Ο πιστός στρατηγός

Δεν μου αρέσει να αναμειγνύομαι στα των Ενόπλων Δυνάμεων και ειδικά αυτή την περίοδο που τα πράγματα κινούνται επί ξυρού ακμής – στην κόψη του ξυραφιού, ήτοι. Και δεν μου αρέσει διότι η κρισιμότητα των καταστάσεων είναι τέτοια που δεν επιτρέπει ούτε κριτική ούτε πληροφορίες οι οποίες μπορεί να αξιοποιηθούν υπό οιουδήποτε. Στο πλαίσιο αυτό, κράτησα κρυφό επί σχεδόν έναν χρόνο, περιστατικό σχετιζόμενο με την… αρχηγοποίηση του προσφάτως αποστρατευθέντος αρχηγού ΓΕΣ αντιστράτηγου Γιώργου Καμπά. Ο στρατηγός Καμπάς λοιπόν, ήταν το αγαπημένο παιδί του ΣΥΡΙΖΑ. Υποστηριζόταν δε μεταξύ των «στραταίων» ότι κάθε φορά που ο Αλ. Τσίπρας «ανέβαινε» στην Ανατολική Μακεδονία – Θράκη για να μιλήσει, ο στρατηγός Καμπάς, διοικητής του Δ’ Σώματος Στρατού, ήταν εκεί, για να δηλώσει με την παρουσία του την αφειδώλευτη στήριξή του στον κ. Τσίπρα. Σε βαθμό δε που υπερέβαινε τις ας πούμε εκ του αξιώματός του υποχρεώσεις.

Την ημέρα που ορίστηκε αρχηγός του ΓΕΣ, στις 26 Ιανουαρίου 2019, οι παριστάμενοι στο ΚΥΣΕΑ άκουσαν με έκπληξη τον αναπληρωτή υπουργό Αμυνας Παν. Ρήγα να απευθύνεται στον μόλις ορισθέντα, στη θέση του Καμμένου, υπουργό Αμυνας Ε. Αποστολάκη και να του λέει «μην ξεχαστείς, αρχηγό ΓΕΣ θα κάνετε τον Καμπά» – ο Ρήγας έπρεπε να αποχωρήσει από τις κρίσεις για να μετάσχει σε μια σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου.

Ο Αποστολάκης, όπως και οι υπόλοιποι μετέχοντες του συμβουλίου κρίσεων «δεν ξεχάστηκαν», ο Καμπάς έγινε παρά πάσα προσδοκία αρχηγός ΓΕΣ – και ενώ τον βάραινε το γεγονός ότι τρεις μήνες νωρίτερα οι Τούρκοι είχαν συλλάβει τους δυο στρατιωτικούς στον Εβρο…

Και αφήνω ασχολίαστο εντελώς το γεγονός ότι για να γίνει αρχηγός ΓΕΣ ο αντιστράτηγος Καμπάς αποστρατεύτηκε ένας σπουδαίος αξιωματικός, ο στρατηγός Αλκιβιάδης Στεφανής – νυν υφυπουργός Εθνικής Αμυνας για τον οποίο μέχρι και ο Καμμένος συνηγόρησε…

Πολιτικός… πολιτισμός

Η ιστορία που θα διηγηθώ εν συνεχεία, έχει την πλάκα της, αλλά εμπεριέχει και ένα σοβαρό πολιτικό μήνυμα: ότι ουδείς πολιτικός αγάπησε ποτέ πολιτικό. Ολα είναι επίπλαστα στις σχέσεις τους. Βρισκόμαστε παραμονές των εκλογών της 7ης Ιουλίου, και το φαβορί για τη θέση του υπουργού Πολιτισμού, βουλευτής της Α’ περιφέρειας των Αθηνών Ολγα Κεφαλογιάννη οργανώνει σε κεντρικό ξενοδοχείο (της Πλατείας Καραϊσκάκη, και έχει τους λόγους της προς τούτο) εκδήλωση προεκλογικού χαρακτήρα, και με αντικείμενο την ανάπτυξη και την ανάδειξη της Ακαδημίας Πλάτωνος, ενός project που έχει περάσει από τα σαράντα κύματα. Καλεί δε την κορυφαία να ενημερώσει το πολυπληθές ακροατήριο, και κατέχουσα ίσως καλύτερα πάσης άλλης τα θέματα του υπουργείου Πολιτισμού, την κυρία Λίνα Μενδώνη. Η Μενδώνη ανταποκρίνεται στην πρόσκληση, προσέρχεται στην εκδήλωση, ενημερώνει τους κατοίκους της περιοχής περί του σχεδιασμού που υπάρχει για την Ακαδημία Πλάτωνος, στο τέλος οι δυο κυρίες αγκαλιάζονται, φιλιούνται, με την κυρία Κεφαλογιάννη να την ευχαριστεί θερμώς την προσκεκλημένη της, και η καθεμία τραβάει τον δρόμο της.

Ερχονται οι εκλογές, η Νέα Δημοκρατία κερδίζει πολλά με λίγα τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η αγαπημένη Ολγα μένει εκτός κυβέρνησης, διότι φέρεται να εγείρει αξιώσεις από τον πανίσχυρο Πρωθυπουργό – δεν της αρκεί το υπουργείο Πολιτισμού (αν είχε τεθεί ποτέ τέτοιο θέμα…) αλλά απαιτεί και το υπουργείο Τουρισμού.

Η συνέχεια είναι γνωστή: ο Πρωθυπουργός Κυριάκος που δεν δέχεται εκβιασμούς την αφήνει εκτός κυβέρνησης και ορίζει υπουργό Πολιτισμού τη Λίνα Μενδώνη.

