Το τραγούδι του Χορστ Βέσελ

Δεν γνωρίζουμε πολλοί στην πατρίδα μας τον Χορστ Βέσελ. Ούτε στη δική του πατρίδα, τη Γερμανία, τον γνώριζαν όσο ζούσε (1907 – 1930). Εγινε μεγάλη φίρμα όμως αφότου δολοφονήθηκε. Ο Βέσελ ήταν κατώτερος αξιωματικός των ναζιστικών Ταγμάτων Εφόδου. Δεν έχει διευκρινιστεί μέχρι σήμερα εάν ήταν προαγωγός ο ίδιος – πάντως έκανε σίγουρα παρέα με προαγωγούς και ιερόδουλες, μία μάλιστα από τις τελευταίες, με την οποία συζούσε, ήταν κατά πάσα πιθανότητα και η «πέτρα του σκανδάλου» που τον οδήγησε στον θάνατο. Προαγωγός ήταν και ο δολοφόνος του, μέλος επίσης παραστρατιωτικής οργάνωσης, αν και του γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Αυτό το πολιτικο-προαγωγικό κομφούζιο έδωσε για καιρό τροφή στη σκέψη ως προς τα αληθινά κίνητρα πίσω από τη δολοφονία του Βέσελ, παρότι οι ναζιστές έλυσαν τον γόρδιο δεσμό το 1933, μόλις ο Αδόλφος Χίτλερ αναρριχήθηκε στην Καγκελαρία. Εσυραν τον δολοφόνο του Βέσελ έξω από το κελί του και τον εκτέλεσαν επιτόπου.

Λίγο πριν δολοφονηθεί, ο Χορστ Βέσελ έγραψε ένα εθνικιστικό ποίημα, το «Ψηλά τη Σημαία», το οποίο και μελοποιήθηκε κατόπιν σε ρυθμό στρατιωτικού εμβατήριου. Οπως μπορούμε να εικάσουμε, το ποίημα ήταν άθλιο και κανένας δεν του έδωσε την παραμικρή σημασία μέχρις ότου ο δημιουργός του έφαγε μια σφαίρα στο στόμα. Εκτοτε, στο πλαίσιο της ηρωικής εξιδανίκευσης του Βέσελ, ο Γιόζεφ Γκέμπελς έκρινε σκόπιμο να καθιερώσει και το «Τραγούδι του Χορστ Βέσελ», όπως έγινε πια ευρέως γνωστό, ως τον επίσημο ναζιστικό ύμνο, ενώ σύντομα υποσκέλισε και τον γερμανικό εθνικό αντίστοιχο. Την ελληνική εκδοχή αυτού του άσματος θα μπορούσατε να την απολαύσετε τον Μάιο του 2013, εάν σας έφερνε ο δρόμος σας από την πλατεία Συντάγματος, και πέφτατε πάνω στη μαζική συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής (είναι από τις φορές που μακαρίζω την ύπαρξη του YouTube). Η Χρυσή Αυγή είχε υιοθετήσει τότε το εμβατήριο του Βέσελ. Ηταν οι μέρες που ο Νίκος Μιχαλολιάκος αναβάπτιζε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο ως «Χρυσαυγίτη της εποχής του» και έδινε με τους οπαδούς του ραντεβού του χρόνου στην… Κωνσταντινούπολη. Μην το συζητάτε. Μεγαλεία.

Εκτός από καμιά πεντακοσαριά χιλιάδες συμπατριωτάκια μας, που προτίμησαν να το παίξουν στρουθοκάμηλοι, η διεθνής κοινότητα, με μπροστάρηδες το Συμβούλιο της Ευρώπης και την Υπατη Αρμοστεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, έδειξε από την πρώτη στιγμή ενδιαφέρον για την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής. Ανάλογο ενδιαφέρον έδειξαν κινηματογραφικά και τηλεοπτικά συνεργεία από όλον τον κόσμο. Καρπός αυτού του ενδιαφέροντος ήταν μία μεσαίου μήκους ταινία, οι «Καθαριστές» (2012) του Κωνσταντίνου Γεωργούση, και δύο μεγάλου, η «Χρυσή Αυγή: μια προσωπική υπόθεση» (2016) της Αγγελικής Κουρούνη και τα «Κορίτσια της Χρυσής Αυγής» (2017) του Χάβαρντ Μπούστνες. Εύκολα υποθέτουμε ότι οι χρυσαυγίτες δεν έμειναν ιδιαίτερα ικανοποιημένοι από τις αποκαλύψεις αυτών των ταινιών γύρω από τις σκοτεινές δραστηριότητές τους και τη ναζιστική τους ταυτότητα. Ακόμη πιο εύκολα υποθέτουμε ότι οι συντελεστές αυτών των ταινιών γράφτηκαν σε κάποια «μαύρα κατάστιχα».

Ο ξένος ανταποκριτής Τομά Ζακομπί βρίσκεται ψηλά στα «μαύρα κατάστιχα»· έχει συνυπογράψει με την Κουρούνη την «Προσωπική υπόθεση». Με την πρώτη ευκαιρία πέρυσι, στο συλλαλητήριο για το Μακεδονικό, οι χρυσαυγίτες τον αναγνώρισαν ανάμεσα στους δημοσιογράφους και τον ξυλοκόπησαν ανελέητα. Προχτές, στη συγκέντρωση για το Προσφυγικό, ο ξυλοδαρμός του Ζακομπί επαναλήφθηκε τάλε κουάλε. Κάτι μου λέει πως εάν, στη δίκη της Χρυσής Αυγής, περάσει η εισαγγελική πρόταση και διαχωριστεί το αίτιο από το αιτιατό, οι χρυσαυγίτες θα χτυπήσουν και τρίτη φορά. Δεν αποκλείεται και να σιγοσφυρίζουν το «Τραγούδι του Χορστ Βέσελ».