Ολες {LF}οι ισοπαλίες {LF}δεν είναι ίδιες

Παράξενη μοιρασιά. Μια ισοπαλία που δεν ζυγίζει το ίδιο για την ΑΕΚ και τον Ολυμπιακό.

Οι γηπεδούχοι πήραν κάτι παραπάνω από ό,τι άξιζαν σε σχέση με τη συνολική εικόνα τους. Οι φιλοξενούμενοι φεύγουν από το Μαρούσι με την απογοήτευση πως για πολλοστή φορά σε αυτό το γήπεδο κλώτσησαν μια ευκαιρία. Οπως πέρυσι με εκείνη τη χαμένη ευκαιρία του Φετφατζίδη στο φινάλε. Οπως σε εκείνον τον ημιτελικό Κυπέλλου του ’17 και την κεφαλιά του Καρντόσο που «πάγωσε» την εικόνα στο δοκάρι.

Η ισοπαλία δεν είναι κακή, όταν είσαι κακός. Οπως στο δεύτερο ημίχρονο με τον Παναθηναϊκό στο ίδιο γήπεδο τέλη Σεπτεμβρίου. Η ισοπαλία όμως μυρίζει σαν… ήττα όταν ένα ματς το ελέγχεις απόλυτα και απλά δεν βρίσκεις τρόπο να το ξεκλειδώσεις. Ο Ολυμπιακός πήρε έναν βαθμό, αλλά άφησε δύο στο Μαρούσι. Και μιας και το ελληνικό πρωτάθλημα δεν είναι ακριβώς πεδίο για μεγάλες συγκινήσεις; Λογικά απόψε αφήνει και την πρώτη θέση του βαθμολογικού πίνακα.

Του συνέβη ξανά στα τέλη Δεκεμβρίου. Εκεί όμως ήταν μάλλον υποχρεωτικό, σε ένα «μπλόκο» στον Βόλο που μέσα σε ένα απόγευμα σαν να έβγαλε στη φόρα όλα εκείνα τα… μυστήρια της εποχής της «Εξυγίανσης». Το χθεσινό είναι διαφορετικό. Οι Ερυθρόλευκοι είναι η καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος. Το ξέρουμε. Το ξέρουν και εκείνοι ότι το ξέρουμε. «Καλύτερος» όμως δεν συνεπάγεται αυτόματα και κάποιος τίτλος. «Καλύτερος» σημαίνει… υποχρεωμένος να το επιβεβαιώνεις σε κάθε ευκαιρία. Και χθες ήταν μια τέτοια ευκαιρία. Απέναντι σε έναν αντίπαλο που εν πολλοίς εξήγησε γιατί φέτος δεν μπόρεσε ποτέ να μπει στην κουβέντα του τίτλου.

Στο τέλος έχει πλέι οφ. Και έτσι όπως κυλά, τις αποφάσεις θα τις πάρουν λεπτομέρειες. Ο Ολυμπιακός λογικά θα ξαναπάει δύο φορές στο ΟΑΚΑ. Μια για την ΑΕΚ και μια για τον Παναθηναϊκό. Τότε δεν θα υπάρχουν άλλες ευκαιρίες.

ΥΓ. Ο Κόμπι δεν θα φύγει ποτέ. Γιατί οι θρύλοι δεν φεύγουν ποτέ. Δυστυχώς όμως δεν θα φύγει ποτέ από το μυαλό και η χθεσινή ανείπωτη τραγωδία που σόκαρε την παγκόσμια κοινότητα. RIP Κόμπι.