Οι δυνάστες του αλάθητου

Πόσους δικαστές, πόσους Πάπες χωράει αυτή η χώρα; Πόσο αλάθητο αντέχουμε να καταναλώσουμε;

Η ζωή μας κατάντησε ένα τηλεπαιχνίδι. Οι κάτοχοι του Ιερού Δισκοπότηρου της πομφόλυγας στέκονται απέναντί μας και βαθμολογούν. Τα άλλοτε ντουγάνια της διπλανής πόρτας ανεβαίνουν στο βήμα του πλαστού κόσμου των social media και αυτόκλητα μας διορθώνουν, μας συμβουλεύουν, μας κουνούν το δάκτυλο απειλητικά, μας συνετίζουν. Προσπαθούν να μας επιβάλουν τη δική τους άποψη, το δικό τους γούστο, τους φόβους τους, τον τρόπο ζωής τους.

Πώς να ντυνόμαστε, τι να ακούμε, πού να διασκεδάζουμε, τι να διαβάζουμε, τι να ψηφίζουμε, τι να τρώμε, πώς να ερωτευόμαστε. Οι δυνάστες της καθημερινότητάς μας νιώθουν δυνατοί, αισθάνονται πως κρατούν τον κόσμο στην παλάμη τους. Εχουν αναπτύξει σχέση εξάρτησης με το αφροδισιακό της ψευδοεξουσίας που διαπερνά τις φλέβες τους και ικανοποιεί τα πιο ποταπά ένστικτά τους.

Οποιος διαφωνεί, μαύρο φίδι που τον έφαγε. «Αυτό είναι το σωστό» σου λένε με αυτή την κενή ειρωνεία σερβιρισμένη με τον αριθμό των ακολούθων που σου προκαλεί γέλιο.

Πρόσφερε ένα σκαλοπάτι και θα δεις ενώπιόν σου να ξεπροβάλλει η οίηση.

Κολοσσοί του ναρκισσισμού και του φαρισαϊσμού, αποτελούν δείγματα της αυθεντικής φαιδρότητας. Ανθρωποι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε προστατευμένο περιβάλλον αναρριχήθηκαν πατώντας στις πλάτες συγγενών, φίλων και εραστών και το μεγαλύτερο προσόν τους ήταν το θράσος, διεκδικούν το αλάθητο στην ελλαττωματική Δημοκρατία μας, σερβίροντας μασημένα κλισέ.

Αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως ιππότες της στρογγυλής τραπέζης. Πέταξαν στη λήθη ό,τι τους ενοχλούσε, λάθη και σφάλματα και ντύθηκαν τη στολή των υπερασπιστών της απόλυτης αλήθειας.

Κάποτε ανιματέρ, διασκεδαστές της μουντής ζωής μας, κάναμε το μέγα λάθος να τους υποτιμήσουμε, ξεχνώντας πως ψηλά δεν φτάνεις μόνο πετώντας αλλά και σέρνοντας.

Δικό μας το λάθος, δικός μας και ο λογαριασμός. Θα πληρώνουμε μέχρι να ξοφλήσουμε και το τελευταίο γραμμάτιο. Αν δεν πληρώσεις, δεν μαθαίνεις.