«Αγρια Δύση»

Βρίσκομαι σε τρομερά δύσκολη θέση. Πρέπει να το πω. Κι άλλες φορές το έχω θίξει το θέμα αλλά όσο περνάει ο καιρός γίνεται χειρότερο. Κάθομαι με τις ώρες μπροστά στη φωτεινή οθόνη και φοβάμαι να γράψω μπας και μου ορμήξουνε από παντού.

Μ’ αυτή την πολιτικοκορεκτίλα, να το πω έτσι να ξεσπάσω, αισθάνομαι τα χέρια δεμένα και τη γλώσσα μου μουγγή. Και δεν είναι μόνο αυτό, είναι και τα διάφορα φουμπού, ίνσταγκραμ και τα συναφή που έτσι και ξεφύγεις λίγο θα σε πλακώσουνε στις φάπες όλοι κι όλες. Απαγορεύονται όλα.

Δεν μπορείς να πεις, χοντρός, ψηλός, αλλήθωρος, καλά το πουτάνα δεν το συζητώ. Δεν προλαβαίνεις να πεις το «πουτ» θα γίνει της πουτάνας το κάγκελο. Θα σου τα σούρει κι η κουτσή Μαρία. Νάτο πάλι την πάτησα, είπα τη Μαρία κουτσή. Ποιοι είναι αυτοί οι θεματοφύλακες του μικρομέγαλου χωριού του Διαδικτύου που κρατάνε την αλήθεια και σε κατακεραυνώνουνε με τόση άνεση;

Γράφω και σε κάθε φράση σκέφτομαι τον κάθε φουμπουδιστή και φουμπουδίστρια που περιμένουν στη γωνία με τη βίτσα στο χέρι. Είναι δε και παντογνώστες οι αδίστακτοι. Οπως έλεγε κι ο Χορν. Αυτοί τα ξέρουν όλα. Ολα και τίποτ’ άλλο.

Καλά δεν μιλάω να τολμήσεις να γράψεις για μια όμορφη γυναίκα ότι την βρίσκεις «ζουμερή» και τα τοιαύτα, θα σε πιάσει από τ’ αφτί το metoo (ωχ ξέχασα το χάσταγκ. Να το βάλω αμέσως γιατί κάηκα) απ’ τ’ αφτί λοιπόν το #metoo και στον καιάδα. Θα αρχίσουν όλοι. «Ο βιαστής είσαι εσύ». Ο Χριστός και η Παναγία.

Με ξέρεις εμένα κυρά μου που θα με πεις και βιαστή στα καλά καθούμενα; Εχει αγριέψει το πράγμα πολύ. Είδα ανθρώπους που ήξερα χρόνια, που πολλούς απ’ αυτούς τους είχα αγαπήσει βαθιά, μας είχαν ενώσει στιγμές που σπάνια συναντάς στη ζωή σου και τους είδα να ξεκατινιάζονται στα μίντια με τον πιο χυδαίο τρόπο.

Τι είναι αυτό που τους ξυπνάει μέσα τους το πρόστυχο και το ευτελές; Αγριεύει ο νους του ανθρώπου.

Και λες. Προς τι το μίσος και αλληλοσπαραγμός; Οι περισσότεροι γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Σ’ ενοχλεί κάτι; Πάρε ένα τηλέφωνο. Βρεθείτε να πιείτε έναν καφέ να λύσετε τις όποιες διαφορές σας.

Πρέπει να βγείτε στην ηλεκτρονική αλάνα να σκυλοφαγωθείτε να σας τρομάξει ο κόσμος; Λίγη τσίπα; Λίγη ντροπή έστω; Μια αυτοσυγκράτηση; Τίποτα.

Ισως φαίνεται είμαι μιας άλλης εποχής. Δεν έχω καταλάβει ο μαύρος ότι μόνο εκεί παίζεται το χοντρό παιχνίδι.

Με πήρε το πρωί τηλέφωνο ένας νέος συνάδελφος (πολύ καλός ηθοποιός δεν λέω), με ρωτάει τι κάνεις; Διαβάζω του λέω. Τι διαβάζεις; Εφημερίδα. Παύση, παύση, παύση. Τι έγινε λέω;

Τίποτα, σκέφτομαι έχω να διαβάσω εφημερίδα από τις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου. Και πώς ενημερώνεσαι; Ή δεν σ’ ενδιαφέρει; Οχι ενημερώνομαι. Από πού; Απ’ το τάμπλετ κι απ’ το κινητό. Εχει πιο πλάκα. Τέλος πάντων. Δεν σχολιάζω.

Πριν κλείσω όμως, θα ήθελα να σας παρακαλέσω κάτι όλους εσάς τους φουμπουδιστές και τις φουμπουδίστριες.

Μπορείτε να μου κάνετε μια χάρη. Αφήστε με να γράφω όπως γράφαμε πάντα κι όπως ξέρω. Κάντε μου αυτή τη χάρη. Κάντε μας τη χάρη στο φινάλε.

Σας ασπάζομαι χιαστί, Φαίδων.