί της έχει τη γνωστή λαϊκίστικη αντιπολίτευση που περιφρονεί τον νόμο, αν αυτός στρέφεται εναντίον όποιου θεωρεί μέρος της εκλογικής του πελατείας: αν η κυβέρνηση τα έκανε θάλασσα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κράτησε ούτε τα προσχήματα, θεωρώντας πρόβλημα όχι τη διαπιστωμένη παρανομία, αλλά την επιτροπή που τη διαπίστωσε. Μόνο που αυτή η έλλειψη διάθεσης της κυβέρνησης να διαφοροποιηθεί από την αντιπολίτευση γεννά μια υποψία που ίσως τελικά δικαιολογεί όλα αυτά τα κωμικά που είδαμε αυτή την εβδομάδα. Μήπως η κοινή απροθυμία των δυο κομμάτων να δείξουν τον σεβασμό στον νόμο (δηλαδή στο κράτος δικαίου) βασίζεται σε κοινές εξαρτήσεις; Μήπως τελικά με τον τρόπο τους εξυπηρετούν τους χρηματοδότες τους και τους χρηματοδότες των βουλευτών τους και τίποτα άλλο; Μήπως πίσω από την υπέρ της κοινωνικής συνοχής ρητορική και την υπέρ του λαού του ΠΑΟΚ αντιπολίτευση, κρύβεται απλά μια στενότατη σχέση με επιχειρηματίες που εκτός από ομάδες αγοράζουν και βουλευτές και κόμματα;

Τεμενάδες
Η πολιτική είναι ακριβό σπορ – όπως και το ποδόσφαιρο. Η διαφορά είναι ότι δεν μπορείς να κάνεις καλή διαχείριση στα οικονομικά ενός κόμματος και να το βοηθήσεις να έχει καθαρή θέση. Επίσης ένα κόμμα δεν ελέγχεται από καμία ΕΕΑ, δεν χρειάζεται άδεια συμμετοχής σε κανένα πρωτάθλημα και δεν έχει μετοχολόγιο: όλα αυτά δυστυχώς με οδηγούν στην υποψία ότι η εξαγορά του είναι ακόμα πιο εύκολη από μιας ΠΑΕ! Κάποιος που έχει το θράσος να είναι ιδιοκτήτης δυο ομάδων (χωρίς να φοβάται τις συνέπειες του νόμου, ακριβώς γιατί γνωρίζει πως αν χρειαστεί θα του τον αλλάξουν…) γιατί να μην είναι «μέτοχος» σε δυο κόμματα αναλαμβάνοντας τη χρηματοδότηση βουλευτών, δημάρχων, υπουργών, υφυπουργών δημάρχων κ.λπ. κ.λπ.; Εγώ λέω ότι τα λεφτά του θα τα δεχτούν με χαρά. Ισως, μάλιστα, αν τους φέρει για χορηγό και κανένα ανιψιό του, να του κάνουν και τεμενάδες.

Ταμείο
Εχω μια υποψία και δεν μπορώ να την κρύψω: ούτε την κυβέρνηση, ούτε την αντιπολίτευση δεν την ένοιαξε ποτέ ο «λαός» του ΠΑΟΚ – οι οπαδοί του ΠΑΟΚ ψηφίζουν με άλλα κριτήρια κι όχι με ποδοσφαιρικά κι αυτό ισχύει για τους «λαούς» όλων των ομάδων. Το ενδιαφέρον τους έχει να κάνει με το ταμείο καθώς μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, ως γνωστόν, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Και όπως λέει κι ο Πέτσας δοκιμαστήκαμε στα χρόνια της κρίσης: κυρίως το ταμείο…