Το άγνωστο στην υπόθεση είναι το ακόλουθο: προ ημερών διά της κοινοβουλευτικής οδού, η Λίνα Μενδώνη κλήθηκε να παράσχει γραπτώς εξηγήσεις για την αξιοποίηση της Ακαδημίας Πλάτωνος, ποιος είναι ο προγραμματισμός περί την υλοποίηση του έργου, και άλλα τέτοια ενδιαφέροντα! Την ερώτηση υπέγραφε – όσοι το μαντέψατε, κερδίζετε χρυσούν ωρολόγιον – η Ολγα Κεφαλογιάννη!!!

Πολιτικός πολιτισμός πρώτης κατηγορίας. Ή μάλλον πρώτης Αθηνών…

Ρουσφετολογική διάταξη

Διάβασα και εγώ το πρωτοσέλιδο της «Αυγής», σύμφωνα με το οποίο διάταξη στο νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο (το οποίο περιμένει πώς και πώς κόσμος και κοσμάκης που έχει αναστενάξει από τις εισφορομπηχτικές διατάξεις του νόμου Κατρούγκαλου που τον γονάτισαν) προβλέπει ότι στα υπουργεία μπορούν να απασχολούνται ως μετακλητοί υπάλληλοι συνταξιούχοι, με ακέραιο τον μισθό τους!!!

Υποθέτω ότι κάποιο λάθος έχει γίνει, δεν μπορεί αυτή η καταφανώς ρουσφετολογική διάταξη να βρει θέση στο νέο Ασφαλιστικό.

Αν ο δείνα υπουργός θέλει να αξιοποιήσει τις γνώσεις και την εμπειρία του χι συνταξιούχου, αυτό να γίνει κανονικά, και με ό,τι ισχύει για τους υπόλοιπους 2,5 εκατομμύρια συνταξιούχους που θέλουν να εργαστούν γιατί δεν τους αρκεί η «σκοτωμένη» λόγω νόμου Κατρούγκαλου σύνταξή τους. Ητοι με περικοπή της συντάξεώς τους, εισφορά στον ΕΦΚΑ και χωρίς ασφαλιστικά δικαιώματα. Οτιδήποτε άλλο συνιστά μια καταφανώς αντισυνταγματική πράξη, και προφανώς δεν θα περάσει από το Επιστημονικό Συμβούλιο της Βουλής, ούτε φυσικά από το ΣτΕ.

Και δεν μιλάμε καθόλου για το γεγονός ότι αποτελεί μια καθαρή ρουσφετολογική διάταξη η οποία παραπέμπει στις αλήστου μνήμης ρουσφετολογικές παραδόσεις της καθαρόαιμης Δεξιάς…

Αυτό φαντάζομαι θα απασχολήσει τον πρόεδρο Κυριάκο, ο οποίος κάνει ό,τι μπορεί για να λάβει αποστάσεις από τις… «παραδόσεις» της παράταξης…

«Σφαγμένοι από χέρι»

Οσο και αν η κυβέρνηση προσπαθεί να κρατήσει χαμηλά την μπάλα σχετικά με την καθαρή διαφωνία του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στην ακολουθούμενη εξωτερική πολιτική, ειδικά στα ελληνοτουρκικά, νομίζω ότι είναι αδύνατον να την προσπεράσει. Ή να υποστηρίξει ότι πρόκειται για μεμονωμένη αντίληψη. Δεν είναι. Ας δούμε όμως πρώτα τι είπε ο Αντ. Σαμαράς στον «Φιλελεύθερο»:

«Οταν ακούγεται για προσφυγή στη Χάγη υπό τις τωρινές συνθήκες, δηλαδή εκ των προτέρων συνθηκολόγηση της Ελλάδας σε “συνυποσχετικό” που παρακάμπτει το Δίκαιο της Θάλασσας όπως ζητάει η Τουρκία (η οποία δεν το έχει υπογράψει), δεν αποτρέπουμε την επιθετικότητα της άλλης πλευράς. Την ενθαρρύνουμε ακόμα περισσότερο».

Προσωπικά θα προσθέσω ότι την ίδια άποψη έχουν και πρώην υπουργοί Εξωτερικών (με έναν-δυο έχω συνομιλήσει τελευταία) οι οποίοι θεωρούν ότι αν πάμε τώρα στη Χάγη και μάλιστα με συνυποσχετικό, θα πάμε «σφαγμένοι από χέρι», διότι πολλά έχουν αλλάξει στη διεθνή αντιμετώπιση του ζητήματος από τη δεκαετία του ’80, που εμείς πιέζαμε για προσφυγή στη Χάγη και οι Τούρκοι αρνούνταν. Οποιον και να ρωτήσεις θα σου πει ότι «η συγκυρία είναι κακή» και οι «οιωνοί» είναι εις βάρος μας. Θα έλεγα πριν ο Πρωθυπουργός Κυριάκος κατατείνει πλέον οριστικά στην άποψη αυτή, της προσφυγής στη Χάγη, και πριν οι Τούρκοι αδράξουν την ευκαιρία, να καλέσει και να ζητήσει τη γνώμη τους, υπουργούς Εξωτερικών όπως ο κύριος Πέτρος Μολυβιάτης, ο Θεόδωρος Πάγκαλος ή ακόμη και τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας και πολύπειρο διπλωματικά, Κάρολο Παπούλια. Μην προχωρήσει σε κινήσεις οι οποίες αργότερα μπορεί να γίνουν η απαρχή σοβαρών δεινών για τη χώρα…

(Η αυτάρκεια συνήθως είναι κακός σύμβουλος…).