Ράπισμα στη λογική

Εχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι βουλευτές μας είναι πλέον πλήρως συμφιλιωμένοι με την ιδέα ότι απευθύνονται σε ένα εκλογικό σώμα «απαλλαγμένο από τις συμφορές της νοημοσύνης» (για να μνημονεύσουμε ακόμη μία φορά τους αθάνατους Μόντι Πάιθον). Θα αρκούσε ως απόδειξη και μόνο το γεγονός ότι οι ίδιοι βρίσκονται εντός Βουλής και όχι εκτός, αλλά δεν κουράζονται επιπροσθέτως και να μας το υπενθυμίζουν με δηλώσεις που προορίζονται να εγγραφούν στα κατάστιχα της νεοελληνικής φαρσοκωμωδίας, ενώ εκείνοι (και το εκλογικό σώμα επίσης) τις εκλαμβάνουν ως την προσωπική τους σημαντική συμβολή στην τέχνη του νεοελληνικού δράματος.

Ετσι τις προάλλες ο κ. Σωκράτης Βαρδάκης, παλαίμαχος συνδικαλιστής (έχει και αυτό τη σημασία του, διότι ξέρει πότε και πώς θα «τσιμπήσει» το target group του), βουλευτής Ηρακλείου του ΣΥΡΙΖΑ από το 2015, δήλωσε στην Ολομέλεια του κοινοβουλίου μας πως η δημοκρατία δέχεται ένα «ισχυρό ράπισμα» με την ψήφιση του νέου εκλογικού νόμου.

Να σας πω τη μαύρη αλήθεια, σε σύγκριση με μια ολομέλεια όπου μέχρι πρότινος αντιλαλούσαν μέρα παρά μέρα οι καταγγελίες για «πραξικόπημα» από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη (προσωπικά, βολεμένος στα πίσω έδρανα, στοιχημάτιζα με άλλους καλούς συναδέλφους πόσες φορές θα επαναλάβει τη λέξη στην ομιλία του και, καθώς συνήθως πλειοδοτούσα, έβγαινα και κερδισμένος), ένα χαστούκι στη δημοκρατία, έστω και ισχυρό, δεν ακούγεται και τόσο αμετροεπές. Είναι όμως ράπισμα στη δημοκρατία ή είναι ράπισμα στη λογική; Αξίζει να κοντοσταθούμε εδώ λίγο παραπάνω.

Ως γνωστόν, ο εκλογικός νόμος που πέρασε πρόσφατα με 163 ψήφους (τουτέστιν, θα ισχύσει από τις μεθεπόμενες εκλογές και όχι από τις επόμενες) δεν είναι παρά μια ήπια παραλλαγή, επί το αναλογικότερον, του παλαιότερου Νόμου Παυλόπουλου με το τρισκατάρατο μπόνους των 50 εδρών· το μεν μπόνους μειώνεται, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει, ως ενίσχυση στο πρώτο κόμμα και στη διαβόητη κυβερνησιμότητα. Δεν αποτελεί μυστικό εξάλλου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πάντοτε επί της αρχής υπέρ της απλής και άδολης αναλογικής, έως εκείνη την επάρατη νύχτα, θυμάστε – ευθύς μετά τις πρώτες εκλογές του 2015 – που τράκαρε στην Εθνική Οδό, με συνέπεια ένα σχεδόν τετραετές κενό μνήμης – «απλή αναλογική, εγώ, πότε;» -, από το οποίο θεραπεύτηκε χρόνια αργότερα, όταν διαπίστωσε ότι στην εκλογική αναμέτρηση του 2019 θα έρθει δεύτερος και το μπόνους θα καταλήξει σε άλλη αγκαλιά. Βαρετό να το λέμε και να το ξαναλέμε, αλλά χωρίς την ενισχυμένη αναλογική του Παυλόπουλου, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κυβερνούσε ούτε μία μέρα.

Ακόμη πιο ισχυρό ράπισμα στη λογική θέλησε να επιφέρει ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ήδη από το καλοκαίρι του 2016, όταν ταλανιζόταν από ακραία εξομολογητική διάθεση στην τηλεοπτική εκπομπή «Ενικός» του Νίκου Χατζηνικολάου. Εκεί επιβεβαίωσε τη μόνιμη δέσμευση του ΚΚΕ με το σύστημα της απλής και άδολης αναλογικής, αλλά διευκρίνισε και πως – όταν, εάν και όποτε – πάρει την εξουσία, θα καταργήσει τα κόμματα αστικού τύπου που τόσο μπερδεύουν τον λαό μας και οι βουλευτές με ενιαίο ψηφοδέλτιο θα εκλέγονται απευθείας από τους «τόπους δουλειάς». Απλή και άδολη αναλογική σε συνδυασμό με μόνιμη κατάργηση των εκλογών είναι ένα σύστημα που παγκοσμίως, από όσο γνωρίζουμε, έχει δοκιμαστεί μονάχα σε βραδιές stand up comedy.

Οι επόμενες εκλογές, όπως είπαμε, θα διεξαχθούν με ένα σύστημα, αν όχι απλής και άδολης αναλογικής, ό,τι πιο πλησίον. Ετσι θα μας δοθεί η ευκαιρία να απολαύσουμε τα αγαθά από μια διαδικασία που σέβεται καθεμιά ψήφο χωριστά και κυρίως το δικαίωμα των μικρών κομμάτων να εκβιάζουν τα μεγάλα επί ποινή ακυβερνησίας. Αλληλούια.