Ταχύρρυθμα μαθήματα ηθικής

Πώς προέκυψε αυτό; Είναι ό,τι απέμεινε από τον οργισμένο αντιμνημονιακό λόγο που κατακάθισε πλέον, ως συνείδηση, στη δημόσια συζήτηση; Είναι η αναδίπλωση μιας κοινωνίας που υψώνει τη γροθιά αλλά συγχρόνως έχει και την ανησυχία μήπως με την κίνηση σηκωθεί το ρούχο και φανεί το εσώρουχο; Είναι ο φόβος που φυλάει τα έρημα; Μοιάζει πάντως σαν εκείνα τα παλιά ηλεκτρονικά παιχνίδια με κάτι κορδωμένα σκουλήκια που πετάγονταν από τρύπες και έπρεπε, με ένα εικονικό σφυράκι, να τα τσακίσουμε. Ετσι μου φαίνεται ότι πετάγονται τα δάχτυλα στο Διαδίκτυο, τα ΜΜΕ, τα τηλεοπτικά προγράμματα, την τέχνη, ακόμη και τις συναναστροφές μου. Για να κουνηθούν αυστηρά κάτω από τη μύτη μου και να με διδάξουν ηθική. Να μου βγάλουν το μάτι καθώς μου δείχνουν ότι από εδώ είναι το καλό, από εκεί το κακό. Γιατί; Διότι έτσι ορίζει το διακινούμενο δόγμα… Με το μαλακό, παιδιά. Ο Ηρακλής πιο χαλαρός ήταν στον δρόμο της Αρετής και της Κακίας. Και εδώ που τα λέμε, όχι και εντελώς σίγουρος από την αρχή.

Εντάξει, τώρα που το σκέφτομαι, διεθνές είναι το φαινόμενο. Δεν μου κούνησε εμένα η Γκρέτα το δάχτυλο για να μου πει πως δεν θα με συγχωρέσει; Γιατί άραγε; Επειδή, προφανώς, ξεχνάω να κλείσω τη βρύση όταν πλένω τα δόντια μου ή βαριέμαι να σβήσω το φως της κουζίνας. Δηλαδή, δεν φτάνει που θα τα πληρώσω στην ΕΥΔΑΠ και τη ΔΕΗ, θα καώ και στην κόλαση της Τούνμπεργκ. Ε, θα το ρισκάρω. Εδώ ρισκάραμε άλλες κολάσεις επειδή υπερβήκαμε τους «θρησκευτικούς» διαχωρισμούς ανάμεσα στο καλό και το κακό, τη συνθήκη του αμαρτήματος και της συγχώρεσης.

Θρησκείες, νέες θρησκείες. Που ορίζουν το ηθικό και το ανήθικο με τρόπο απόλυτο και φανατικό. Με μίσος που δεν κρύβεται για πολύ πίσω από το ήρεμο τάχα χαμόγελο του βιγκανιστή, του ακτιβιστή, του whatever. Σαν εκείνη τη φίλη που έμεινε για λίγες ημέρες στο σπίτι μου. «Δεν είναι ηθικό αυτό που κάνεις» μου έλεγε κάθε τρεις και λίγο. Δεν είναι ηθικό να τρώω κρέας, να πετάξω το φαγητό που χάλασε, να χρησιμοποιώ καλλυντικά που περιέχουν κολλαγόνο διότι δεν ξέρω από πού προέρχεται, να φοράω δερμάτινα παπούτσια και μάλλινα πουλόβερ. Ποιο μάτι ποιου Θεού με βλέπει όταν ξυπνάω από λιγούρες και τρώω σαλάμι στις πέντε το πρωί;

Σέβομαι τη «θρησκεία» του διπλανού μου. Ο καθένας ας «σωθεί» όπως ξέρει και μπορεί. Γίνεται όμως να αφήσει κι εμένα να «σωθώ» με τον δικό μου τρόπο; Να μη μου κάνει κατήχηση; Τόσο οι αφίσες που μου πετάν στα μούτρα ότι δολοφόνησα το έμβρυο που δεν ήθελα να γεννήσω όσο και εκείνες που με δείχνουν ως τον δολοφόνο του χοιρινού που έφαγα χθες στο σουβλάκι μού θυμίζουν κάτι κυρίες με κότσο που έστεκαν ακούνητες στις λαϊκές και πουλούσαν το «Εμπρός». Αντε, καλέ. Εδώ δεν πήγαμε κατηχητικό στα οκτώ, θα μασήσουμε από μεσσιανισμούς τώρα που μεγαλώσαμε;