Μετά το Βερολίνο

Μπορεί να μην ακολούθησε ενθουσιασμός τη λήξη της διάσκεψης του Βερολίνου, μπορεί τα αποτελέσματά της να ήσαν ένα πρώτο βήμα προς την ειρήνη, οι οικοδεσπότες όμως της Διεθνούς αυτής συνάντησης, τα Ηνωμένα Εθνη και η Γερμανία, διατύπωσαν τόσο την ικανοποίησή τους για την προσπάθεια της Κυριακής όσο και την ευχή να υπάρξει διαρκής εκεχειρία ανάμεσα στις δύο αντιμαχόμενες λιβυκές πλευρές.

Η ελληνική επιθυμία για συμμετοχή στη διαδικασία της γερμανικής πρωτεύουσας δεν ικανοποιήθηκε. Είναι εύλογο να υποθέτει κανείς ότι η επιθυμία της Αγκυρας για μη συμμετοχή της «ενοχλητικής Αθήνας» έγινε πολύ πιο εύκολα αποδεκτή από το Βερολίνο το οποίο ήθελε σαφώς να παρουσιάσει αποτελέσματα χωρίς η διαδικασία να σκιασθεί από ελληνικές παρεμβάσεις σε σχέση με το, προσβλητικό για το διεθνές δίκαιο, Μνημόνιο Συνεννόησης ανάμεσα στην Τουρκία και τη Λιβύη. Ετσι, πρωταγωνιστής στο Βερολίνο ήταν και ο ταραξίας της Ανατολικής Μεσογείου ο οποίος όχι μόνο συνάπτει συμφωνίες πέρα από κάθε έννοια δικαίου αλλά κραδαίνει ακόμα και την απειλή πολέμου αν οι βουλές του δεν ικανοποιούνται κατά τον τρόπο που ο ίδιος θέλει.

Ισως έχει διαφύγει από τους ιθύνοντες της γερμανικής πλευράς ότι Μόσχα και Αγκυρα, αλληλοϋποστηριζόμενες, προσπαθούν να επεκτείνουν την επιρροή τους και να εδραιώσουν την παρουσία τους στα άκρα της Ανατολικής Μεσογείου. Παράλληλα όμως με αυτό, οι μεθοδεύσεις της Αγκυρας τής δίνουν την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει την απειλή τού Μεταναστευτικού όχι μόνο από τις δικές της ακτές αλλά και από εκείνες της Λιβύης. Αν βέβαια οι προσδοκίες της ευοδωθούν και κατορθώσει να μετουσιώσει σε πράξη τη δήλωση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ότι η χώρα του θα μείνει στη Λιβύη μέχρις ότου διασφαλιστούν τα δικαιώματά της στην Ανατολική Μεσόγειο.

Τα Ηνωμένα Εθνη έθεσαν υπό την αιγίδα τους τη διαδικασία του Βερολίνου. Η Ρώμη και το Παρίσι πήραν μέρος σε αυτήν κυρίως για λόγους συμφερόντων όπως ασφαλώς έκανε και το Βερολίνο. Αν όμως η εκεχειρία δεν επιτευχθεί και τα όπλα αρχίσουν και πάλι να ηχούν στη Λιβύη, ουδείς εγγυάται ότι η Τουρκία θα σεβαστεί ό,τι αποφασίστηκε στη Γερμανία. Εάν βρει την ευκαιρία, θα επιδιώξει να επιβάλει τη βούλησή της όχι μόνο στην παραπαίουσα Λιβύη αλλά και σε όσους βρέθηκαν στη συνάντηση του Βερολίνου. Και, εκμεταλλευόμενη τις ισορροπίες που θέλουν οι πολλοί να τηρούν απέναντί της, θα επιδιώξει τη διατήρηση της αστάθειας που προκαλεί με τη συμφωνά περί ΑΟΖ με τη Λιβύη. Και ας μη μένει καμιά αμφιβολία πως η Αγκυρα θα αρχίσει ξανά το οικείο σε αυτήν παιχνίδι του ανοίγματος της στρόφιγγας του Μεταναστευτικού και από αυτή τη χώρα.

Η Αθήνα οφείλει να προσέλθει σε οποιαδήποτε διαδικασία ακολουθήσει εκείνη του Βερολίνου με πλήρη, συγκροτημένη και εύληπτη πρόταση για την ειρήνευση στη Λιβύη. Και να μην περιοριστεί σε εκείνα που θίγουν την ίδια. Τότε μόνο η φωνή της θα μπορεί να γίνει ακουστή, όχι μόνο θεωρητικά αλλά και στην πράξη.